dalszym ciągu utrzymuje stosunki, kroczy drogą, na której sama może zostać wykluczona ze społeczności. Ją należy ocenić tak samo jak osobę, którą już wykluczono ze społeczności, ponieważ ona jest uczestnikiem jej uczynków. Dlatego jest logiczne, gdy w stosunku do buntownika zastosowane zostaną te same środki. On także może zostać odłączony od łaski Jehowy i organizacji Bożej.

Lecz jak przedstawia się sprawa wtedy, gdy osoba, którą wykluczono ze społeczności oraz jakiś inny członek zboru, przychodzą na to samo światowe miejsce pracy? Czy mogą tam ze sobą rozmawiać? Może z powodu ich pracy jest konieczne, aby mieli ze sobą styczność? Co wtedy? Także i w tym wypadku należy się przystosować do zmienionego stanowiska wyłączonego. Nie można temu nic zarzucić, gdy będzie się z nim rozmawiać tylko tyle, ile tego wymaga przeprowadzanie pracy. Byłoby jednak nie na miejscu, przeprowadzać z nim rozmowy swobodnie i bez żadnych względów. Tylko niezbędne służbowe rzeczy mogę wejść do rozmowy, a więc w żadnym wypadku tematy duchowe lub inne sprawy, które nie są bezpośrednio związane ze światową pracą. Jeżeli wymagany kontakt jest zbyt rozciągnięty i intymny, to wierny chrześcijanin może rozważyć możliwość zmiany miejsca pracy, aby nie obciążać swego sumienia.

Jak powinni się jednak zachować ci, którzy są krewnymi osoby, która została wykluczona ze społeczności? Jakie zasady muszą być wzięte pod uwagę w związku ze stanowiskiem głowy rodziny? W związku z wychowaniem dzieci? Jak może nastąpić ponowne przyjęcie? Nader doniosłe mogą być skutki wykluczenia ze społeczności. Czy z tego powodu powinno się ulec pokusie nie ujawniania czyjegoś błędnego kroku, gdy o nim nikt nie wiedział? W końcu: Jak należy się wystrzegać kroczenia drogą, która kończy się wykluczeniem ze społeczności? Bliższe szczegóły na te ważne pytania ukażą się w jednym z następnych wydań Strażnicy.

Zachowanie nienaganności pomimo brutalnego prześladowania

KAŻDEGO roku piętrzą się dowody wskazujące na to, że ład tego świata chyli się ku upadkowi. Przestępczość wzrasta z zawrotną szybkością, przewroty polityczne są na porządku dziennym, mnożą się problemy małżeńskie, wpływ rodziców na młodzież maleje, a broń piekielna udoskonala się tak dalece, że może zgładzić całą ludzkość.

Wszystko to dokładnie spełnia proroctwo Biblii. Proroctwo to wykazuje, że bez wątpienia żyjemy w końcowych latach tego systemu rzeczy. O naszych czasach Objawienie 12:12 (NT) mówi: „Biada mieszkającym na ziemi i na morzu! bo zstąpił diabeł do was z wielkim gniewem, wiedząc, że krótki ma czas.” Ponieważ czas jego wkrótce ma dobiec kresu, ten przeciwnik Boga „chodzi dokoła jak lew ryczący, szukając, kogo by pochłonąć”. — 1 Piotra 5:8, NT.

W obecnym czasie końca wściekłość Szatana zwraca się szczególnie przeciwko tym, którzy nie chcą się poddać jego władzy, przeciw wielbicielom suwerennego Władcy wszechświata, Jehowy Boga. Ponieważ wzbraniają się współdziałać z Szatanem i jego widzialną organizacją w opozycji wobec Boga, Szatan wywiera na nich nacisk, aby ich zmusić do pójścia na kompromis i wyrzeczenia się wiary.

Z tej przyczyny każdy, kto związał swój los z Jehową Bogiem i Jego Synem Jezusem Chrystusem, spotka się z prześladowaniami inspirowanymi przez siły demoniczne. Jezus pouczył chrześcijan, że postępowanie jego śladami będzie oznaczać cierpienia cielesne. Powiedział on: „Na świecie będziecie musieli cierpieć.” (Jana 16:33, Kow) Paweł, jego apostoł, również stwierdził: „Tak też wszyscy, którzy chcą żyć po Bożemu i w Chrystusie Jezusie, doznają prześladowania.” — 2 Tym. 3:12, Kow.

Prześladowanie to jest niesprawiedliwe, co widać już z samego znaczenia tego określenia. Prześladowanie oznacza przede wszystkim wyrządzanie krzywdy za obstawanie przy jakimś poglądzie lub sposobie postępowania, którego nie można słusznie uważać za przestępstwo, a więc na przykład za sposób wielbienia. Apostoł Piotr wskazał, że chrześcijanie będą „cierpieć za dobre uczynki”, a nie za żadne złe. — 1 Piotra 3:17, NT.

Nie wszystkie prześladowania przybierają tę samą postać. Niektórzy chrześcijanie doznają prześladowań przez to, że przeciw nim zwracają się przyjaciele lub rodzina. Inni są wtrącani do więzień. Niektórzy poddawani bywają bezwzględnemu naciskowi psychicznemu, jak „pranie mózgu”. Wielu doznaje okrutnych cierpień fizycznych, gdy się ich na przykład bije pięściami lub kolbami albo pozbawia wyżywienia, wody i urządzeń sanitarnych. Niektórzy z powodu swej wiary ponoszą śmierć. Takie brutalne prześladowania zdarzyły się już w naszych czasach na Wschodzie, na Zachodzie i w innych stronach świata.

DLACZEGO BÓG JE DOPUSZCZA

Niezmiernie ważne jest, żeby słudzy Boży dokładnie zdawali sobie sprawę z tego, dlaczego wszechmocny Jehowa dopuszcza prześladowania wymierzone przeciw tym, których miłuje. Nie ulega wątpliwości, że mógłby im zapobiec. On jednak nie czyni tego, a to z bardzo ważnych przyczyn.

W obecnych dniach Jehowa powołuje lud dla swego imienia. Zgromadza go do jednej owczarni w celu zbudowania jego wiary, aby mógł Go wielbić we właściwy sposób. Bóg również wychowuje swój lud do życia w nowym świecie. Nie chce mieć w tym nowym świecie nikogo, kto by nie był wobec Niego lojalny. Dlatego teraz, przed końcem starego świata, zamierza ustalić, kto zachowa nienaganność wobec Niego i okaże się godnym życia w Jego nowym świecie. Nie chce, żeby ktokolwiek nie pozostający w harmonii z Nim zakłócał cudowny pokój, jaki będzie ustanowiony w tym przywróconym raju. Z tego powodu Bóg, chociaż nie wywołuje prześladowań, to jednak dopuszcza, by przyszły na tych, którzy twierdzą, że Go miłują, aby wypróbować ich lojalność. Ci, którzy nie miłują Boga naprawdę, zostaną odsiani z Jego organizacji. — Mat. 25:31-33; 2 Kor. 13:5.

Jednakże najważniejsza przyczyna dopuszczenia prześladowań wiąże się z kwestią sporną podniesioną przez Szatana, a dotyczącą naczelnego zwierzchnictwa nad całym światem. Szatan zakwestionował nienaganność człowieka, który by został poddany próbie. Rzucił Bogu wyzwanie, twierdząc, że żaden człowiek nie pozostanie wierny, jeżeli on, Szatan, będzie mógł go doświadczyć. Dlatego Bóg dopuszcza te próby. Każdy, kto w takiej