u progu nowego świata. Bardziej niż kiedykolwiek przedtem jest nam potrzebne pilne studiowanie Słowa Bożego i ‛wykupywanie sobie na to dogodnego czasu’, być może kosztem innych zajęć, na przykład oglądania telewizji (Efezjan 5:16). Apostoł Piotr nawołuje: „Rozwińcie pragnienie niesfałszowanego mleka związanego ze słowem, abyście dzięki niemu wzrastali” — nie tylko do dojrzałości, lecz „ku zbawieniu” (1 Piotra 2:2; por. Hebrajczyków 5:12-14). Chodzi o nasze życie! Zwalczaj więc wszelkie skłonności do zaniedbywania się w studium osobistym. Niech dzięki niemu pogłębia się twoja miłość i twoje zaufanie do Boga, niech też rośnie twoje docenianie organizacji, którą On się posługuje, by nas wspierać. Systematycznie i gorliwie ‛przykładaj się sercem’ do Słowa Bożego. ‛Słowo to bowiem nie jest dla ciebie bez wartości, lecz oznacza twoje życie’.

Okazuj zaufanie do Jehowy przez wprowadzanie w czyn tego, czego się uczysz

„Zaufaj Jehowie i czyń dobrze; mieszkaj na ziemi i przestrzegaj wierności” (PSALM 37:3).

1, 2. (a) Do czego powinno prowadzić studium osobiste? (b) Jaki przykład podał Jakub i czy chodzi tu jedynie o przelotne spojrzenie?

STUDIOWANIE Słowa Bożego ma na celu coś więcej niż dostarczenie nam przyjemności. Powinno służyć nabieraniu zaufania do Jehowy (Przysłów 3:1-5). Z przytoczonych powyżej słów psalmisty wynika, że kto ma takie zaufanie, daje temu wyraz ‛czyniąc dobrze’.

² Jakub napominał: „Stańcie się wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi siebie fałszywym rozumowaniem. Jeżeli bowiem ktoś jest słuchaczem słowa, a nie czynicielem, to jest jak człowiek oglądający swe przyrodzone oblicze w zwierciadle. Bo przygląda się sobie i odchodzi, i zaraz zapomina, jaki jest” (Jakuba 1:22-24). Nie powiedziano tu więc jedynie o przelotnym spojrzeniu. Słowo greckie przetłumaczone na „przyglądać się” w zasadzie „oznacza pracę umysłu, który ustala fakty związane z jakąś rzeczą” (W.E. Vine, An Expository Dictionary of New Testament Words [Słownik objaśniający wyrazy z Nowego Testamentu]; por. Dzieje Apostolskie 7:31 w przekładzie międzywierszowym The Kingdom Interlinear Translation).

3. W jakim znaczeniu człowiek, który przejrzał się w lustrze, może szybko zapomnieć, „jaki jest”?

³ Wyobraź sobie kogoś, kto przeglądając się w lustrze stwierdza, że jego odbicie niezbyt korzystnie o nim świadczy. Być może widzi podwójny podbródek powstały na skutek przebierania miary w jedzeniu i piciu, worki pod oczyma spowodowane brakiem snu oraz czoło pobrużdżone od zgryzot. Będąc sam ze sobą, postanawia dokonać radykalnych zmian w swych przyzwyczajeniach i trybie życia. Potem odchodzi. A gdy już nie musi patrzeć na swą nieprzyjemną powierzchowność, „zaraz zapomina” — nie tyle o tym, jak wygląda, ile raczej „jaki jest”. Decyzja, by się zmienić, idzie w niepamięć.

4. Jak przykład podany przez Jakuba można odnieść do studiowania Biblii?

⁴ Podobnie i Ty, Drogi Czytelniku, możesz z łatwością przyswajać sobie wiedzę biblijną. Jak jednak reagujesz na to, co widzisz w zwierciadle Słowa Bożego? Jeżeli dostrzegasz u siebie skazy i usterki duchowe, to czy tylko przez chwilę o nich myślisz, czy też nieodwołalnie postanawiasz je usunąć? Jakub dodał: „Kto zaś pilnie rozważa doskonałe Prawo, Prawo wolności, i wytrwa w nim, ten nie jest słuchaczem skłonnym do zapominania, ale wykonawcą dzieła; wypełniając je, otrzyma błogosławieństwo” (Jakuba 1:25, Biblia Tysiąclecia, wyd. II). Psalmista modlił się: „Poucz mnie, Jehowo, o drodze Twoich ustaleń, żebym mógł przestrzegać ich aż do ostatniego” (Psalm 119:33).

Co mówią nasze uczynki?

5. (a) Co mówią o nas nasze uczynki? (b) Jaki los spotka „czyniących nieprawość”?

⁵ O tym, jakimi naprawdę jesteśmy, świadczy to, co robimy i w czym trwamy. A „skryte ja” danego człowieka prędzej czy później staje się jawne przez jego uczynki — dobre lub złe (Psalm 51:6 [51:8, Biblia warszawska]). Salomon powiedział: „Już chłopca poznać po zachowaniu, czy prawe i czyste będą jego czyny” (Przysłów 20:11, BT). Tak było w młodości z Jakubem i Ezawem. Z biegiem czasu Ezaw wyraźnie dowiódł swoją postawą, że nie ceni spraw duchowych (Rodzaju 25:27-34; Hebrajczyków 12:16). To samo dotyczy tysięcy osób, które utrzymywały, że ufają Jehowie, ale z biblijnego punktu widzenia okazały się „czyniącymi nieprawość” (Ijobowa 34:8, Biblia gdańska [przedtem znana jako Biblia wydana przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne albo BZTB]). Psalmista napisał: „Wyrastają niezbożnicy jako ziele, a kwitną wszyscy, którzy czynią nieprawość, aby byli wykorzenieni aż na wieki” (Psalm 92:8, Bg).

6. Dlaczego koniecznie musimy teraz okazywać zaufanie do Jehowy?

⁶ Ludzi niegodziwych stale przybywa, ale niebawem spotka ich zagłada; Bóg nie będzie bez końca tolerował dopuszczających się bezprawia (Przysłów 10:29). Toteż bezwzględnie musimy dawać wyraz zaufaniu do Jehowy przez wcielanie w życie tego, czego się uczymy. Piotr napomina: „Dbajcie o dobre prowadzenie się wśród narodów” (1 Piotra 2:12). A w jakich dziedzinach można by zmienić coś na lepsze?