niebiańską; muszą też wieść życie odpowiadające ślubom oddania, aby nie spożywali chleba i wina niegodnie, co ściągnęłoby na nich wyrok potępiania. (Jana 3:3-8; Rzym. 8:14-17) Po wykładzie zostanie obecnym podany na tacy lub talerzu niekwaszony chleb, gdyż tylko taki miał pod ręką Jezus, kiedy ustanawiał Pamiątkę swej śmierci, i właśnie taki chleb jest stosownym symbolem jego ciała, ponieważ kwas w tym wypadku obrazuje grzech, a Jezus był wolny od wszelkiego grzechu. Następnie poda się kielich albo czarkę z niesłodzonym czerwonym winem, gdyż tylko takie wino może odpowiednio wyobrażać przelaną krew Jezusa. — 1 Kor. 5:7, 8.

W ubiegłym roku na Wieczerzę Pańską przybyło ponad dwa i pół miliona osób w przeszło 25 tysiącach zborów ludu Jehowy na całej ziemi. Jednakże spośród tych wszystkich obecnych tylko około dziesięciu tysięcy brało udział w spożywaniu emblematów. Nie uczestniczący bezpośrednio w spożywaniu po większej części albo byli już członkami, albo też mieli zamiar stać się członkami „wielkiej rzeszy”, jaką kiedyś apostoł Jan oglądał w proroczej wizji. Nie żywią oni nadziei na królowanie u boku Chrystusa w chwale niebiańskiej, lecz spodziewają się żyć po wieczne czasy na rajskiej ziemi, na której będzie ‚mieszkać sprawiedliwość’, ale na której „śmierci już nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani mozołu”. (Obj. 7:9, NW; 2 Piotra 3:13; Obj. 21:4) Chociaż nie brali udziału w spożywaniu emblematów, to jednak zaznali obfitych błogosławieństw, słysząc i obserwując wszystko, co przy tej okazji powiedziano i uczyniono. Tak samo będzie i teraz, następnym razem.

Z pewnością nie ma na świecie innego miejsca, na którym byś się powinien znaleźć po zapadnięciu zmroku w dniu odpowiadającym dacie 14 Nisan, poza miejscem zgromadzeń ludu Jehowy, gdzie zgodnie z poleceniem Jezusa obchodzona będzie Wieczerza Pańska. Co tam usłyszysz i zobaczysz, niewątpliwie spowoduje, że jeszcze lepiej ocenisz wszystko, co Jezus Chrystus uczynił dla ciebie, i pomoże ci to stać się członkiem wolnego ludu Bożego.

Pytania czytelników

● Czy Judasz Iszkariot już odszedł, gdy Jezus wprowadzał uroczystość Wieczerzy Pańskiej? — J. D.

Tak, Pismo święte wyraźnie wskazuje, że w dniu 14 Nisan roku 33 n.e. Judasz wraz z Jezusem obchodził święto Paschy, jednak wyszedł, zanim Chrystus ustanowił Pamiątkę swojej śmierci.

Wśród czterech sprawozdań ewangelicznych jest jedno, które mogłoby skłaniać czytelnika do odmiennego wniosku; jest nim doniesienie Łukasza. Łukasz wspomniał najpierw o zwykłej uroczystości Paschy, w której Judasz jako Żyd oczywiście brał udział. (Łuk. 22:15-18) W następnych dwóch wersetach (22:19, 20) przedstawił niektóre wypowiedzi, jakie padły z ust Jezusa przy wprowadzaniu nowego święta, mianowicie dorocznej Pamiątki jego śmierci. Dalej Łukasz nadmienia, że tego wieczora Jezus w pewnej chwili dał do zrozumienia, iż jeden z dwunastu zgromadzonych apostołów jest zdrajcą, a ci na skutek tej uwagi zaczęli się zastanawiać, o kogo z nich by tu mogło chodzić. (22:21-23) Gdyby wyjść z założenia, że Łukasz przedstawił dane wypadki w porządku chronologicznym, znaczyłoby to, że Judasz był obecny przy podawaniu chleba i wina Wieczerzy Pańskiej.

