• Przystosowujmy umysły do działalności
    Nasza Służba Królestwa — 1986 | październik

    • Przystosowujmy umysły do działalności

      1 Od kilku tysięcy lat Jehowa Bóg konsekwentnie realizuje swoje zamierzenie, „aby na nowo zebrać wszystko w Chrystusie; to, co w niebiosach, i to, co na ziemi” (Efez. 1:9, 10). Posługuje się swymi oddanymi czcicielami, którym stopniowo oznajmia szczegóły swego planu i którym powierza rozmaite odpowiedzialne zadania (Am. 3:7). Na przykład Noe otrzymał polecenie zbudowania arki i pełnienia misji „głosiciela sprawiedliwości” (2 Piotra 2:5), Mojżesz — wyprowadzenia Izraelitów z niewoli egipskiej a Jozue — wprowadzenia ich do Kanaanu. Jeszcze inne zadania otrzymali Dawid, Jeremiasz i Ezechiel. Po przyjściu na ziemię Jezusa Chrystusa rozpoczął się kolejny etap urzeczywistniania zamierzenia Bożego, a wiernym sługom Jehowy zostały powierzone nowe zaszczytne zadania: mieli rozgłaszać orędzie Królestwa „w Jeruzalem (...) w całej Judei i Samarii, i aż do najodleglejszego miejsca na ziemi” oraz pozyskiwać nowych uczniów (Mat. 28:19; Dzieje 1:8).

      2 Żeby podołać zadaniom, które w przeszłości Jehowa powierzał swoim świadkom, musieli oni przystosowywać swoje umysły do działalności. Nie zawsze przychodziło im to łatwo. Mojżesz wzbraniał się pójść do faraona i wyprowadzić Izraela z Egiptu, a poza tym uważał siebie za kiepskiego mówcę (Wyjścia 3:11; 4:10, 13); Gedeon sądził, że jest człowiekiem zbyt mało znaczącym, żeby wystąpić przeciw Madianitom (Sędz. 6:15); Jeremiasz był zdania, że jest za młody, aby się podjąć roli proroka (Jer. 1:6); Piotrowi i innym chrześcijanom pochodzenia żydowskiego trudno było z początku zrozumieć, że dobra nowina ma być głoszona również poganom (Dzieje 10:28; 11:2-10). Niemniej wszyscy ci słudzy Jehowy „umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża”, i dostosować do niej swój sposób myślenia (Rzym. 12:2, BT). Dzięki temu przyczynili się do realizacji zamierzenia Bożego i zaznali wiele błogosławieństw. A czy my także w pełni zdajemy sobie sprawę, „jaka jest wola Boża”, i czy zgodnie z usilną zachętą apostoła Piotra ‛przystosowaliśmy swoje umysły do działalności’? (1 Piotra 1:13).

      CO JEST WOLĄ BOŻĄ NA NASZE DNI?

      3 Chcąc odpowiedzieć na to pytanie, trzeba się chwilę zastanowić, w jakim okresie teraz żyjemy. Wydarzenia światowe jak również chronologia biblijna dowodzą niezbicie, że żyjemy w późnym stadium „dni ostatnich” tego systemu rzeczy (2 Tym. 3:1-5). Każdego dnia wiadomości prasowe potwierdzają istnienie złożonego „znaku” obecności Chrystusa (Mateusza, rozdziały 24 i 25). Pokolenie roku 1914 jest już w podeszłym wieku, a przecież ze słów Jezusa wynika, że „żadną miarą [ono] nie przeminie”, zanim „wielki ucisk” nie położy kresu temu światu, niesprawiedliwemu społeczeństwu ludzkiemu (Mat. 24:21, 34). Przywódcy światowi podejmują kolejne wysiłki w celu osiągnięcia „pokoju i bezpieczeństwa” (zob. 1 Tes. 5:3). Szatan Diabeł wywiera coraz większy nacisk na sług Jehowy i używa coraz przebieglejszych metod zwodzenia, co jest zjawiskiem potwierdzającym fakt, że pozostało mu już niewiele z „krótkiego czasu”, o którym czytamy w Objawieniu 12:12 (Biblia gdańska). Z całego świata napływają wieści wskazujące na spełnianie się Izajasza 60:22. Nie ulega więc wątpliwości, że Jehowa chce, abyśmy teraz podwajali wysiłki w celu ratowania ludzi „wleczonych na śmierć” przez Diabła (Prz. 24:11, 12). Szybko zbliża się dzień, w którym w odniesieniu do działalności świadczenia Jehowa powie: Dość!

