(Hab. 2:3). Toteż jako Świadkowie Jehowy śmiało ogłaszajmy „dzień pomsty ze strony naszego Boga”; wykazujmy odwagę apostołów Jezusa, pocieszając dobrą nowiną o zbawieniu ludzi zasmuconych (Izaj. 61:1, 2; Dzieje 4:8-13, 18-20, NP). Czuwajmy też nad tym, żeby się stosować do rad Jezusa: „Zwracajcie na siebie uwagę, aby wasze serca nigdy nie były obciążone objadaniem się i nadmiernym piciem, i troskami życiowymi, a nagle by was zaskoczył ten dzień jak sidło. Ogarnie on bowiem wszystkich mieszkających na całej powierzchni ziemi. Wciąż więc czuwajcie, cały czas zanosząc błagania, abyście zdołali ocaleć od tego wszystkiego, co się ma wydarzyć, i ostać się przed Synem człowieczym” (Łuk. 21:34-36).

Obfitujcie w nadzieję!

„Bóg, który daje nadzieję, niech wskutek waszej wiary napełni was wszelką radością i pokojem, abyście mocą ducha świętego obfitowali w nadzieję” (Rzym. 15:13).

1, 2. (a) Jaki powód do ‛obfitowania w nadzieję’ wyłuszczył Paweł? (b) Jak wskazało na tę nadzieję proroctwo Izajasza?

OBFITOWAĆ w nadzieję? Na jakiej podstawie, skoro obecny świat jest pogrążony w mroku, na ulicach panoszy się przestępczość i niemoralność, ponad miliard ludzi głoduje lub nie dojada, a groźba zagłady nuklearnej wisi nad całą ludzkością niczym miecz Damoklesa? Apostoł Paweł bezpośrednio przed sformułowaniem powyższej prośby wyjaśnił, co stanowi taką podstawę, gdy przytoczył następującą wypowiedź proroka Izajasza: „Będzie ten, który powstanie, aby rządzić narodami; na nim narody oprą swoją nadzieję” (Rzym. 15:12).

² Słowa te zaczerpnął z Księgi Izajasza 11:1-10. Czytamy tam o narodach, które będą pokładać nadzieję w Jezusie zobrazowanym przez króla Dawida, syna Jessego. Podobnie ewangelista Mateusz, opisując służbę Jezusa, zacytował proroctwo Izajasza: „Oto mój sługa, którego wybrałem, mój umiłowany, którego moja dusza obdarzyła uznaniem! Na niego chcę włożyć mego ducha, a on wyjaśni narodom, czym jest praworządność. (...) Doprawdy, w jego imieniu narody będą pokładać nadzieję” (Mat. 12:18-21; Izaj. 42:1, 4).

3, 4. (a) Jakie „imię” ma teraz Jezus? Dlaczego? (b) Jak rozumieć słowa z Księgi Objawienia 19:10, 11?

³ Dlaczego narody mają pokładać nadzieję w imieniu Jezusa? Przede wszystkim z uwagi na to, co ono symbolizuje. Przebywając na ziemi, Jezus wyrobił sobie „imię” człowieka bez skazy, niezłomnie trzymającego się prawości. Ani prześladowanie, ani obelgi, ani tortury nie zdołały go odwieść od lojalnego spełniania woli Bożej aż do śmierci. „Z tego też powodu”, jak pisze Paweł, „Bóg wyniósł go na wyższe stanowisko i łaskawie dał mu imię, które jest nad wszelkie inne imię, tak iż w imię Jezusa powinno się zginać każde kolano tych, co są w niebie, i tych, co na ziemi, i tych, co pod ziemią, a każdy język powinien otwarcie przyznawać, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca” (Filip. 2:9-11).

⁴ Obecnie z imieniem Jezusa kojarzy się wysokie stanowisko Arcykapłana i Króla, na jakie wyniósł go Jehowa „po prawicy tronu Majestatu w niebie”. Jest zwany „Wiernym i Prawdziwym”, na którego przyjściu koncentruje się całe słowo prorocze, „bo właśnie dawanie świadectwa o Jezusie inspiruje do prorokowania” (Hebr. 8:1; Obj. 19:10, 11).