Pamiętajmy jednak, że chociaż Łukasz starał się utrzymać swe sprawozdanie ewangeliczne w „logicznym porządku”, to jednak nie zawsze ściśle przestrzegał porządku chronologicznego. (Łuk. 1:3, NW) Widać to wyraźnie w doniesieniach według Łukasza 3:18-21. Wprawdzie nie ujmuje to w najmniejszej mierze wartości zapiskom Łukasza, które stanowią księgę natchnioną, ale okazuje się, że dla ustalenia chronologicznego następstwa wydarzeń należy wziąć pod uwagę również pozostałe Ewangelie. Poza tym Łukasz w ogóle nie podaje, kiedy właściwie Judasz opuścił grono zebranych. Na pewno stało się to, zanim Jezus powiedział: „Wy zaś jesteście tymi, którzy wytrwali przy mnie w pokuszeniach.” (Łuk. 22:28) Zwróćmy się więc do pozostałych Ewangelii, aby ustalić, kiedy zdrajca wyszedł.

Zarówno u Mateusza, jak i u Marka, znajdujemy wzmiankę, że zebrani na uroczystości paschalnej zaczęli się wzajemnie wypytywać. Jezus wspomniał, że jeden z apostołów jest zdrajcą, i wszyscy chcieli wiedzieć, kogo przy tym miał na myśli. Obydwa sprawozdania podają, że miało to miejsce, „gdy siedzieli i jedli” wieczerzę paschalną. (Marka 14:17-21; Mat. 26:20-25) Chociaż Ewangelia według Jana pomija wiele szczegółów wspomnianych już w trzech pozostałych, wcześniej napisanych Ewangeliach, to jednak również ona nadmienia o pytaniach w sprawie zdrajcy. Jan jeszcze uzupełnia nasze wiadomości, powiadając, że Jezus pozwolił rozpoznać Judasza, podawszy mu kęs chleba. Co wówczas nastąpiło? Jan pisze o Judaszu! „Wziąwszy kawałek chleba, natychmiast wyszedł.” — Jana 13:21-30.

Po uzyskaniu szerszego poglądu na kwestię zapytywania w sprawie zdrajcy oraz wyjścia Judasza, powróćmy znowu do sprawozdań Mateusza i Marka. Obaj donoszą dalej, że po tym zdarzeniu Jezus ustanowił Wieczerzę Pańską. (Mat. 26:26-29; Marka 14:22-25) W rezultacie okazuje się, że wypadki miały następujący przebieg: Wszyscy zebrani włącznie z Judaszem spożyli wieczerzę paschalną. Podczas tego posiłku Jezus wspomniał, że jeden z dwunastu jest zdrajcą; dały się słyszeć pytania co do tego, kto nim jest, i Jezus wyraźnie go ukazał. Judasz Iszkariot natychmiast wyszedł, by wydać Chrystusa. Dopiero po tym fakcie Jezus wprowadził uroczystość Wieczerzy Pańskiej, mając przed sobą pozostałych jedenastu apostołów, którzy ‚wytrwali przy nim w pokuszeniach’.

● Co należy rozumieć przez „jeden chrzest”, wspomniany w Liście do Efezjan 4:5? Czy chodzi tu o ten sam chrzest, o którym jest mowa w sprawozdaniu ewangelicznym Mateusza 28:19? — E. B.

Tak, w zasadzie chodzi o to samo. Apostoł Paweł miał na myśli aktualnie obowiązujący chrzest w wodzie, kiedy pisał: „Jedno jest ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani w jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich.” — Efez. 4:4-6, BT, wyd. II.

Przebywając w Efezie, apostoł Paweł napisał w roku 55 n.e. list do chrześcijan w Koryncie. Jednym z punktów, na jakie tam położył szczególny nacisk, było napomnienie do wystrzegania się tworzenia stronnictw skupionych wokół wybitnych jednostek, w tym także człowieka, który danych chrześcijan chrzcił w wodzie. Nie byli przecież jego naśladowcami. Nie zostali ochrzczeni w imię Pawła, Apollosa czy Kefasa; ochrzczono ich chrztem wodnym, tak jak nakazał Jezus, w imię Ojca i Syna oraz ducha świętego. — Mat. 28:19; 1 Kor. 1:10-16.

Jakieś pięć lat później, czyli około 61 roku n.e., Paweł pisał do swych umiłowanych braci duchowych w