się spodziewać, iż one będą występować szczególnie od roku 1914. — Ps. 2:6-9; 110:1-3; Łuk. 17:26.

Wiecej niż to, oto stwierdzamy uderzające podobieństwo pomiędzy wielkim proroctwem Jezusa, znajdującym się w Mateusza, rozdziały 24 i 25 a Objawieniem. Ponieważ to proroctwo, jak to już wielokrotnie zwrócono uwagę w tym czasopiśmie, zaczęło się spełniać w roku 1914, możemy wnioskować, że jego odpowiedniki z Objawienia również znalazły wówczas wypełnienie. Porównaj Mat. 24:6, 7 z Obj. 6:4-6; 11:18.

Jak ważna jest postawa umysłowa dla zrozumienia proroctwa biblijnego, wykazano również wyraźnie w Piśnie świętym. Bóg powiedział do Daniela: „Wszyscy niezbożni nie zrozumieją ale mądrzy zrozumieją.” Dlatego też Jezus powiedział do duchowieństwa swoich dni, że oni nie mogą pojąć jego posłannictwa z powodu swego samolubstwa: „Jakże możecie dojść do wiary wy, którzy pragniecie chwały jeden od drugiego, a nie szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga?” — Dan. 12:10; Jana 5:44, Kow.

Ponadto, przy rozważaniu proroctw o bestiach z Objawienia, powinniśmy mieć w pamięci, że to jest poważny pokarm duchowy, który może być przyswojony tylko przez tych, którzy zrobili pewien postęp w duchowym zrozumieniu. Dla przykładu: Jak mógłby ktoś zrozumieć, że smok i jego aniołowie obrazują Szatana i jego demonów, jeśliby nie wierzył w ich istnienie? Ta zasada ma zastosowanie również w sensie ogólnym, ponieważ „ścieżka sprawiedliwych jako światłość jasna, która im dalej tym bardziej świeci, aż do dnia doskonałego”. Z tego wynika, że jeżeli nawet Słowo Boże samo nie objaśnia jakiegoś proroctwa, nie wolno nam wykluczać możliwości potęgowania się światła jaśniejącego nad nim. Z tymi zasadami w pamięci kontynuujemy teraz rozważanie o bestiach z Objawienia. — Przyp. 4:18.

Ognisty Smok

NAJWAŻNIEJSZĄ z bestii, które widział Jan, jak to zapisano w księdze Objawienia, był „wielki smok, barwy ognia, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach jego siedem diademów”. Słowo „smok” jest tłumaczeniem greckiego słowa drakon, które jest określeniem czegoś w rodzaju bajecznego węża. Słowo „smok” znaczy potwór z legendy, bajki, mający skrzydła, szpony i ogon. — Obj. 12:3, Pal.

Kto jest tym wstrętnym smokiem? Proroctwo samo mówi nam: „I został strącony wielki Smok, Wąż starodawny, który się zwie Diabeł i Szatan, zwodzący całą zamieszkałą ziemię.” Stosownie do tego apostoł Piotr wspomina, że smok Szatan Diabeł „krąży jak ryczący lew, szukając, kogo by pożarł”. (Obj. 12:9, Pal; 1 Piotra 5:8, NDą) Jego kolor ognistoczerwony jest symbolem jego krańcowej niegodziwości i rozlewu krwi. On rzeczywiście jest ‚pierwotnym wężem’, ponieważ jest właśnie tym, który posługując się wężem jako swym rzecznikiem, „oszukał Ewę chytrością swoją”. — 2 Kor. 11:3.

W Piśmie świętym liczba dziesięć jest symbolem zupełności, a rogi są symbolem mocy. (Zach. 1:21) Dlatego dziesięć rogów tego smoka przedstawiają zupełną moc, którą on miał jako ktoś mający władzę, czyli jako „bóg tego systemu rzeczy”. Jego siedem przybranych w diademy głów wskazują, że ma naczelne stanowisko nad siedmioma demonicznymi książętami, sprawującymi nadzór nad siedmioma potęgami światowymi z proroctwa biblijnego: Egiptem, Asyrią, Babilonem, Medo-Persją, Grecją, Rzymem i Anglo-Amerykańską potęgą światową nowożytnych czasów. Te potęgi mają nad sobą demonicznych książąt, co widoczne jest z faktu, iż go miała Persja; jak zaznacza Biblia, demoniczny „książę królestwa Perskiego” wtrącał się do jednego z anielskich posłańców Bożych za czasów Daniela. — 2 Kor. 4:4, NW; Dan. 10:13.

