ZACHĘCAJĄCE PRZYKŁADY

⁴ Pewna siostra pisze: „Cieszę się, że jako gospodyni domowa, żona i matka mogłam uczestniczyć w pomocniczej służbie pionierskiej. Było to budujące duchowo zarówno dla mnie, jak i dla rodziny”. Piętnastoletnia uczennica mówi, że spędza w tej służbie czas wolny od nauki, po czym dodaje: „Zauważyłam, że o wiele lepiej potrafię nawiązywać rozmowę. Osiągam bardzo dobre wyniki i znacznie częściej udaje mi się porozmawiać z ludźmi przy drzwiach”. Inny Świadek napisał: „Pomocnicza służba pionierska roznieciła w moim sercu jeszcze większą miłość do umierającej ludzkości”.

⁵ Zanim ułożysz plany na najbliższą przyszłość, porozmawiaj z tymi, którzy już z powodzeniem uczestniczyli w tej służbie, i skorzystaj z ich doświadczenia. Dobrze jest też zwrócić się do Jehowy w modlitwie i prosić Go o pomoc. W służbie tej są potrzebne nie tylko siły duchowe, lecz także fizyczne, a On chętnie dodaje ich każdemu, kto się stawia do Jego dyspozycji (Izaj. 40:29-31). Można też prosić Go o mądrość, żeby nasze słowa i czyny były zgodne z Jego wolą, oraz o to, by nas wspierał swoim duchem (Jak. 1:5; Łuk. 11:13).

⁶ Wielki to zaszczyt żyć w okresie żniw duchowych tuż przed końcem starego systemu! Uczestnictwo w tych żniwach może od nas wymagać dodatkowego czasu i wysiłku. Jednakże jest to źródłem niewypowiedzianej radości. Jeśli dołożymy starań, żeby przez podjęcie pomocniczej służby pionierskiej w jeszcze większym zakresie popierać działalność pozyskiwania uczniów, Jehowa obficie nam pobłogosławi (1 Tym. 4:10).

Potrzeba więcej nauczycieli

¹ W okresie minionych pięciu lat ochrzczono na całym świecie blisko 600 000 nowych uczniów Jezusa Chrystusa. W tym samym czasie liczba zborów powiększyła się o ponad 2700. Nic więc dziwnego, że w zborach potrzeba więcej nauczycieli.

² Z listu do Hebrajczyków 5:12-14 wynika, że z czasem chrześcijanie powinni drugich nauczać ważnych prawd ze Słowa Bożego (por. Tyt. 2:3, BT; Dzieje 18:24-26). Jednakże od tych, którzy ‛się ubiegają’ o „dobrą pracę” usługiwania w roli nadzorców i pasterzy, wymaga się czegoś więcej niż takiego nauczania w sensie ogólnym; muszą być specjalnie „wykwalifikowani do nauczania” (1 Tym. 3:1, 2; por. z tym 1 Tym. 5:17; Tyt. 1:5, 9).

³ Skoro Biblia pochwala dążenie do większych przywilejów w zborze, to jak rozumieć słowa z Listu Jakuba 3:1? Czytamy tam: „Niewielu z was powinno zostać nauczycielami, bracia moi, bo wiecie, że otrzymamy surowszy osąd”. Czyżby Jakub chciał w ten sposób zniechęcić tych, którzy szczerze pragną służyć jako nauczyciele? Bynajmniej. Podkreśla raczej, że z nauczaniem w zborze wiąże się wielka odpowiedzialność. Przy spełnianiu swoich zadań starsi muszą się bardziej liczyć z pociągnięciem do obrachunku niż ogół chrześcijan (Łuk. 12:48). Perspektywa ‛surowszego osądu’ nie jest dla starszych sprawą błahą. Przecież podobnie jak ich chrześcijańscy bracia są tylko niedoskonałymi ludźmi. Sam Jakub przyznał: „Wszyscy bowiem często upadamy” (Jak. 3:2).

⁴ Przejawy niedoskonałości ze strony starszych często w większym stopniu rzucają się w oczy niż takie same potknięcia innych członków zboru. Dlaczego? Ponieważ ciągle stają przed zborem, nauczając, napominając i strofując. Członkowie zboru bacznie obserwują ich poczynania, gdyż chcieliby w nich widzieć przykłady właściwego, chrześcijańskiego postępowania.

