szczęści się im we wszystkim, ponieważ za główny cel mają pozostanie uznanymi sługami Wszechmocnego. Nawet w upale ostrych prześladowań nie odstępują od swego postanowienia. Mając upodobanie Jehowy Boga, wychodzą z nich zwycięsko.

Wręcz przeciwny jest los występnych! Przez jakiś czas na pozór może im się świetnie powodzić, ale nie mają trwałego zabezpieczenia. Psalmista dodaje więc: „Nie tak się dzieje z niegodziwcami, tylko są jak plewy, które wiatr wymiata. Dlatego też niegodziwcy nie ostoją się w sądzie, ani grzesznicy w zgromadzeniu sprawiedliwych. Jehowa bowiem przyjmuje do wiadomości drogę sprawiedliwych, ale droga niegodziwców — ta zaginie” (Ps. 1:4-6, NW).

Tak więc bezpieczeństwo nikczemników nie jest trwalsze od plewy podczas odwiewania zboża. Plewę porywa wiatr, podczas gdy ziarno jako cięższe spada na klepisko. Analogicznie sprawiedliwi są w stanie się ostać, gdy tymczasem występni ulatują jak bezwartościowe plewy. Dostawszy się pod sąd Boży, po prostu nie mają czym się wykazać i tylko mogą zostać potępieni. Nie ma dla nich miejsca wśród sprawiedliwych. Uznani za grzeszników, nic nie wskórają przez udawanie, jakoby należeli do zgromadzenia sprawiedliwych.

Niegodziwi nie zdobędą uznania u Jehowy Boga i nie zostaną zaliczeni w poczet prawych, ponieważ Wszechmocny zna „drogę sprawiedliwych”. Akceptuje tryb życia tych ostatnich, pochwala ich i odpowiednio nagradza. Droga sprawiedliwych trwa więc na zawsze, zaś droga występnych zaginie. Kiedy ci przepadną, razem z nimi skończy się też ich droga, czyli tryb życia.

Zatem pierwszy psalm naprawdę serdecznie zachęca nas do rozkoszowania się prawem Bożym przy jednoczesnym wystrzeganiu się spoufalenia z tymi, którzy nie miłują szczerze Najwyższego. Dzięki temu będziemy się czuli szczęśliwi nie tylko przez ograniczoną liczbę lat, ale po wszystkie wieki lojalnej służby dla Boga Jehowy.

Co wchodzi w zakres „uczynków” chrześcijańskich?

„WIARA bez uczynków jest martwa” (Jak. 2:26, NP). Słowami tymi uczeń Jakub zachęcał współwyznawców do potwierdzania swej wiary czynem, czyli przez odpowiednie działanie. Ale co właściwie należy do uczynków godnych chrześcijanina?

Nie wchodzą tu w grę dzieła, którymi chrześcijanin mógłby sobie zasłużyć na nagrodę życia wiecznego. W I wieku n.e. niektórzy sądzili, że cel taki można osiągnąć przez zachowywanie Prawa Mojżeszowego. Chrześcijański apostoł Paweł skorygował jednak ich tok myślenia. Napisał w natchnieniu: „Człowiek osiąga usprawiedliwienie nie przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków, lecz jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa” (Gal. 2:16). Niedoskonali ludzie po prostu nie mogą doskonale przestrzegać prawa Bożego; stąd prawo to jedynie wykazuje, że są grzesznikami zasługującymi na śmierć, a nie na życie. „Przez Prawo” — mówi Biblia — „jest tylko większa znajomość grzechu” (Rzym. 3:20). Dlatego zdobycie uznania w oczach Boga jest niemożliwe na podstawie własnych zasług. Można tego dostąpić jedynie w sposób, jaki nakreślił Jehowa Bóg, mianowicie przez wiarę w Jezusa Chrystusa, którego ofiara oczyszcza nas z grzechów.

Wiara w Jezusa Chrystusa zasadza się na wierze w Jehowę Boga. Apostoł Paweł napisał: „Jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz” (Rzym. 10:9, NP). Mieć taką wiarę oznacza więcej niż tylko uznawać istnienie Boga. Trzeba także polegać na wszystkich obietnicach Bożych, wyłuszczonych w Jego Słowie, to jest w Biblii. List do Hebrajczyków 11:6 stwierdza: „Bez wiary nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi wierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają”.

Zauważmy, że okazywanie takiej wiary jest związane z działaniem. Dana jednostka musi usilnie szukać Boga, mając na uwadze dostosowanie się do Jego dróg i Jego woli w każdej dziedzinie swego życia. Biblia napomina: „Wszystko czyńcie na chwałę Bożą” (1 Kor. 10:31, NP). I chociaż własnym wysiłkiem nie można zdobyć wiecznotrwałej nagrody, dobre uczynki są nieodłącznym składnikiem życia chrześcijańskiego. Bez wyraźnych dowodów właściwego chrześcijańskiego postępowania wiara byłaby drętwa, wręcz martwa.

PRZY PRACY

Wiara w Boga powinna się na przykład uwidocznić w pracy zawodowej. Uczynki wierzącego muszą harmonizować z zasadami, które w Biblii są wyłuszczone z nawiązaniem do dawnych stosunków między niewolnikiem a panem. Czytamy na ten temat: „Niewolnicy, ze czcią i bojaźnią w prostocie serca bądźcie posłuszni waszym doczesnym panom, jak Chrystusowi, nie służąc tylko dla oka, by ludziom się podobać, lecz jako niewolnicy Chrystusa, którzy z duszy pełnią wolę Bożą. Z ochotą służcie, jak gdybyście służyli Panu [Jehowie, NW], a nie ludziom” (Efez. 6:5-7).

Na co w myśl tej rady trzeba zwrócić uwagę? Chrześcijanin powinien z szacunkiem