‛znosić jeden drugiego i ochoczo przebaczać sobie nawzajem’ (Kol. 3:12-14).

WYSTRZEGANIE SIĘ DAWANIA POWODÓW DO ZGORSZENIA

16. (a) Jaka okoliczność omówiona przez Pawła dawała pierwszym chrześcijanom sposobność do wykazania głębi ich wzajemnej miłości? (b) Jaką poruszył zasadę, którą można z powodzeniem zastosować w naszych czasach?

¹⁶ Mając taką miłość, Świadkowie Jehowy różnią się pod jeszcze innym względem. Wiele osób interesuje się dzisiaj wyłącznie swoimi prawami i zazdrośnie ich strzeże. Tymczasem apostoł Paweł wskazał na inny miernik: „Zabiegajmy o to, co sprzyja pokojowi i co buduje wzajemnie” (Rzym. 14:19). W kontekście omawiał problem, jaki wtedy zaistniał w związku z pokarmami. W przeciwieństwie do Żydów podlegających Prawu Mojżeszowemu chrześcijanie mogli spożywać wszystko, na co mieli ochotę, pod warunkiem, żeby nie popaść w obżarstwo. Jednakże część tych, którzy od dzieciństwa traktowali pewne pokarmy jako odrażające, czuła się nieswojo widząc, iż jedzą je inni współwyznawcy. Czy tamci mimo wszystko obstawali przy swoich prawach i dalej jedli wszystko, co im odpowiadało? Nie, oczywiście jeśli usłuchali

Wyróżnia ich także rzetelność

SERCE w nim zamarło, gdy za wycieraczką swego samochodu zobaczył mandat za parkowanie w miejscu niedozwolonym. Kara wynosiła 25 dolarów, ale najbardziej zabolało go to, że była niesprawiedliwa. Nie było tam żadnego znaku zabraniającego parkowania. Co gorsza, jako przybysz z daleka nie mógł sobie pozwolić na zawrócenie do miasta, by wnieść odwołanie. Zrobił więc kilka zdjęć terenu, aby udowodnić, że nigdzie w pobliżu nie było znaków zakazu, i jako Świadek Jehowy poprosił pewnego współwyznawcę, by w jego imieniu stawił się przed sądem rozpatrującym wykroczenia w ruchu drogowym.

Oto jak przyjaciel opisał przebieg rozprawy:

„Osoba stojąca przed sądem musi podać nazwisko i adres. Następnie ma złożyć przyrzeczenie, że będzie mówić prawdę. Zanim mnie wezwano do powtarzania tej formułki, pisarz sądowy — w tym wypadku już niemłody mężczyzna — poprosił o powtórzenie miejsca zamieszkania. Kiedy powiedziałem: ‛Columbia Heights nr 124’, najwidoczniej zorientował się, że to adres Towarzystwa Strażnica i głównego ośrodka działalności Świadków Jehowy. Zwrócił się w stronę sędziego i rzekł: ‛Może pan być spokojny, panie sędzio. To są uczciwi ludzie, oni nie kłamią! Nigdy nie kłamią! Po prostu nie mogą kłamać! Religia im tego zabrania i ściśle się jej trzymają. Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś z nich skłamał, mężczyzna czy nawet kobieta. Są rzetelni w najwyższym stopniu. Nieraz widziałem, jak drobnym kłamstewkiem mogliby uniknąć zapłacenia takiego mandatu, ale tego nie zrobili’.

„Następnie zwrócił się do mnie i rzekł: ‛Pan nie skłamie, bo wie pan, kto by się przewrócił w grobie, gdyby pan to zrobił?’ ‛Kogo pan ma na myśli’, zapytałem. ‛Sędziego. Tak, sędziego Rutherforda [byłego prezesa Towarzystwa Strażnica]’, brzmiała odpowiedź. ‛Już 47 lat temu dostarczałem mu pocztę. Znałem Świadków Jehowy, jeszcze zanim tak się rozrośli. Ten sędzia — to był człowiek!’

„Po tym wszystkim sędzia prowadzący przewód nawet już nie żądał ode mnie przyrzeczenia. Poprosił o przedstawienie sprawy, co też uczyniłem. Jak brzmiało orzeczenie? ‛Niewinny’”.

Świadkowie Jehowy ‛we wszystkim starają się postępować rzetelnie’ (Hebr. 13:18). Przywiązanie do uczciwości to jedna z wielu cech, którymi różnią się od świata.