      4 Chcąc pozyskać jak najwięcej nowych uczniów w krótkim czasie, jaki jeszcze mamy do dyspozycji, należałoby rzetelnie rozważyć, czy nie moglibyśmy zwiększyć udziału w służbie przez podjęcie pomocniczej lub stałej służby pionierskiej. Ale oprócz czasu poświęcanego na służbę liczy się też jakość. Przystępując do pierwszej lepszej pracy trzeba nie tylko zarezerwować sobie czas, ale też właściwie ją zorganizować, wybrać odpowiednie metody i narzędzia (odczytaj Kaznodziei 10:10). To samo można powiedzieć o działalności, którą w tych dniach zleca nam Jehowa.

      DOTRZYMYWANIE KROKU ORGANIZACJI

      5 Ziemska organizacja Jehowy nie stoi w miejscu, tylko energicznie podąża naprzód. Stale ulepsza metody swej działalności, by jak najlepiej wywiązać się z zadania, do którego została powołana. (Przytocz kilka przykładów z Przebudźcie się! 7/LXVI, s. 4-7). Czy dotrzymujesz jej kroku? Czy ‛przystosowujesz swój umysł do działalności’? Czy dokonujesz zmian w sposobie myślenia i metodach pracy, żeby jak najskuteczniej wykorzystać w służbie swój czas, siły i środki? Trzeba przyznać, że wszyscy mamy skłonności do popadania w rutynę, do myślenia według pewnych szablonów i dlatego czasem niełatwo jest przestawić się w sposobie myślenia i działania na inne tory. Jest to jednak konieczne, jeśli chcemy pełnić naszą służbę skutecznie. Dlaczego?

      6 Warunki, w których głosimy dobrą nowinę, stale się zmieniają. Zmienia się też nastawienie i sposób myślenia ludzi. Ponadto otrzymujemy coraz to nowe narzędzia, a Jehowa otwiera przed nami nowe możliwości świadczenia o Królestwie. To, co było dobre czy nawet konieczne 20 lat temu, może się już nie sprawdzać w obecnych warunkach. Starsi głosiciele pamiętają, jak przed laty wyjeżdżali na tereny oddalone dużymi grupami, nieraz z kilku zborów. W tamtych czasach ludzie sprzeciwiali się ostro głoszonemu przez nas orędziu, a niekiedy zachowywali się wręcz nieodpowiedzialnie. Z biegiem lat sytuacja uległa zmianie i dziś większość wsi można by przydzielić do opracowania jednej parze lub kilku parom głosicieli (Odczytaj Łukasza 10:1). I taka praca przynosi obecnie najwięcej pożytku.

      7 Jeszcze kilka lat temu podjęcie stałej lub pomocniczej służby pionierskiej wiązało się zwykle z wyjazdem na odległe tereny, gdzie było mało głosicieli Królestwa albo nie było ich wcale. Dzięki gorliwej pracy pionierów dużo ludzi poznało prawdę i powstało wiele nowych ośrodków, a nawet zborów. Z czasem organizacja Jehowy wprowadziła zmiany w pracy pionierów stałych i wielu z nich powróciło na teren macierzystego zboru. Jednocześnie zaczęto coraz częściej zachęcać głosicieli do podejmowania pomocniczej służby pionierskiej na terenie własnego zboru. Wielu zareagowało pozytywnie. Przekonali się, że taka praca daje dużo korzyści i spotyka się z błogosławieństwem Jehowy.

      8 Szczególnie starsi muszą pamiętać o potrzebie ‛przystosowania umysłu do działalności’, ponieważ ich nastawienie odbija się na całym zborze, w którym ‛podjęli się przewodzić’ (Hebr. 13:7). Powinni więc zwracać baczną uwagę na wszelkie rady i wskazówki, których Jehowa udziela za pośrednictwem swej ziemskiej organizacji. Muszą jej stale dotrzymywać kroku. W przeciwnym razie mogliby w niezamierzony sposób hamować postępy zboru, i w gruncie rzeczy przeciwdziałać zamierzeniom Jehowy, który teraz przyspiesza dzieło z uwagi na nadchodzący „wielki ucisk”. Z pewnością żaden starszy nie chciałby zajmować takiej pozycji!

      9 Niech więc każdy z nas stara się dokładnie rozpoznać, co jest wolą Bożą na obecne dni, i niech zgodnie z tym działa (1 Piotra 4:2). Niech nasze umysły będą w pełni przystosowane do wzmożonej działalności. Nie przestawajmy też prosić Jehowę, żeby szczodrze błogosławił nasze wysiłki (Prz. 10:22).