O smoku powiedziano, że zmiata „trzecią cześć gwiazd niebieskich”. W Piśmie świętym aniołowie są wspomniani jako gwiazdy, „gwiazdy zaranne”. Ściągnięcie przez smoka tych gwiazd miało zobrazować, że mu się uda pociągnąć za sobą pewną ilość aniołów ze służby Jehowy i skłonić ich, żeby stali się demonami. Jednak wyrażenia „trzecia część” nie możemy brać literalnie, jak to wyrażenie oznaczające pewną część jest stosowane w ogólnym znaczeniu zarówno w księdze Objawienia jak i w pozostałej części Pisma świętego. — Ijoba 38:7; Zach. 13:8, 9; Obj. 8:7-9; 9:15.

Smok ten jest pokazany jak oczekuje narodzenia się dziecka płci męskiej z niebiańskiej, przypodobanej do małżonki, Organizacji Bożej, ażeby mógł je pożreć. To dziecko płci męskiej jest symbolem wyobrażającym Królestwo Boga z Jego Synem Jezusem Chrystusem jako Królem, którego można rozpoznać po tym, że ma „paść wszystkie narody laską żelazna”. (Obj. 12:5, NT) Proroctwo to przywodzi na pamięć słowa Jehowy Boga skierowane do Jego Syna w Psalmie 2:7-9: „Syn mój jesteś ty (...) Żądaj ode mnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje (...) Potrzesz [zmiażdżysz, Wu, uw. marg.) ich laską żelazną.” Nie może więc być żadnej wątpliwości co do tego, że Szatan Diabeł jest przeciwny Królestwu Bożemu i prowadzi wojnę z wiernymi sługami Bożymi, jak to zapisano w Objawieniu 12:17.

Co się tyczy czasu spełnienia się wydarzeń zapisanych w Objawieniu, rozdział 12, słowa kontekstu dają nam klucz: „I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew.” Kiedy narody stały się gniewne jak nigdy przedtem? Z pewnością stało się to w roku 1914. Dlatego ten rok oznaczał zapoczątkowanie występowania tych wydarzeń. — Obj. 11:18, Pal.

Gdyby kogokolwiek dziwił fakt, że Szatan Diabeł miał dostęp do nieba, niech zwróci uwagę, że w Ijoba 1:6 i 2:1 pokazano jak Szatan występuje w niebie wraz z anielskimi synami Bożymi. Wzorowa modlitwa Jezusa również nie przeczy, że Szatan był czasem w niebie. Dlaczego nie? Ponieważ Jezus kazał nam się modlić o coś, co nie oznaczało, że wola Boża będzie się dziać na ziemi tak, jak ona wtedy działa się w niebie, ale raczej, że wola Boża będzie się dziać zarówno w niebie jak i na ziemi: „Niech twoja wola dzieje się jak w niebie, tak i na ziemi.” — Mat. 6:10, NW.

Ten ognisty smok, będąc wyrzucony z nieba pała teraz „wielkim gniewem, świadom, że mało ma czasu”. W szybko zbliżającej się walce Armagedonu zostanie on wtrącony do przepaści na tysiąc lat. Potem zostanie na krótką chwilę uwolniony, w celu wypróbowania rodzaju ludzkiego, po czym dozna wiecznego zniszczenia w jeziorze ognia, wtórej śmierci. — Obj. 12:12; 16:14, 16; 20:1-3, 7-10; 21:8, Pal.

Dzika Bestia z morza

O DZIKIEJ bestii z morza apostoł Jan napisał: „I ujrzałem Bestię wychodzącą z morza, mającą dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jej dziesięć diademów, a na jej głowach imiona bluźniercze. Bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, łapy jej — jakby niedźwiedzia, paszcza jej — jakby paszcza lwa. I Smok dał jej swoją moc, swój tron i wielką władzę. I [ujrzałem] jedną z jej głów jakby zarżnięta na śmierć, lecz rana jej śmiertelna została uleczona. I cała ziemia w podziwie powiodła wzrokiem za Bestią.” — Obj. 13:1-3, Pal.

