Następnie Macmillan zaznaczył, że Liga Narodów była „próbą odtworzenia w nowej epoce czegoś z tej stabilności, którą wypracowały wielkie narody” przed rokiem 1914. Ale dodał, że ta Liga zawiodła, gdyż zanikło wszelkie „poczucie jedności, utrzymujące się przez poprzednie 100 lat pokoju”.

Tak oto kolejny autorytet dołączył swój głos do licznych już wypowiedzi mężów stanu i historyków, którzy patrząc wstecz uznają przełomową rolę roku 1914. Jednakże oddani Bogu badacze proroctw biblijnych dziesiątki lat naprzód potrafili rozpoznać, że omawiany rok będzie dramatycznym punktem zwrotnym w dziejach („Bible Examiner” z października 1876 roku, strony 27, 28). Proroctwa te ujawniły również, że „Pokolenie”, które widziało wydarzenia rozpoczynające się w roku 1914, zobaczy też „zakończenie systemu rzeczy” (Mat. 24:3, 7-22, 32-35).

CZY „SUPERBAKTERIE” SĄ PRODUKTEM EWOLUCJI

Czy cierpiałeś już kiedyś na zakażenie, które mimo zastosowania antybiotyków przepisanych ci przez lekarza nie chciało ustąpić? Od czasu do czasu zdarza się coś takiego, ponieważ pewne bakterie wyraźnie uodparniają się na leki, które zwykle je zabijają. Niekiedy ewolucjoniści twierdzą, że tego typu „superbakterie” pojawiają się w wyniku mutacji. Zapewniają, że podobne „korzystne” mutacje wywołały ewolucję człowieka.

Czy istotnie zwykłe mikroby powszechnie przeradzają się w „superbakterie” za sprawą mutacji? Richard P. Novak, z wykształcenia biolog, jest innego zdania. W czasopiśmie „Scientific American” z grudnia 1980 roku wyjaśnił on: „Przez szereg lat niesłusznie uważano, iż kliniczną odporność na antybiotyki należy przypisać mutacjom w chromosomach”. Na jakiej podstawie tak sądzono? Ponieważ wśród bakterii hodowanych w labolatoriach niekiedy pojawiają się mutanty odporne na antybiotyki. Ale jaka jest ich ogólna żywotność? „Uodpornione mutanty są kalekami ewolucyjnymi”, zaznacza Novak, „a w warunkach naturalnych szybko giną”.

Według dra Novaka większość „superbakterii” odpornych na antybiotyki, które napotkali badacze, w gruncie rzeczy nie wykazuje mutacji. Zarazki te prawdopodobnie uzyskują odporność na leki dzięki jeszcze mniejszym ciałom zwanym „plazmidami”. Uczeni właściwie nie wiedzą, skąd się biorą plazmidy, ale warto zapamiętać, że bynajmniej nie ma tyle „korzystnych mutacji”, jak mniemają niektórzy ewolucjoniści.

Pytania czytelników

◼ Jak poszczególni chrześcijanie oraz zbór jako całość mają się zapatrywać na radę biblijną co do pobierania się „tylko w Panu”?

Apostoł Paweł napisał o chrześcijance, której umarł mąż: „Wolno jej się wydać, za kogo zechce, byle tylko w Panu” (1 Kor. 7:39). Nie jest to jedynie osobista rada pochodząca od człowieka. Paweł udzielił jej w natchnieniu; dlatego ta życzliwa i mądra wskazówka wywodzi się od Boga. Z tej też przyczyny chrześcijanie winni się do niej ustosunkować poważnie, a nie traktować jej jako czegoś, co można zlekceważyć lub nawet odrzucić. Przemawiają za tym dodatkowo fakty opisane w Biblii.

Kiedy Abraham postanowił wybrać żonę dla Izaaka, nie szukał jej między okolicznymi czcicielkami fałszywych bóstw kananejskich. Przeciwnie, zadał sobie trud znalezienia odpowiedniej kandydatki w dalekim kraju wśród krewnych, którzy uznawali prawdziwego Boga. Podobnie Izaak powiedział Jakubowi: „Nie bierz sobie żony spośród mieszkanek Kanaanu” (Rodz. 28:1, Biblia Tysiąclecia; 24:1-67). Abraham i Izaak