stosunków z młodocianymi tego świata. Ty nie musisz brać udziału w ich spotkaniach towarzyskich. Młodociani, którzy nie są zainteresowani służbą Bożą, nie mogą ci dostarczyć prawdziwej radości lub prawdziwego szczęścia. Weź sobie do serca Boże przykazanie: „Ścieżką niepobożnych nie chodź, a nie udawaj się drogą złośliwych [niegodziwców, Wu]. Opuść ją, nie chodź po niej; uchyl się od niej, a omiń ją. Boć oni nie zasną, aż co złego zbroją; ani się uspokoją, aż kogo do upadku przywiodą; albowiem jedzą chleb niezbożności, a wino drapiestwa [nieprawości, Wu] piją.” Nie przyjaźnij się z ludźmi, którzy nie miłują Jehowy.

POBIERAJCIE SIĘ „TYLKO W PANU”

Ubiegaj się o społeczność z tymi, którzy służą Bogu i Go miłują. Jeżeli tak nie postąpisz, to znajdziesz się wśród wielu niebezpieczeństw. Jedno z tych niebezpieczeństw polega na poślubieniu kogoś, kto nie miłuje Jehowy i nie oddał się Bogu na spełnianie Jego woli. Chrześcijanie powinni się pobierać tylko w Panu, a więc powinni się łączyć węzłem małżeńskim jedynie z innym oddanym Bogu chrześcijaninem. Kto przekracza to boskie przykazanie, ściągnie na siebie prawdopodobnie różne kłopoty. Jeżeli wasi rodzice są oddanymi Bogu chrześcijanami, to prawdopodobnie w oparciu o doświadczenia, jakie poczynili inni, będą wam mogli opowiedzieć, jak często zdarza się, że ci, którzy nie biorą pod uwagę woli Boga w sprawie zawierania właściwego małżeństwa i poślubiania odpowiedniego partnera małżeńskiego, są potem nieszczęśliwi.

Wasi rodzice nagromadzili wiele doświadczeń w tym świecie, który nie pamięta o obowiązkach. Korzystajcie z ich doświadczeń. Nie myślcie, że już wszystko wiecie. To jest w ogóle niemożliwe. Jeżeli rodzice mówią swoim dzieciom, że małżeństwa zawarte przez ludzi, którzy nie mają jeszcze dwudziestu lat prawdopodobnie nie dadzą im tego szczęścia, którego poszukują, to wiedzą, co mówią. Badania statystyczne wykazują, że małżeństwa zawarte przez nastolatków nie mają pomyślnych widoków na szczęśliwą przyszłość. Lekarz, który zebrał wiele doświadczeń w sprawach zawierania małżeństw przez młodocianych poniżej dwudziestu lat, pisze: „Znam pewnego mężczyznę, który w wieku 19 lat poślubił panienkę w tym samym wieku. Po trzech latach mieli dwoje dzieci. Ci rodzice liczący dwadzieścia dwa lata, jakby zbudzili się ze snu. Nie kochali się, i gdyby nie dzieci, rozwiedliby się (...) Zbyt wczesne małżeństwo pozbawia (...) młodocianych pewnego okresu ich życia, w którym powinni jeszcze być w stanie wolnym, aby się nauczyć, czym może być miłość człowieka dorosłego. Zamiast tego pobierają się często dla rozrywki i w ten sposób przerywają okres rozwojowy, który można nazwać ‚okresem, który następuje, gdy już są dorośli, ale poprzedza małżeństwo’ (...) Czas dorastania jak również czas, który następuje zaraz potem, to są nie tylko lata przygotowania do małżeństwa, lecz mają także swoją własną wartość, ponieważ to jest okres, w którym młodzieńczy idealizm musi być wypróbowany przez zderzenie się z rzeczywistym życiem (...) Moim zdaniem jest lepiej, jeżeli ktoś przeżywa część tego okresu zanim zawrze związek małżeński.”

Nie staraj się zawrzeć jedynie małżeństwa dlatego, że inne nastolatki tak robią. Małżeństwo chrześcijańskie pociąga za sobą wielką odpowiedzialność. Rozważ radę swych rodziców. Nie okazuj nigdy lekceważenia wobec rodziców ani wobec dojrzałych chrześcijan, którzy próbują ci pomóc.

Czuwaj nad swym postępowaniem, biorąc czynny udział w służbie dla Królestwa Bożego. Pracuj w służbie Królestwa wraz z innymi młodocianymi pod kierunkiem dorosłego. Ciesz się z wielu szczęśliwych doświadczeń, które poczynisz w służbie kaznodziejskiej, a które potem gorliwie opowiesz innym. Bądź szczęśliwy, spełniając wolę Bożą. Jest jeszcze tyle pracy do wykonania zanim ten zły świat zginie w Armagedonie. Nie naśladuj więc ani tego świata, ani nie pamiętającej o swych obowiązkach młodzieży, lecz naśladuj Boga i Jego chrześcijańskich świadków. Zawsze miej „dużo zajęcia w dziele Pana, wiedząc, że wasza praca w łączności z Panem nie jest daremna”. Wówczas przypadnie ci w udziale w Bożym Nowym Świecie szczęśliwa przyszłość. — 1 Kor. 15:58, NW.

Wytrwanie nagrodzone

Opowiada F.J. Franke

JESZCZE Indianie przemierzali zachodnią równinę Kanady, a ja — będąc jeszcze chłopcem — jeździłem konno podczas pracy na fermie hodowlanej. Takie życie wymaga wytrwałości, lecz zapewnia tylko ograniczoną nagrodę. W roku 1921 otworzyło się przede mną nowe życie; co prawda nadal miałem spędzić wiele czasu na Dzikim Zachodzie, wymagało to jednak wytrwania w służbie Bożej i zostało w wieloraki sposób nagrodzone.

Staranne studium Słowa Bożego ukazało mi pracę, którą należało wykonać, a mianowicie pracę wychowywania innych ludzi do życia. Artykuł „Narodziny narodu”, który w 1925 roku ukazał się w „Strażnicy” rozstrzygnął dla mnie tę sprawę. Czytałem go wiele razy, a w czasie studiowania zacząłem doceniać Królestwo Boże. To docenianie było tak cudowne, tak rozległe, że zrozumiałem, iż służba dla takiej sprawy jest warta każdego wysiłku, aby wziąć w niej udział.

ZADOWOLONY W SŁUŻBIE

W tym roku mój brat i ja przystąpiliśmy ochotniczo do służby kolporterskiej, a Towarzystwo Strażnica wysłało nas jako jeden z czterej „zespołów szkolnych”, abyśmy wygłosili wykłady biblijne we wszystkich szkołach położonych w prowincjach prerii. Ludzie reagowali pozytywnie, a na dworze często stał rząd przywiązanych do żerdzi, osiodłanych koni, podczas gdy wewnątrz cowboye słuchali z uwagą wykładu. Jeden z naszych wykładów brzmiał: „Czy piekło jest gorące?”, a gdy wykazywaliśmy, że piekło biblijne nie jest gorętsze niż grób,