a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan [narodów nieżydowskich], dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przechodzi mocą ludzi. (...) Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, aby, jak to jest napisane, ‚w Panu się chlubił ten, kto się chlubi’”. — 1 Kor. 1:17, 22-25, 30, 31, BT; Jer. 9:24.

24. Kogo Paweł nie przestał głosić, przybywszy do twierdzy pogańskiej filozofii, jaką był Korynt? Dlaczego?

²⁴ Kiedy apostoł Paweł przybył do Koryntu, by głosić tam dobrą nowinę, nie przerażała go świecka mądrość pogańskich Greków. Nie usiłował na sposób światowy popisywać się siłą intelektu, aby we współzawodnictwie z filozofią grecką okazać się bystrzejszym od pogańskich filozofów i tą drogą zdobyć zwolenników. Nie starał się łechtać uszu ludzi, którzy szukali mądrości świata, przez człowieka wysnutych teorii i filozofii. Przyszedł tam, aby z Jezusa Chrystusa założyć fundament zboru chrześcijańskiego. „Przyszedłszy do was, bracia,” pisze on w Liście 1 do Koryntian 2:1-5, „nie przybyłem, by błyszcząc słowem i mądrością, dawać wam świadectwo Boże. Postanowiłem, bowiem będąc wśród was nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego [przybitego do pala, NW]. I stanąłem przed wami w słabości i w bojaźni, i z wielkim drżeniem. A mowa moja i moje głoszenie nauki nie miały nic z uwodzących przekonywaniem słów mądrości, lecz były ukazywaniem ducha i mocy, aby wiara wasza mocna była nie mądrością ludzką, lecz mocą Bożą.” — BT.

25. Jak może się czuć chrześcijanin wykonujący pracę pionierską w sytuacji, w jakiej się znajdował Paweł, ale co jednak może uczynić?

²⁵ Tak jak wówczas apostoł Paweł, również dzisiaj chrześcijanin wykonujący pracę pionierską może ewentualnie poczuć się słaby i zatrwożony, gdy się udaje do jakiejś twierdzy filozoficznej mądrości świata. Mimo to potrafi zademonstrować ducha i moc Bożą oraz ugruntować innych wiarę w Boga.

26. (a) Jak Pan dodał otuchy Pawłowi w Koryncie i co on wobec tego czynił? (b) Dlaczego szereg lat później nadal istniał zbór w Koryncie?

²⁶ Nic dziwnego, że zaszła potrzeba, aby Pan dodał Pawłowi w Koryncie otuchy, o czym czytamy: „I rzekł Pan do Pawła w nocnym widzeniu: Nie bój się, lecz mów i nie milcz, bom Ja jest z tobą i nikt się nie targnie na ciebie, aby ci uczynić coś złego; mam bowiem wiele ludu w tym mieście. I przebywał tam rok i sześć miesięcy, nauczając wśród nich Słowa Bożego.” (Dzieje 18:9-11) Słowo Boże nie doznało porażki ze strony pogańskiej filozofii, opartej na mądrości świata. Zbór, który Paweł założył w Koryncie, istniał tam nadal i rozwijał się także szereg lat później, gdy Paweł pisał swój pierwszy i drugi list do korynckich chrześcijan. Został założony na właściwym fundamencie i potrafił się ostać.

Potrzeba materiałów niepalnych

1. Kiedy został założony zbór chrześcijański i na jakim fundamencie? W jaki sposób fakt ten znalazł wyraz w kluczowym przemówieniu Piotra?

JEDYNYM dopuszczalnym fundamentem pod „budowlę Bożą” jest Jego Syn, Jezus Chrystus. Prawdziwy zbór chrześcijański — nie nominalne chrześcijaństwo — został założony na tym fundamencie dziewiętnaście stuleci temu, w dniu Pięćdziesiątnicy, to jest 6 Siwana 33 roku n.e. Rzecz działa się w Jeruzalem. Apostoł Piotr w służbie „współpracownika Bożego” odważnie ogłosił, jaki fundament ma budowla Boża, i kluczowe swoje przemówienie wygłoszone do zgromadzonych tam Żydów zakończył słowami: „Niech więc cały dom Izraela ma za pewne, że Bóg uczynił go zarówno Panem, jak i Chrystusem — tego Jezusa, którego wy przybiliście do pala.”

2. Na jaki fundament wskazywała rada Piotra dana Żydom gnębionym wyrzutami sumienia? Na czym opierają się elementy budowli Bożej w obecnym wieku podróży kosmicznych?

² Kiedy następnie Żydzi poruszeni wyrzutami sumienia pytali, co mają uczynić w myśl postanowienia Bożego, Piotr nadal obstawał wiernie przy jedynym fundamencie Bożym, dając im radę: „Okażcie skruchę i niech każdy z was da się ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa dla przebaczenia waszych grzechów, a jako dobrowolny dar otrzymacie ducha świętego.” (Dzieje 2:1-38, NW) Fundament wówczas założony oparł się zawieruchom dziejowym minionych od tamtej pory stuleci. W obecnym materialistycznym i modernistycznym wieku, w epoce atomu, kultu nauki i podróży kosmicznych, ludzie stanowiący elementy budowli Bożej nadal stoją nieporuszeni na tym samym trwałym fundamencie.

3, 4. (a) Jaką ofiarę musimy uznawać jako leżącą u podstaw naszego zbawienia i dlaczego? (b) Czy wystarczy budować na nim tylko jako na ofierze okupu? Co wykazało przemówienie Piotra w dniu Pięćdziesiątnicy?

³ Budowanie na Jezusie Chrystusie jako fundamencie oznacza więcej niż budowanie na ofierze okupu, jaką złożył za nasze grzechy. To prawda, że jego człowiecza ofiara leży u podstaw naszego zbawienia do życia wiecznego. Musimy uznawać w ścisłym znaczeniu słowa Jezusa: „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie swoje na okup za wielu.” (Mat. 20:28) Musimy pojmować dokładne znaczenie słów apostoła Pawła o ‚Bogu, Zbawicielu naszym’, „który chce, aby wszyscy [wszelkiego rodzaju, NW] ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako okup [odpowiedni, NW] za wszystkich.” (1 Tym. 2:3-6, NW) Ale musimy go uznawać jeszcze za coś więcej niż swego Odkupiciela.

⁴ Musimy pokładać wiarę i ufność w nim jako zmartwychwstałym Jezusie Chrystusie, wyniesionym do chwały w niebiosach. Takiego ogłaszał go Piotr Żydom w dniu Pięćdziesiątnicy. Przedstawił go jako Jezusa wzbudzonego z martwych, którego Bóg wyniósł do swej prawicy i uczynił Królem-Kapłanem na wzór starożytnego Melchizedeka, króla Salemu i kapłana Boga Najwyższego.

5. Do jakiego zastosowania Psalmu 110:4 skłania nas wykład wiersza 1 tego Psalmu, przedstawiony przez Piotra? Jakie stanowisko Jezusa musimy więc uznawać?

⁵ Tak więc Jezus wstąpił do nieba, spełniając tym zapisane przez króla Dawida słowa Psalmu 110:1. Dlatego Piotr, powiedziawszy, że Jezus został wyniesiony do prawicy Bożej, powołał się na Psalm 110:1 i rzekł: „Dawid w istocie nie wstąpił do niebios, lecz sam powiada: ‚Jehowa rzekł do mego Pana: „Siądź po prawicy mojej, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek pod stopy twoje.”’” A zatem też czwarty wiersz Psalmu 110 (NW), który