⁵ Byłoby dobrze, gdyby każdy, kto nie został wyznaczony na starszego, lecz sądzi, iż powinien nim być, starannie rozważył wspomniane słowa Jakuba. Mógłby zadać sobie pytanie: Dlaczego właściwie chcę być starszym? Czy dlatego, że pragnę więcej pracować dla braci? Czy kieruję się całkiem niesamolubnymi pobudkami, czy raczej zależy mi na powszechnym szacunku, jaki otacza tego, kto jest nauczycielem swoich współwyznawców? Czy naprawdę jestem w stanie znieść bardziej surowy osąd niż inni członkowie zboru? Czy mam tyle mądrości i wnikliwości, żeby rozpatrywać różne sprawy wyłaniające się w życiu człowieka? Czy potrafię udzielić zdrowej biblijnej rady, która by rzeczywiście pomogła drugim w rozwiązywaniu problemów osobistych i rodzinnych?

⁶ Wielu chrześcijan, świadomych swych ograniczeń przynajmniej pod niektórymi względami, przyznaje z całą gotowością, iż brak im kwalifikacji wymaganych od starszych. Cieszą się z tego, że odpowiedzialni bracia, mający potrzebne kwalifikacje duchowe, przedkładają lojalność wobec Jehowy ponad osobistą przyjaźń i dlatego nie zalecili ich do grona starszych. Tacy chrześcijanie, ceniący sobie prawdę, dobrze wiedzą, że nie dzieje się im żadna krzywda; mogą przecież spożytkować umiejętności i zdolności w innych gałęziach służby. Ponadto wiedzą, że mogą nadal pracować nad sobą, aby w przyszłości zostać nauczycielami w zborze, nie dla własnej chwały, lecz ku pożytkowi braci w wierze. Mogą nawet podejść do starszych w zborze i zapytać, co by należało zrobić, aby wykazać postępy w dziedzinach, w których niezupełnie jeszcze potrafią sprostać wymaganiom, jakie Biblia stawia starszym.

⁷ Jeżeli któryś z braci lubi się popisywać i usiłuje rywalizować z innymi, aby starać się wywrzeć wrażenie na otoczeniu swymi zdolnościami, to przede wszystkim powinien dołożyć starań, żeby rozwinąć w sobie więcej pokory (odczytaj Jakuba 3:13, 14). Człowieka naprawdę mądrego nie cechuje zbytnia pewność siebie, tylko pokora i skromność. Ludzie przejęci gorzką zawiścią i skłonni do kłótni nie mają podstaw, by się chełpić, że są odpowiednio wykwalifikowani do nauczania braci. Roszczenia ich sprzeciwiałyby się prawdziwej wymowie faktów.

⁸ A zatem każdy, kto chciałby usługiwać jako nauczyciel w zborze, powinien starannie przemyśleć swe pobudki i pokornie ocenić swoje kwalifikacje (Rzym. 12:3, 16). Powinien sobie uświadomić, że liczy się nie tylko wiedza i zdolności, lecz prawdziwie chrześcijańska osobowość oraz szczera miłość do Jehowy i Jego Słowa, jak również do braci (1 Kor. 13:1, 2, 4; 14:6, 26). Zamiast zalecać samego siebie pod takim czy innym względem, lepiej jest poczekać, aż zrobią to za nas inni (2 Kor. 10:12, 18; por. Prz. 25:27; 27:2). Chociaż

Zebrania, które nam pomagają pozyskiwać uczniów

TYDZIEŃ PO 5 CZERWCA

7 min: Sprawy lokalne. Poproś o podzielenie się budującymi przeżyciami z pracy polowej w pierwszą niedzielę czerwca.

16 min: „Udział w ‛żniwach’ w charakterze pioniera pomocniczego” (pytania i odpowiedzi). Jeżeli ktoś ostatnio był pionierem pomocniczym, niech opowie, jak udało mu się tego dokonać.

12 min: „Temat do rozmów”. Omów pokrótce główne myśli tego „Tematu”, a potem niech dobrze przygotowany głosiciel przedstawi go w formie pokazu. Po krótkim wstępie można powiedzieć: „Ludzie na ogół znają modlitwę Pańską, która zawiera prośbę, żeby przyszło Królestwo Boże i żeby wola Boża działa się na ziemi. Pismo Święte zapewnia nas w Psalmie 72, że Królestwo Boże przyniesie ulgę biednym (odczytaj wersety 12 i 13). Zapowiada wyzwolenie wszystkich ludzi spod ucisku i przemocy (odczytaj werset 14). Poza tym nikt nie zazna głodu ani nie zachoruje (odczytaj werset 16). Czyż nie jest to dobra nowina? [Pozwól się wypowiedzieć]. Wiele ludzi zastanawia się jednak: Skąd można mieć pewność, że naprawdę tak się stanie i że Pismo Święte ma rację? Jestem przekonany, że z zadowoleniem przeczyta pan(i) ten artykuł z czasopisma Strażnica. (Otwórz Strażnicę i pokaż wybrany artykuł). Czasopismo to informuje o Królestwie Bożym oraz o tym, skąd można mieć pewność, że to Królestwo zaprowadzi zmiany obiecane przez Boga”.

