chrześcijanie czasów dzisiejszych posłusznie stosują się do napomnienia ucznia Judy, aby „bojowali o wiarę raz [raz na zawsze, NW] świętym podaną”. (Judy 3) Zgodnie z tą wiarą pozostają niewinni, co się tyczy krwi. Unikają ściągnięcia na siebie kary za pogwałcenie niezmiennego, świętego prawa Bożego co do świętości krwi. Bóg nie żąda z ich ręki duszy, czyli życia żadnego człowieka.

Pozostawanie ‚czystym od krwi wszystkich ludzi’

1. Jaka wypowiedź ap. Pawła wskazuje, że chrześcijanie muszą w jeszcze inny sposób zachować się czystymi od krwi?

WSZYSCY ci, którzy nie chcą ściągnąć na siebie niezadowolenia Bożego i zasłużyć na Jego karę, muszą pilnie czuwać nad tym, żeby zachować czystość pod względem literalnej krwi człowieka, zwierzęcia czy ptaka; niezależnie od tego muszą jednak pod jeszcze innym względem pozostawać czystymi od krwi. Apostoł Paweł wskazał, o co w tym wypadku chodzi, mówiąc do chrześcijańskich nadzorców z miasta Efezu w Azji Mniejszej: „A teraz oto wiem, że wy wszyscy, wśród których chodziłem głoszą królestwo [Boże, Gd, NT], nie zobaczycie już mego oblicza. Dlatego wzywam was, abyście w dniu dzisiejszym poświadczyli, że jestem czysty od krwi wszystkich ludzi.” (Dzieje 20:25, 26, NW) Dlaczego właśnie Paweł mógł tak powiedzieć o sobie? I dlaczego jego słowa oraz jego przykład są dla nas dzisiaj ostrzeżeniem?

2. Jak człowiek znany teraz jako ap. Paweł rozpoczął karierę prześladowcy?

² Paweł apostoł był kiedyś znany jako Saul z miasta Tarsu w Azji Mniejszej. Przez pewien czas ciążyła na nim wielka wina krwi. Kiedy żydowski sąd najwyższy w Jeruzalem rozkazał ukamienować wiernego chrześcijańskiego świadka Szczepana, ów Saul z Tarsu przyglądał się temu i pilnował wierzchnich szat tych, którzy wykonywali egzekucję. Saul otwarcie pokazał tym, że pochwala to morderstwo. Na jego głowę spadła więc współodpowiedzialność za przelanie krwi Szczepana. (Dzieje 7:58; 8:1; 22:19, 20) W ten sposób rozpoczął karierę prześladowcy. „Szalał okrutnie przeciw kościołowi, wdzierał się do domów, porywał mężczyzn i niewiasty i oddawał do więzienia.” Z wyjątkiem apostołów chrześcijanie rozproszyli się wówczas z Jeruzalem. — Dzieje 8:3, Kow.

3. Jakie wyznanie o prześladowaniu złożył ap. Paweł przed Festusem i Agrypą?

³ „Tymczasem Szaweł [Saul] wciąż jeszcze zionął nienawiścią przeciwko uczniom Pańskim grożąc im i mordując ich. Udał się do arcykapłana i wyjednał sobie od niego pismo do Damaszku [w Syrii], do tamtejszych synagog, żeby wolno mu było, o ile by tam napotkał zwolenników tej nauki, zarówno mężczyzn jak kobiety, aresztować ich i przywieźć do Jerozolimy.” (Dzieje 9:1, 2 Kow) Wydając świadectwo przed namiestnikiem Festusem i królem Herodem Agryppą II, oświadczył on: „Kiedyś uważałem sobie za obowiązek wrogo występować wszelkimi sposobami przeciwko imieniu Jezusa Nazareńskiego, co też czyniłem w Jerozolimie. Ja to wtrąciłem wielu świętych do więzienia na podstawie pełnomocnictw, które od arcykapłanów otrzymałem. A gdy miano ich stracić, głosowałem za ich skazaniem. Po wszystkich synagogach starałem się przy pomocy kar przymusić ich do bluźnierstwa [odwołania, NW]; nad miarę srożyłem się przeciw nim i ścigałem prześladując ich nawet po miastach zagranicznych.” — Dzieje 26:9-11, Kow.

4. Co Saul ściągnął przez to na siebie i dlaczego tak ważną rzeczą stała się dla niego zmiana zajęcia?

⁴ Przez takie szaleńcze postępowanie Saul ściągnął na siebie ciężkie brzemię winy krwi — winy przelewania niewinnej krwi. Jak się od niej uwolnił? Przez to, że nie odrzucił miłosierdzia Bożego. W drodze do miasta Damaszku, na które chciał rozszerzyć zasięg swych prześladowań, Saul został zatrzymany przez samego tego, którego prześladował. Zmartwychwstały, uświetniony Jezus ukazał mu się w cudowny sposób i zganił go, mówiąc: „Jam jest Jezus, którego ty prześladujesz.” Potem Pan Jezus zlecił mu odmienne zadanie, ustanawiając go — mówiąc jego własnymi słowami — „sługą i świadkiem tego, coś ujrzał i co ci jeszcze objawię. Wybrałem cię spośród ludu izraelskiego i spośród pogan. Do nich posyłam cię, aby otworzyć im oczy, by zwrócili się z ciemności do światła i z władzy szatańskiej do Boga. A tak mają przez wiarę we mnie otrzymać odpuszczenie grzechów i dziedzictwo wespół ze świętymi.” (Dzieje 26:12-18; 9:3-6, Kow) Wyłoniła się teraz kwestia, czy Saul zmieni swe zajęcie z prześladowcy na sługę i świadka Jezusa Chrystusa. Od tego zależało po prostu jego życie, bo z powodu wielkiej winy krwi zasłużył na śmierć. Zależało od tego również jego życie wieczne.

5. Jaki sposób postępowania obrał wtedy Saul i jaki dał zaraz publiczny dowód tego?

⁵ Saul zrozumiał, że zasłużył na śmierć, ale ponieważ Bóg okazał mu przez Chrystusa miłosierdzie, nie potrzebował umierać z powodu zbyt wielkiej winny krwi. W Damaszku — w ciągu swej trzydniowej, spowodowanej w sposób nadnaturalny ślepoty — wyznał on swój straszny grzech, okazał skruchę i błagał o miłosierdzie na podstawie ofiary okupu Jezusa Chrystusa. Nawrócił się, czyli zawrócił z dotychczasowej drogi życia;