tym, że Jezus właśnie od chrztu rozpoczął swoją mesjańską działalność. Tak samo u apostołów i innych uczniów był on po prostu wstępnym krokiem. Czy zwróciłeś uwagę, czytelniku, na słowa apostoła Piotra, że chrzest „zbawia teraz także was”? (1 Piotra 3:21, NW). W komentarzu do tego tekstu G.F.C. Fronmüller podaje: „Czas teraźniejszy [greckiego odpowiednika słowa „zbawia”] został zastosowany dlatego, że zbawienie właściwie dopiero się rozpoczęło, jeszcze się nie dopełniło” (Mat. 10:22; Rzym. 13:11; Filip. 2:12; Apok. 2:10).

Do zbawienia potrzeba czegoś więcej niż tylko chrztu. Potwierdzają to następujące słowa apostoła Pawła: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych — osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie [publiczne wyznanie, NW] jej ustami — do zbawienia” (Rzym. 10:9, 10). Ze słów tych wynika jasno, iż oprócz wiary i chrztu warunkiem zbawienia jest również „publiczne wyznanie”, że Jezus Chrystus jest Panem i że Bóg wzbudził go z martwych.

Chociaż owo publiczne wyznanie składa się przy chrzcie, wcale to nie znaczy, jakoby później nie trzeba już było mówić nikomu o swej nadziei. Wręcz przeciwnie, Biblia wskazuje, że nadal powinniśmy składać takie publiczne wyznanie, na przykład na zebraniach zborowych, przed urzędnikami państwowymi lub sędziami, którzy domagają się wyjaśnień co do naszej chrześcijańskiej nadziei, a także przez głoszenie ludności „dobrej nowiny” o Królestwie Bożym (Hebr. 10:23; 1 Piotra 3:15; Mat. 24:14, NW).

Chrześcijański chrzest jest zatem wymagany od wszystkich, którzy chcieliby sobie zaskarbić uznanie Boże. Z uwagi na to, co symbolizuje, nie należy go lekceważyć ani też decydować się na ten krok bez należytego przygotowania. Czy zamierzasz niebawem dać się ochrzcić? Jeżeli tak, to poważnie się zastanów nad powagą tego aktu. Bądź zdecydowany zawsze żyć stosownie do postanowionego już oddania swej osoby Bogu, którego poświadczeniem jest chrzest.

„Do końca ich umiłował”

APOSTOŁA Jana łączyła bliska więź z Jezusem; jak wspomina Ewangelia nosząca jego imię, był tym, „którego Jezus miłował”. Podczas ostatniej „wieczerzy” Jan spoczywał obok Mistrza. Jemu też Jezus, wisząc już na palu męki, powierzył specjalny przywilej: miał zabrać do swego domu Marię i opiekować się nią jak własną matką (Jana 13:23; 19:25-27; 20:2; 21:20, NP).

Zażyłość między Jezusem a Janem nie zadzierzgnęła się pod urokiem cech zewnętrznych. Apostoł ten zresztą nie kierował się samymi uczuciami, jak może niektórzy sądzą, chociaż trzeba przyznać, że mówił dużo o miłości. W gruncie rzeczy prawdziwa i szczera miłość wzorowana na Bogu jest czysta, a przy tym silna, i idzie w parze z wiernością. We wszystkich swych pismach Jan dawał wyraz głębokiej miłości do Jezusa Chrystusa i Jehowy oraz lojalności względem Nich. Jezus, który „wiedział, co w człowieku się kryje”, wielce to sobie cenił; dlatego też serdecznie zżyli się ze sobą (Jana 2:25).

Skoro pomyślimy o tym ostatnim wieczorze, który Jezus spędził z naśladowcami, właściwie trudno nam dokładnie wejść w ich położenie. Żaden z nich — nawet Jan — nie wyobrażał sobie konkretnie, co jeszcze