Gdyby warunki pozwalały na przeprowadzenie tylko króciutkiej rozmowy, wystarczy odczytać i skomentować werset 16 oraz zaproponować wypożyczenie czasopisma. Rozważ z obecnymi, które słowa z tego wersetu uwypuklić w rozmowie.

10 min: Dwie siostry omawiają artykuł „Co o tym sądzić?” ze Strażnicy 3/CIV.

Pieśń 68 i modlitwa.

TYDZIEŃ PO 12 CZERWCA

15 min: Sprawy lokalne oraz przemówienie na temat publikowanej ostatnio w Przebudźcie się! serii artykułów pod wspólnym tytułem „Młodzi ludzie pytają”. Zachęć rodziców do korzystania z tych artykułów, żeby pomagać dzieciom pod względem duchowym. Jest to również materiał przydatny w służbie polowej, zwłaszcza w rozmowach z młodzieżą. Przedstaw treść artykułu zatytułowanego: „Jak zyskać prawdziwych przyjaciół” z Przebudźcie się! 2/LXIV.

20 min: „Potrzeba więcej nauczycieli” (pytania i odpowiedzi). Punkt ten przeprowadzi starszy.

10 min: Odczytanie i omówienie „Skrzynki pytań”.

Pieśń 70 i modlitwa.

TYDZIEŃ PO 19 CZERWCA

15 min: Sprawy lokalne oraz przemówienie na podstawie artykułu „Okazywanie gościnności”.

20 min: Docenianie wartości studium osobistego. Dyskusja, którą w miarę możności poprowadzi nadzorca Szkoły. Podkreśl ogromne korzyści wynikające z dobrego zwyczaju studiowania. Zwróć uwagę na praktyczne rady podane w rozdziale 7 Poradnika. Można omówić następujące sprawy: (1) Które wskazówki są pomocne w regularnym przygotowywaniu się do zebrań zborowych? (2) Jak nadążać z czytaniem bieżących czasopism i innych publikacji Towarzystwa? (3) Jak szukać odpowiedzi na pytania biblijne? Zachęć do stosowania właściwych metod studiowania, żeby odnieść z niego jak najwięcej pożytku.

10 min: Prowadzenie studiów biblijnych w okresie letnim. Przypomnij, że w tym okresie traci się kontakt z wieloma zainteresowanymi, z którymi są prowadzone studia biblijne. Zapytaj obecnych, jak temu przeciwdziałać. Co prowadzący studia zamierzają zrobić, by podtrzymywać w tym czasie zainteresowanie takich osób? Podaj stosowne sugestie.

Pieśń 52 i modlitwa.

TYDZIEŃ PO 26 CZERWCA

10 min: Sprawy lokalne i omówienie tekstu dziennego.

15 min: „Jak się zapatrywać na radę biblijną co do pobierania się ‛tylko w Panu’?” — przemówienie oparte na „Pytaniach czytelników” ze Strażnicy 2/CIV.

15 min: „Przedstawianie dobrej nowiny — za pomocą czasopism” (pytania i odpowiedzi). Paragraf 5 i 7 można przedstawić w formie pokazu.

5 min: Uwagi końcowe. Przypomnij, że najbliższa niedziela jest pierwszą w lipcu. Podaj czas i miejsce zbiórki oraz zachęć wszystkich do przyjścia na nią.

Pieśń 55 i modlitwa.

TYDZIEŃ PO 3 LIPCA

10 min: Sprawy lokalne oraz omówienie czerwcowych wyników pracy zboru (ośrodka).

10 min: Odczytanie artykułu „Polem jest świat”. Zapytaj obecnych, jakie wnioski można wyciągnąć z poszczególnych doświadczeń.

25 min: „Dbaj o chrześcijańską równowagę” — omówienie za pomocą pytań i odpowiedzi artykułu ze Strażnicy 1/CIV, s. 27-29.

Pieśń 109 i modlitwa.