chcą skorzystać z udostępnionych im skarbów. Powinniśmy więc rzeczywiście pragnąć, aby należycie władać Słowem Bożym. W następnym artykule rozważymy, jak przy czytaniu i studiowaniu Słowa Bożego można dla własnego dobra osiągnąć ten cel.

Należyte wykładanie „słowa prawdy”

„Staraj się usilnie o to, abyś mógł stanąć przed Bogiem jako wypróbowany i nienaganny pracownik, który wykłada należycie słowo prawdy”. — 2 Tym. 2:15, NP.

1. Do czego porównano Słowo Boże? Z jakim postanowieniem mamy więc się nim posługiwać?

SŁOWO Boże jest żywe i wywiera przemożny wpływ na nasze życie. Niby miecz potrafi rozdzielić duszę i ducha (Hebr. 4:12). Sięga w głąb aż do motywów naszego postępowania. Potrafi odróżnić to, na kogo wyglądamy jako żyjąca dusza, od tego, jakimi naprawdę jesteśmy w sercu, w usposobieniu, w naszym duchu. Skoro Słowo Boże przypomina miecz, na pewno chcielibyśmy biegle nim władać. Powinniśmy uważać, by nie użyć tego ostrego narzędzia w niewłaściwy sposób, ale — zgodnie z radą apostoła Pawła — „należycie”. Kiedy zabieramy się do czytania i studiowania Słowa Prawdy, starajmy się zrobić to tak, żeby uchwycić istotny sens tego, co w nim napisano, i uzyskać jasne zrozumienie.

2. Jak nie powinniśmy traktować Biblii? Jakie więc pytania są stosowne, gdy czytamy fragment Pisma Świętego?

² Poprawne zrozumienie i zastosowanie czytanego wersetu często może ułatwić kontekst, czyli treść poprzedzającą lub następującą po nim. Pamiętajmy, że Biblia nie jest luźnym zbiorem nie powiązanych ze sobą wersetów, zestawionych jak popadnie i dających się użyć w każdej sytuacji dla udowodnienia czegoś, co nam się wydało słuszne. Czytając Słowo Boga, starajmy się raczej ogarnąć cały temat. Powinniśmy siebie zapytać, kto mówi dane słowa, do kogo, w jakiej sprawie i czy ten tekst odnosi się jedynie do określonej kwestii. Tylko pod tym warunkiem będziemy ‛wykładać należycie słowo prawdy’.

KILKA PRZYKŁADÓW

3. Jakie informacje nakreślające tło Listu 2 do Tymoteusza 2:15 ułatwiają nam zrozumienie tego wersetu?

³ Ilustracją tego, niech będą słowa Pawła skierowane do Tymoteusza, a zanotowane w Liście 2 do Tymoteusza 2:15: „Staraj się usilnie o to, abyś mógł stanąć przed Bogiem jako wypróbowany i nienaganny pracownik, który wykłada należycie słowo prawdy” (NP). Napisano to osobie dobrze ugruntowanej w prawdzie Bożej i pełniącej wolę Boga. Wiemy o tym ze słów, którymi apostoł zwrócił się do Tymoteusza wcześniej, na samym początku listu: „Przywodzę sobie na pamięć nieobłudną wiarę twoją, która była zadomowiona w babce twojej Loidzie i w matce twojej Eunice, a pewien jestem, że i w tobie żyje” (2 Tym. 1:1, 2, 5, NP). Przytoczonymi słowami z Listu 2 do Tymoteusza 2:15 Paweł wyjaśnia Tymoteuszowi, w jaki sposób pouczać chrześcijan, a więc członków zboru Bożego. Chociaż jest faktem, że chrześcijanin w rozmowie z niewierzącymi powinien biegle posługiwać się Słowem Prawdy, to jednak w tym wypadku Paweł nie pouczał Tymoteusza, jak nawracać niewierzących na chrystianizm. Widać to jasno w świetle tego, co Paweł powiedział mu na temat jego działalności nauczania: „Jak prosiłem cię, byś pozostał w Efezie, kiedy wybierałem się do Macedonii, tak proszę teraz, abyś nakazał niektórym zaprzestać głoszenia niewłaściwej nauki”. Wynika stąd wyraźnie, że pewne osoby spośród zboru chrześcijańskiego szerzyły odmienne doktryny, a zatem nie ‛wykładały należycie słowa prawdy’. Paweł także radził Tymoteuszowi: „Co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż zasługującym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych” (1 Tym. 1:3; 4:16; 2 Tym. 2:2). Tutaj znowu wspomniano o przekazywaniu ważnych informacji wiernym mężom, wykwalifikowanym do nauczania innych, co stanowi dalszy dowód, iż Tymoteusz pracował nad osobami należącymi do zboru chrześcijańskiego. Miał posługiwać się prawdą dla dobra swych braci, aby nimi odpowiednio kierować.

