jej gwałtem za przedpotopowych czasów Noego zasługiwało na zrobienie o tym wzmianki w Piśmie świętym, to z pewnością poważniejsze zrujnowanie ziemi i napełnienie jej w jeszcze większej mierze przemocą w obecnym dwudziestym stuleciu także zasługuje na uwagę. Czyżby Bóg, nasz Stwórca, był mniej zainteresowany teraźniejszą znacznie gorszą sytuacją na świecie niż stanem rzeczy za dni Noego? Z samych choćby zasad logiki wynika, że powinien być nią o wiele bardziej przejęty, a co za tym idzie, jako Stwórca nieba i ziemi wręcz czuł się zobowiązanym do uczynienia czegoś w tej sprawie. Jezus Chrystus, wierny Syn Boży, przepowiedział proroczo, że Bóg faktycznie tym się zajmie.

Boskie panowanie czy jesteśmy za nim, czy przeciw niemu?

1. (a) Jak po potopie zaczęto organizować panowanie ludzkie? (b) Czym została wsparta władza Szatana nad ludzkością? W jaki sposób to, co się działo od tamtych czasów, dowodzi istnienia demonów?

WSZELKIE dane wskazują dzisiaj wyraźnie, że ludzkość nie opowiada się za Boskim panowaniem. Stało się tak dlatego, że już w niespełna dwa stulecia po potopie wystąpili przywódcy, którzy na przekór Jehowie Bogu zaczęli organizować panowanie ludzkie. Najgłośniejszą sławę w tym zakresie zdobył Nemrod, budowniczy Babilonu i tak zwanej Wieży Babel (Rodz. 10:8-12; 11:1-9). W ten sposób podbito większość ludzi nie tylko pod ciemiężycielskie, niedoskonałe panowanie człowieka, ale wręcz pod panowanie Szatana. Władza Szatana Diabła miała teraz oparcie w tych „synach Bożych”, którzy poprzednio wystąpili przeciw suwerennemu zwierzchnictwu Boga i ośmielili się zawierać małżeństwa z córkami ludzkimi. Za przykładem Szatana Diabła sami siebie uczynili demonami. Materialistycznie usposobieni ludzie, którzy obecnie śmieją się na myśl o Szatanie Diable i jego demonach, uważając ich za postacie mitologiczne i wytwory czystej fantazji, nie mogą jednak wymazać świadectwa całej starożytnej historii. Pradawne dokumenty pisemne, ruiny świątyń i innych budowli religijnych zgodnie poświadczają, że ówczesne narody oddawały cześć demonom i znajdowały się pod ich wpływem. Demony istnieją! Żyją rzeczywistym bytem!

2, 3. (a) Z jakiego miarodajnego źródła pochodzą informacje jeszcze ważniejsze od świadectwa historii? Czego się stąd dowiadujemy o demonach? (b) Jaką radę Paweł podał Efezjanom na temat demonów?

² A co jeszcze ważniejsze, Księga świętej prawdy, natchniona Biblia, podaje nam dokładne informacje na temat tych demonów i ich wodza, Szatana Diabła. Księga ta ostrzega nas przed machinacjami, przed chytrymi intrygami i przebiegłymi knowaniami tych złośliwych, niewidzialnych stworzeń, które będąc duchami nie są z krwi i ciała. Dzisiejsi ludzie, nawet żyjący w nominalnym chrześcijaństwie, nie traktują poważnie rady, jaką apostoł Paweł napisał dla wszystkich chrześcijan w liście skierowanym pierwotnie do zboru w Efezie:

³ „Nałóżcie pełną zbroję Bożą, abyście zdołali stawić czoła machinacjom Diabła; przecież nie zmagamy się z krwią i ciałem, lecz z rządcami, ze zwierzchnikami, z władcami świata tej ciemności, ze złymi mocami duchowymi w miejscach niebiańskich.” — Efez. 6:11, 12, NW.

4. (a) O jakiej organizatorskiej działalności Szatana świadczą te słowa? Jak w związku z tym Jezus i Paweł nazywają Szatana? (b) Jak władcy świeccy reagują na stawianie ich w takim towarzystwie? Kto jednak ich tam zaprowadził?