Użyte tutaj słowo bestia pochodzi z greckiego therion i oznacza niebezpieczne dzikie zwierzę. Oto jedna interesująca definicja słowa „bestia”: „dziki, drapieżny z natury ssak”. Opis tej dzikiej bestii przywodzi na pamięć proroctwo Daniela o pewnych dzikich bestiach: jednej podobnej do lwa, drugiej podobnej do niedźwiedzia, trzeciej podobnej do lamparta i tak dalej, które sam później utożsamia z wyobrażającymi je potęgami światowymi z takimi jak Medo-Persja i Grecja. Ta dzika bestia wychodząca z morza, czyli z przepaści, harmonizuje z tym, ponieważ posłużono się morzem, aby przedstawić „ludy i tłumy ludzkie, narody i języki”. — Obj. 17:15; Dan. 7:1-8; 8:1-22.

Ta dzika bestia wyobraża oczywiście ziemskie, ludzkie, widzialne rządy. To, że ma siedem głów i dziesięć rogów, symbole zupełności, dobrze przedstawia, iż wszystkie narody świata były pod kontrolą Szatana, zwłaszcza siedem potęg światowych, które sprawowały zupełną władzę od czasów starożytnego Egiptu aż do dziś. One były i są z Bożego punktu widzenia zwierzęce, bez względu na to, jak mogłoby się to wydawać im samym albo ich narodom. W samej rzeczy można by powiedzieć, że one milcząco przyznały, iż są zwierzęcymi przez obranie takich symboli jak: rosyjski niedźwiedź, brytyjski lew i amerykański orzeł.

Zwróć uwagę, że o smoku Szatanie powiedziano, iż dał tej bestii swoją moc, tron i władzę. Dlatego ona musi należeć do niego i wykonywać jego rozkazy. Zgadza się to z propozycją Szatana, w której zaofiarował on Jezusowi wszystkie królestwa świata, za pokłon i akt uwielbienia. Toteż dlatego Jezus wspomniał o Szatanie jako o „księciu świata tego”; dlatego Paweł nazywa go: „bogiem świata tego”, „władcą powietrza, duchem działającym obecnie w synach nieposłuszeństwa”; i dlatego Jan powiedział, że „cały świat jest pod władzą owego złego”. To, że istnieje widzialna organizacja Szatana jako jego instrument, czyli narzędzie, pomaga nam zrozumieć, dlaczego o jej siedmiu głowach powiedziano, że zawierają bluźnierstwa, czyli imiona bluźniercze. — Jana 12:31; 2 Kor. 4:4; Efez. 2:2, NDą; 1 Jana 5:19, NDą.

A co można powiedzieć o głowie, która doznała śmiertelnego ciosu a jednak została uleczona? Była to szósta głowa przedstawiająca w nowożytnych czasach Niemcy, jako następcę Rzymu, szóstej potęgi światowej, która stopniowo została przekształcona z pogańskiego Rzymu w Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego. Ona doznała śmiertelnego zranienia podczas pierwszej wojny światowej, z czego była uleczona; jest tylko częściowo uleczona z rany, którą otrzymała w czasie drugiej wojny światowej.

Mieć znak tej bestii na czole albo na rękach oznacza, że się organizacji Szatana udziela poparcia duchowego lub fizycznego, naruszając przez to nakaz aby „siebie zachować czystym od tego świata”. (Jak. 1:27, Kow) Taka przyjaźń ze światem oznacza jednak nieprzyjaźń z Bogiem.

O tej bestii powiedziano, że ma liczbę 666. W Piśmie świętym liczba sześć jest symbolem niedoskonałości lub niezupełności. (1 Sam. 17:4; 2 Sam. 21:20; Dan. 3:1) Widzialna organizacja Szatana składa się z trzech zasadniczych panujących czynników; fałszywej religii, chciwego handlu i światowej polityki. Ta trójka została dobrze zobrazowana przez niedoskonałą liczbę 666; fałszywa religia przez 600, chciwy handel przez 60, a światowa polityka przez 6, im większa liczba tym większy stopień niegodziwego powiązania. W Armagedonie ta dzika bestia, widzialna organizacja Szatana, zostanie ustawiona w jednym szeregu z Szatanem i hordami jego demonów, którzy walczą przeciwko Chrystusowi, Królowi królów, jako że w tej wojnie bestia ta i jej hufce doznają całkowitej porażki. — Obj. 13:18; 14:9, 11; 15:2; 16:2; 19:19, 20.

