Wielki to osławiona ladacznica, która wiodła narody, ludy i plemiona na krwawe wojny, krucjaty i wendety, wspierając je za pomocą zaklęć, wody święconej, modłów i płomiennych, patriotycznych kazańa (Objawienie 18:24).

Duchowni, a zwłaszcza kapelani, służyli władcom za podatne narzędzie do gromadzenia w charakterze mięsa armatniego rzesz ludzi, którzy następnie poginęli w obu wojnach światowych oraz w innych większych konfliktach. Katolicy zabijali katolików, a protestanci posłusznie mordowali protestantów, wskutek czego tylko w czasie dwóch wojen światowych straciło życie jakieś 50 do 60 milionów ludzi.

W obecnym wysoce oświeconym XX wieku spuścizna religijna w dalszym ciągu bywa przyczyną nienawiści i śmierci — nie tylko w łonie chrześcijaństwa, przeżywającego konflikt między katolikami a protestantami, lecz także w świecie niechrześcijańskim, w którym islam występuje przeciw judaizmowi, hinduizm przeciw islamowi, buddyzm przeciw hinduizmowi, sikhizm przeciw hinduizmowi i tak dalej.

Czynniki religijne zresztą zawsze chciały wywierać przemożny wpływ na „królów ziemi”, próbując decydować o ich losach i następcach. Rozważmy krótko kilka przykładów.

Nierządnica a „królowie ziemi”

DZIEJE chrześcijaństwa pełne są dowodów kupczenia wpływami oraz mieszania się do rządów. Przyjrzyjmy się bliżej chociaż niektórym z nich. Do władców, którzy dostrzegali korzyści płynące ze współdziałania z religią oraz zapewnienia sobie błogosławieństwa kleru katolickiego, należał między innymi Karol Wielki (742-814 n.e.).

Jak podano w dziele The New Encyclopædia Britannica, po ‛odsunięciu’ poprzedniej rodziny panującej, ówczesny papież namaścił Karola Wielkiego, jego ojca oraz brata, kładąc w ten sposób podwaliny nowej dynastii. Następnie dodano: „Jednocześnie doszło do zawarcia między Frankami [narodem Karola Wielkiego] a papieżem politycznego sojuszu przeciwko Longobardom. (...) Karol [nazwany później Karolem Wielkim] szybko uznał ścisłe związki władzy doczesnej z kościołem”.

W roku 800 n.e. papież Leon III „postanowił obwołać Karola cesarzem” zachodniego Cesarstwa Rzymskiego, koronując go w czasie mszy bożonarodzeniowej w Bazylice św. Piotra.

Chciwość tej nierządnicy

Każda prostytutka żąda zapłaty. A czym Karol Wielki mógł się odwdzięczyć przedstawicielowi Babilonu, to jest Rzymowi? „Karol (...) wielokrotnie powtarzał w Bazylice św. Piotra daną przez jego ojca obietnicę przekazania papiestwu znacznych obszarów Italii”. Cytowane źródło dodaje: „Wskutek jego politycznie uwarunkowanej religijności cesarstwo i kościół zrosły się w instytucjonalną i duchową całość”.

Innym przykładem potężnego wpływu religii na sprawowanie władzy był angielski kardynał Wolsey (1475-1530). We wspomnianej encyklopedii podano, że ten „kardynał i mąż stanu odegrał dominującą rolę w rządach króla Anglii, Henryka VIII. (...) W grudniu 1515 roku Wolsey został lordem kanclerzem (...). Korzystał ze swej ogromnej władzy