Cheberem a królem Jabinem, Sisera spodziewał się znaleźć tam schronienie (Sędz. 4:10-17).

W owych czasach nie było w zwyczaju, aby obcy mężczyzna wchodził do namiotu mężatki. Ale skoro Jael, żona Chebera, zaprosiła go do środka, Sisera bez wahania schował się u niej. Wyczerpany ciężkimi przeżyciami zaraz się położył, a Jael przykryła go kocem. Kiedy za chwilę poprosił o wodę do picia, dała mu mleka. Było ono niewątpliwie skwaśniałe na skutek potrząsania w niemytym bukłaku skórzanym, w którym pomieszało się z resztkami poprzedniej porcji mleka. Ugasiwszy pragnienie Sisera dał się znowu przykryć (Sędz. 4:18, 19; 5:25). Potem powiedział jeszcze Jaeli: „Stań u wejścia do namiotu, a jeśliby ktoś przyszedł i pytał się ciebie, czy jest tu ktoś, powiedz, że nie ma” (Sędz. 4:20, NP).

Ze względu na gościnne przyjęcie Sisera na pewno poczuł się bezpieczny i wkrótce mocno zasnął. W ten sposób słynny dowódca wojskowy zdał się na łaskę kobiety. Ale czy Jael stanie po jego stronie przeciw ludowi Bożemu? A może okaże się tą, która targnie się na Siserę?

Jael postąpiła odważnie i nie przepuściła sposobności połączenia swego losu z Izraelitami. Mieszkając w namiotach, dobrze umiała za pomocą młotka wbijać w ziemię paliki służące do ich umocowania. Dlatego z palikiem w jednej ręce i młotkiem w drugiej Jael ukradkiem podeszła do Sisery, który spał twardo, obróciwszy się na bok. Upatrzyła najsłabsze miejsce jego czaszki, przystawiła palik i przebiła nim głowę. Kiedy potem nadszedł Barak, Jael pokazała mu, co zdziałała. Oto leżał przed nim martwy Sisera z palikiem w skroniach. Dzielna Jael przyczyniła się do spełnienia słowa Jehowy wypowiedzianego ustami Debory. Później dla upamiętnienia tego zwycięstwa ułożono pieśń, w której Debora i Barak śpiewali: „Niech Jael będzie błogosławiona wśród niewiast, żona Chebera Kenity, wśród niewiast żyjących w namiotach niech będzie błogosławiona” (Sędz. 4:21, 22; 5:24-27).

Istotnie, odważnemu wystąpieniu przeciw zaciekłemu wrogowi ludu Bożego zawdzięcza Jael, że jej imię jest zanotowane w doniesieniu biblijnym. Choć obecnie słudzy Boży z „wielkiej rzeszy” nie są wzywani do udziału w takiej fizycznej walce, to jednak często oczekuje się od nich podobnej odwagi, ponieważ zdecydowanie stają u boku chrześcijańskiego „Izraela Bożego” w duchowym boju z wrogami Jehowy (Efez. 6:11-13; Gal. 6:16). Ponadto zaufanie do Jehowy i do słuszności popierania tego, co ma Jego upodobanie, pomoże wiernym niewiastom, a także mężczyznom, zdobyć się dzisiaj na tyle odwagi, jak Jael.

„Ćwiczenie cielesne” — ile z niego pożytku?

William Oscar Johnson napisał w tygodniku „Sports Illustrated”: „Jakie psikusy potrafi spłatać kolano, o tym nie wiedziano dotąd, ponieważ ludzie nie wystawiali kolan na takie naprężenia i przesilenia, na jakie są one normalnie narażone we współczesnej atletyce”. Uszkodzenia kolan zdarzają się często współczesnym sportowcom i dr Robert Kerlan stwierdza: „Faktem jest, że budowa anatomiczna człowieka po prostu nie jest obliczona na uprawiane obecnie sporty”.

Wiele jest czynników — żeby wymienić choćby żądzę sławy i spore dochody — które skłaniają dziś ludzi do brania udziału w różnych sportach, niekiedy zgoła niebezpiecznych. Ale czy na przykład pieniądze lub oklaski rzeczywiście są tyle warte, żeby dla nich narażać swoje zdrowie i życie? A może na pierwszym miejscu należałoby postawić coś innego? Wiele osób po namyśle zgodziło się z chrześcijańskim apostołem Pawłem, który napisał: „Ćwiczenie cielesne nie na wiele się przyda; pobożność zaś przydatna jest do wszystkiego, mając zapewnienie życia obecnego i tego, które ma nadejść” (1 Tym. 4:8).