⁴ Czy pojęliśmy, co to oznacza? Wynika stąd jasno, że Szatan Diabeł posiada niewidzialną, nadludzką organizację. Zorganizował złe moce duchowe w sferach niebiańskich, ustanawiając „rządców”, „zwierzchników” i „władców świata tej ciemności”. Ta niewidzialna, zorganizowana potęga jest silniejsza niż ateistyczny blok narodów z całym jego wyposażeniem militarnym; jest silniejsza niż bogaty demokratyczny blok narodów, który w niemniejszym stopniu pyszni się swoim uzbrojeniem. Jezus Chrystus, najlepiej wszak zorientowany w sytuacji, nazwał Szatana Diabła „władcą tego świata”. Chrześcijański apostoł Paweł posłużył się nawet określeniem „bóg tego systemu rzeczy” (Jana 12:31; 14:30; 16:11; 2 Kor. 4:4, NW). Rządy ziemskie niekiedy chciałyby zabronić nam mówienia takich rzeczy, uważając, że to im uwłacza, ale przecież tylko powtarzamy, co Pan Jezus Chrystus i apostoł Paweł podają na kartach Pisma świętego. Rządy nie lubią, by wykazywano na podstawie Słowa Bożego, iż działają w takim towarzystwie, ale to nie my je wprowadziliśmy w te kręgi. A jeśli nie są za Boskim panowaniem Jehowy Boga, to gdzież jeszcze mogą dla siebie znaleźć miejsce?

JAK BOSKIE PANOWANIE JEST DZIŚ REPREZENTOWANE

5. (a) W czym przejawia się dziś Boskie panowanie? (b) W obliczu jakiej kwestii stanęli ludzie w czasach, gdy na ziemi był Jezus? Jaki problem musieli rozwiązać?

⁵ W czym wyraża się dzisiaj to Boskie panowanie, abyśmy wiedzieli, czy jesteśmy za nim, czy przeciw niemu? Boskie panowanie jest teraz sprawowane za pośrednictwem Królestwa wiernego niebiańskiego Syna Bożego, Jezusa Chrystusa. Na podobieństwo żyjącego w głębokiej starożytności Joba z ziemi Uz również Jezus Chrystus jako doskonały człowiek z krwi i ciała przetrwał na ziemi najsurowsze próby, sprowadzone na niego rękami Szatana Diabła i jego człowieczych przedstawicieli. Dowiódł tym swej absolutnie niezłomnej prawości z punktu widzenia Jehowy Boga i lojalności względem tego Boskiego Władcy. Job nie zginął z rąk Szatana Diabła, natomiast Jezus Chrystus poniósł okrutną śmierć, zadaną mu przez ziemskie hordy Szatana. Doszło do tego pod murami miasta Jeruzalem. Mieli w tym udział mieszkańcy Jeruzalem oraz rzymskich prowincji Judei i Galilei. Wszyscy ci religijnie usposobieni ludzie stali wtedy w obliczu kwestii spornej dotyczącej Boskiego panowania sprawowanego za pośrednictwem Mesjasza, czyli Pomazańca Jehowy Boga. Wprawdzie wyglądali Mesjasza od Jehowy, ale musieli rozwiązać wielki problem: Czy Jezus z rodu króla Dawida istotnie jest z dawna obiecanym Mesjaszem, czy nie?

6. (a) W jakiej mierze słowa i czyny Jezusa odpowiadały temu, czego się ogólnie spodziewano po prawdziwym Mesjaszu? (b) Od kogo lud oczekiwał pomocy w rozwiązaniu problemu Mesjasza? Pod jakim zarzutem postawiono Jezusa przed pogańskim namiestnikiem?

⁶ Wszystko to, co Jezus mówił, i cuda, jakich dokonywał od czasu swego chrztu w rzece Jordan, gdzie się zgłosił do Jana Chrzciciela, aż do śmierci, która nastąpiła trzy i pół roku później, wcale nie odpowiadało temu, czego się po Mesjaszu, czyli Chrystusie, spodziewali ludzie żywiący w sobie nadzieję mesjańską. Liczyli oni na to, że Mesjasz wyzwoli ich spod władzy pogańskiej, a więc nieżydowskiej, i doprowadzi ich kraj do rozkwitu, przy czym ich naród wysunie się na czołową pozycję na ziemi, wskutek czego będą do niego tłumnie lgnąć poganie. Problem nie miał jednak charakteru wyłącznie państwowo-ustrojowego, ale też w dużej mierze nosił charakter religijny. Lud oczekiwał od swych przywódców religijnych, że pokierują nim w rozwiązywaniu tego problemu. Przywódcy owi faktycznie powzięli decyzję za ogromną większość ludu. Uznali Jezusa za bluźniercę występującego przeciw Bogu, za fałszywego Chrystusa. Aby jednak nie napotkać przeszkody na drodze do usunięcia go w