22. (a) W jakim sensie Jehowa stał się Źródłem wody zbawienia dla przodków świętujących Żydów? (b) Co mówiono o radości panującej podczas wylewania wody przyniesionej z Siloe?

²² Bóg Jehowa był niebiańskim Źródłem zbawienia Żydów. Wyzwolił ich przodków z 70-letniego wygnania w pogańskim Babilonie, gdzie tęsknili za wybawieniem, które miało nadejść po upadku tego imperium w 539 roku p.n.e. (Izaj. 44:28 do 45:7; Jer. 2:13). Wspominanie tego oswobodzenia było jednym z powodów do radości podczas Święta Namiotów. Dawni Żydzi znali przysłowie tej treści: Kto nie widział radości panującej przy wylewaniu wody z Siloe, ten nigdy w życiu nie widział prawdziwej radości!

Iluminacja świąteczna

1. Skąd pochodziło rzęsiste oświetlenie Jeruzalem podczas Święta Namiotów? Co robili Żydzi przy tym świetle?

Z OKAZJI Święta Namiotów rzęsiście oświetlano „miasto wielkiego Króla”, Jehowy (Mat. 5:35). W świątyni Herodowej, na Dziedzińcu Niewiast położonym na wschód od ołtarza, urządzano nocami wspaniałe widowiska. Ustawiano tam cztery potężne kandelabry. Każdy z nich dźwigał cztery wielkie zbiorniki. Do napełnienia tych pojemników łatwopalnym olejem musiano używać drabin. Za knoty służyły znoszone szaty kapłańskie. Ogień płonący na tych 16 zbiornikach dawał tyle światła, że jasno było nocą w całym Jeruzalem. Przy tej wspaniałej iluminacji mężczyźni izraelscy tańczyli i wykonywali różne akrobacje na tak zwanym Dziedzińcu Niewiast, podczas gdy kobiety przyglądały się temu ze swej galerii. Śpiewacy kolejno intonowali piętnaście psalmów zwanych Pieśniami Stopni, a to przy muzycznym akompaniamencie lewitów. Tak spędzano czas w radosnym nastroju aż do świtu.

2. Gdzie znajdowali się poganie, którzy przybyli na święto?

² Nieobrzezani poganie uczestniczący w tym święcie przebywali wyłącznie na Dziedzińcu Pogan, oddzielonym od Dziedzińca Izraela przegrodą kamienną oraz Dziedzińcem Zewnętrznym (Dla wyrobienia sobie pojęcia o ograniczeniach obowiązujących pogan na terenie świątyni zobacz Dzieje Apostolskie 21:28, 29).

3, 4. (a) W jaki sposób Jezus udał się na święto jesienią 32 roku n.e.? Jaka jego wypowiedź mogła przypomnieć Żydom o wodzie z Siloe? (b) Do czego Jezus odniósł swoje słowa w świetle Ewangelii według Jana 7:39?

³ Przy uwzględnieniu charakterystycznych zwyczajów wzbogacających obchody Święta Namiotów lepiej zrozumiemy trafność pewnych wypowiedzi, jakie padły z ust Jezusa Chrystusa podczas takiej uroczystości. Po raz ostatni wziął on udział w zgromadzeniu z tej okazji jesienią 32 roku n.e. Żydzi przebywający w Jeruzalem planowali zabicie go, toteż opuścił Galileę samotnie i przybył na święto, nie zwracając na siebie uwagi. Mniej więcej w połowie okresu świątecznego, być może dnia 18 Tiszri, wystąpił publicznie i zaczął nauczać tłumy świętujących, przybyłych do świątyni.

⁴ Ostatni dzień obchodów, 21 Tiszri, nazywano „wielkim dniem święta”. Dnia tego Jezus najprawdopodobniej nawiązał do wylewania wody zaczerpniętej z Siloe, mówiąc do ludu: „Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej”. Te słowa Jezusa apostoł Jan skomentował w następujący sposób: „A to mówił o Duchu, którego