Dwurożna Bestia

DANIELOWI anioł Boży powiedział (Dan. 8:20), że dwurożny baran, którego on widział, przedstawiał dwuczłonowe królestwo Medo-Perskie. Przez to wyjaśnienie Bóg rzucił światło na to, co zostało zobrazowane przez dziką bestię, którą apostoł Jan potem zobaczył, gdy już widział smoka i dziką bestię, która wyszła z morza: „I ujrzałem inną Bestię, wychodzącą z ziemi. Miała dwa rogi podobne do [rogów] Baranka, a mówiła jak Smok. I całą władzę pierwszej Bestii, przed nią wykonuje, i sprawia że ziemia i wszyscy jej mieszkańcy oddają pokłon pierwszej Bestii, której rana śmiertelna została uleczona. I czyni znaki wielkie (...) i zwodzi mieszkańców ziemi, mówiąc (...) by obraz uczynili Bestii.” — Obj. 13:11-14, Pal.

Co mogła przedstawiać ta dzika bestia? Wychodzącymi na widownię przed dziką bestią, czyli widzialną organizacją Szatana były Wielka Brytania i Stany Zjednoczone. Chociaż oba te państwa są oddzielnymi narodami, wszakże działają jako dwuczłonowa potęga światowa: ich język, spuścizna, zasady i administracja cywilna są takie same, a od czasu gdy ustały ich spory w wojnie 1812 r. działały wspólnie. W ten sposób historia odnotowała, że od ogłoszenia Doktryny Monroe’a w roku 1823 one współdziałały w sprawach światowych, czego dobitnych przykładów dostarczyły pierwsza i druga wojny światowe.

Z wszystkich potęg światowych, które panowały na kuli ziemskiej, od Egiptu do dziś, ta Anglo-Amerykańska dwuczłonowa potęga światowa jest największa. Ona rozpościera się dalej niż jakakolwiek inna, a przez przejęcie władzy po Świętym Cesarstwie Rzymskim, jako dominującej potędze światowej, stała się siódmą potęgą światową z proroctwa biblijnego i historii. Jej rogi baranka harmonizują z przechwałkami Wielkiej Brytanii i Ameryki, że prowadziły tylko wojny obronne, a nie wojny zaborcze. Faktem jest, że nie powstała ona przez militarne podboje, takie jak Aleksandra Wielkiego i Napoleona; Wielka Brytania najpierw stała się potęgą światową, a z początkiem dziewiętnastego stulecia połączyła się ze Stanami Zjednoczonymi, tworząc Anglo-Amerykańską potęgę światową. Ona osiągnęła swoje cele dzięki stosowaniu odpowiednich metod, takich jak: dyplomacja, handel i religia. Chociaż pozuje na baranka, ona mimo to ma głos smoka, potężny głos, taki głos, jaki wydaje smok, Szatan Diabeł.

Przez to, że jest potęga światową, ta dwurożna bestia sprawuje całkowitą władzę pierwszej dzikiej bestii, panującej nad resztą świata. Jej wybitna pozycja w świecie Szatana, cel jej zamiarów i metod jest ten, żeby nakłonić narody świata do wielbienia organizacji Szatana zamiast Boga i Jego Królestwa.

Łączy się ją ze smokiem i dziką bestią z Objawienia 16:13, gdzie jest nazwana „fałszywym prorokiem”. Że ten fałszywy prorok rzeczywiście jest tym samym co dwurożna bestia wynika zarówno z widocznych faktów jak i ze wzmianki o niej w Objawieniu 19:20, gdzie opisano, jak „fałszywy prorok” czynił rzeczy wymienione w rozdziale 13, które czyniła także dwurożna bestia. „I pochwycono Bestię, a z nią fałszywego proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł był tych, co wzięli znamię Bestii.” Nazwano ją trafnie fałszywym prorokiem, bowiem służyła w charakterze rzecznika dzikiej bestii, widzialnej organizacji Szatana, a to głosem smoka. Spotka ją ten sam los, co los dzikiej morskiej bestii, ponieważ „oboje żywcem wrzuceni zostali do ognistego jeziora, gorejącego siarką.” To jezioro ognia pokazane jest gdzie indziej jako druga śmierć, to jest wieczne unicestwienie, czyli zniszczenie. — Obj. 19:20; 20:14, Pal.