WYSTRZEGANIE SIĘ PRZEKRĘCANIA TEKSTÓW PISMA ŚWIĘTEGO

4. (a) Wykaż, jak daleko posuwa się kler chrześcijaństwa w błędnym stosowaniu wersetu z Mateusza 10:28. (b) Na co w gruncie rzeczy wskazuje ten tekst, jeśli chodzi o duszę ludzką?

⁴ Musimy bezwarunkowo unikać świadomego zastosowania wersetu w sposób błędny na poparcie naszych wywodów. Często dopuszczają się tego duchowni chrześcijaństwa. Weźmy na przykład tekst z Ewangelii według Mateusza 10:28, gdzie czytamy: „Nie bójcie się więc tych, którzy zabijają życie cielesne, ale duszy pozbawić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, kto może i ciało, i duszę zniszczyć w Gehennie” (Benedyktowicz). Duchowieństwo lubi powoływać się na pierwszą część tych słów Jezusa jako na dowód, iż dusza jest nieśmiertelna i nie może zginąć. Ale czy Jezus rzeczywiście miał to na myśli? Mogłoby się tak wydawać, gdyby przerwać czytanie w połowie wiersza. Jednakże po przeczytaniu go do końca widać wyraźnie, że Jezus całkowicie zdyskredytował pojęcie nieśmiertelnej duszy, skoro oświadczył, iż należy się bać Tego, który potrafi zniszczyć w Gehennie zarówno duszę, jak i ciało. Jeżeli ktoś „wykłada należycie słowo prawdy”, ukazuje przez to właściwy sens, czyli jego faktyczne znaczenie.

5. (a) Jak niektórzy interpretują List 1 Piotra 4:6? (b) Co w rzeczywistości oznacza ten werset i jakie dodatkowe dowody biblijne mógłbyś przytoczyć?

⁵ Ściśle związane z nauką o nieśmiertelności duszy jest spotykane u niektórych ludzi przekonanie, iż duch zmarłego pozostaje przy życiu i należy go utożsamiać z jego osobą. Na potwierdzenie tego poglądu bywa przytaczany List 1 Piotra 4:6, gdzie napisano: „W tym celu bowiem i umarłym głoszona była ewangelia, aby w ciele osądzeni zostali na sposób ludzki, ale w duchu żyli na sposób Boży” (NP). Zwolennicy doktryny, że duch jako byt rozumny żyje nadal po śmierci ciała, twierdzą, jakoby w tym miejscu Piotr ją poparł, skoro mówi o głoszeniu dobrej nowiny umarłym. Czy tak jest istotnie? Jeżeli chcemy ‛wykładać należycie słowo prawdy’, musimy mu pozwolić, by przemówiło samo za siebie. Czy apostoł pisał tu o ludziach w stanie śmierci fizycznej? Jeżeli literalnie martwi „niczego zgoła nie wiedzą” (Kohel. 9:5), umarli wspomniani przez Piotra są tymi samymi, o których Jezus wypowiedział się słowami: „Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych”, oraz o których nadmienił apostoł Paweł, gdy oświadczył: „I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów”. Każdy człowiek, który w oczach Jehowy jest martwy, może w sensie duchowym wrócić do życia, jeśli da posłuch Słowu Bożemu, okaże skruchę i wstąpi w ślady Pana Jezusa. Natomiast dla literalnych zmarłych pozostaje nadzieja zmartwychwstania, po którym otrzymają sposobność usłyszenia dobrej nowiny