jej gwałtem za przedpotopowych czasów Noego zasługiwało na zrobienie o tym wzmianki w Piśmie świętym, to z pewnością poważniejsze zrujnowanie ziemi i napełnienie jej w jeszcze większej mierze przemocą w obecnym dwudziestym stuleciu także zasługuje na uwagę. Czyżby Bóg, nasz Stwórca, był mniej zainteresowany teraźniejszą znacznie gorszą sytuacją na świecie niż stanem rzeczy za dni Noego? Z samych choćby zasad logiki wynika, że powinien być nią o wiele bardziej przejęty, a co za tym idzie, jako Stwórca nieba i ziemi wręcz czuł się zobowiązanym do uczynienia czegoś w tej sprawie. Jezus Chrystus, wierny Syn Boży, przepowiedział proroczo, że Bóg faktycznie tym się zajmie.

Boskie panowanie czy jesteśmy za nim, czy przeciw niemu?

1. (a) Jak po potopie zaczęto organizować panowanie ludzkie? (b) Czym została wsparta władza Szatana nad ludzkością? W jaki sposób to, co się działo od tamtych czasów, dowodzi istnienia demonów?

WSZELKIE dane wskazują dzisiaj wyraźnie, że ludzkość nie opowiada się za Boskim panowaniem. Stało się tak dlatego, że już w niespełna dwa stulecia po potopie wystąpili przywódcy, którzy na przekór Jehowie Bogu zaczęli organizować panowanie ludzkie. Najgłośniejszą sławę w tym zakresie zdobył Nemrod, budowniczy Babilonu i tak zwanej Wieży Babel (Rodz. 10:8-12; 11:1-9). W ten sposób podbito większość ludzi nie tylko pod ciemiężycielskie, niedoskonałe panowanie człowieka, ale wręcz pod panowanie Szatana. Władza Szatana Diabła miała teraz oparcie w tych „synach Bożych”, którzy poprzednio wystąpili przeciw suwerennemu zwierzchnictwu Boga i ośmielili się zawierać małżeństwa z córkami ludzkimi. Za przykładem Szatana Diabła sami siebie uczynili demonami. Materialistycznie usposobieni ludzie, którzy obecnie śmieją się na myśl o Szatanie Diable i jego demonach, uważając ich za postacie mitologiczne i wytwory czystej fantazji, nie mogą jednak wymazać świadectwa całej starożytnej historii. Pradawne dokumenty pisemne, ruiny świątyń i innych budowli religijnych zgodnie poświadczają, że ówczesne narody oddawały cześć demonom i znajdowały się pod ich wpływem. Demony istnieją! Żyją rzeczywistym bytem!

2, 3. (a) Z jakiego miarodajnego źródła pochodzą informacje jeszcze ważniejsze od świadectwa historii? Czego się stąd dowiadujemy o demonach? (b) Jaką radę Paweł podał Efezjanom na temat demonów?

² A co jeszcze ważniejsze, Księga świętej prawdy, natchniona Biblia, podaje nam dokładne informacje na temat tych demonów i ich wodza, Szatana Diabła. Księga ta ostrzega nas przed machinacjami, przed chytrymi intrygami i przebiegłymi knowaniami tych złośliwych, niewidzialnych stworzeń, które będąc duchami nie są z krwi i ciała. Dzisiejsi ludzie, nawet żyjący w nominalnym chrześcijaństwie, nie traktują poważnie rady, jaką apostoł Paweł napisał dla wszystkich chrześcijan w liście skierowanym pierwotnie do zboru w Efezie:

³ „Nałóżcie pełną zbroję Bożą, abyście zdołali stawić czoła machinacjom Diabła; przecież nie zmagamy się z krwią i ciałem, lecz z rządcami,