wyszkolenie do życia. (Obj. 22:17) W sposób obrazowy wyłuszczył On przepisy, którymi się mieli kierować członkowie tego grona niebiańskich kapłanów. Zgotował też prorocze obrazy — cienie rzeczywistości — którymi naszkicował proces upełnomocnienia owego kapłaństwa, aby służba jego była skuteczna. Uczynił to dla wzmocnienia naszego przekonania o istnieniu i działalności takiego kapłaństwa. Jakże cieszy nas świadomość, że mamy w pełni już sprawującego swój urząd, potężnego Arcykapłana, wraz z towarzyszącym mu zespołem podkapłanów, którzy są po to, by nam pomóc we wszystkich naszych słabościach i trudnościach, żebyśmy mogli się przybliżyć do Tego, który jest czysty i święty, to jest do Jehowy, a w końcu stanąć przed Nim obdarzeni Jego uznaniem!

Zdecyduj się teraz komu chcesz służyć

ŻYJEMY w czasach, kiedy ludzie zajmują coraz bardziej zdecydowane stanowisko wobec rozmaitych kwestii spornych. Kwestie takie stawiane są ostrzej i ludzie szybciej uciekają się do czynnego popierania swojej sprawy, nierzadko nawet z zastosowaniem przemocy. Często wywierany bywa nacisk, aby nakłonić lub zmusić innych do zajęcia określonego stanowiska.

² Sytuację taką widać wyraźnie zwłaszcza w dziedzinie wielbienia. Kwestia sporna staje się tu naprawdę coraz ostrzejsza. W przeszłości ludzie nie kwapili się do rzucania wyzwania Bogu czy religii, lecz obecnie śmiało pozwalają sobie na ogłaszanie swych ateistycznych i ewolucyjnych teorii. Nakłada to szczególny obowiązek na tych, którzy mimo wszystko wierzą w Boga. Tymczasem mnóstwo osób, najczęściej należących do rozlicznych Kościołów chrześcijaństwa, przybrało postawę chwiejną, nacechowaną rezygnacją lub obojętnością. Ich wiara, praktycznie biorąc, wygasła.

³ Skoro panuje dziś taki stan rzeczy, to jeśli w czyimś sercu jest jeszcze okruch miłości do sprawiedliwości, człowiek taki nie może dłużej pozostawać w którymkolwiek z Kościołów chrześcijaństwa ani w żadnej z niechrześcijańskich organizacji religijnych. Dlaczego? Ponieważ przywódcy tychże organizacji ogłaszają, że „Bóg jest martwy”, aprobują homoseksualizm, wolną miłość, bezprawie i brak poszanowania dla autorytetów. Jeżeli ktoś ma się za sługę Bożego, lecz nie wycofuje się stamtąd, nie opowiada się przeciw takim praktykom i organizacjom, które je rozgrzeszają czy nawet zatwierdzają, to w rzeczywistości wcale nie służy Bogu. Mógłby równie dobrze iść jawnie z masami, które są przeciwko Bogu, gdyż wkrótce zginie razem z tym tłumem, kiedy żywy Bóg i suwerenny Władca wszechświata z mocą zamanifestuje swe stanowisko w kwestii spornej.

⁴ Bóg dopuszcza, żeby sprawy rozwijały się bez Jego ingerencji aż do chwili, kiedy tych, którzy Jemu nie służą, już całkowicie ogarnie zepsucie i nie będą zasługiwać na nic więcej, jak tylko na zniszczenie. Bóg powiada nam o takich ludziach, że „znikczemnieli w swoich myślach”, a będąc wydani „na łup nieczystości”, „dopuszczali się bezczeszczenia własnych ciał”. Tacy „prawdę Bożą przemienili w kłamstwo, i oddawali cześć i służyli stworzeniu zamiast Stwórcy (...). Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezczeszczących namiętności”, którym się poddają, „uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie”. Tak, zbierają owoce tego w postaci obrzydliwych chorób, kryzysów psychicznych oraz szerzącej się przestępczości; oczekuje ich już tylko wytracenie ręką Bożą i w ten sposób ziemia będzie z nich oczyszczona. — Rzym. 1:18-32, BT.

„PROROCTW NIE LEKCEWAŻCIE”

⁵ Kto utrzymuję, że jest chrześcijaninem, oddanym sługą Boga Wszechmocnego, lecz mimo to podąża razem ze światem w zepsuciu i bezbożności, ten nie tylko uczestniczy w jego moralnym rozkładzie, ale prócz tych grzechów jeszcze staje się winnym lekceważenia proroctwa. (1 Tes. 5:20) Ignoruje wszelkie wypowiedzi, jakie za sprawą Boga padły z ust Jego proroków i rzeczników. Taki rzekomy chrześcijanin posiada te wypowiedzi pochodzące od Boga, za którego sługę się podaje; posiada Biblię, ale lekceważy ją, przedkładając nad nią idee ludzkie, które się odwołują do jego samolubnych pragnień. Kto tak czyni, ten znieważa Boga, ten jest obłudnikiem bardziej karygodnym niż niewierzący. Postępowanie tego rodzaju równa się samobójstwu, gdyż ściąga na człowieka podwójną miarę zapalczywego gniewu Boga.

⁶ Niektórzy być może powiedzą: Ale cóż ja mogę zrobić? Gdzie mam pójść, aby służyć Bogu? — Przede wszystkim powinieneś niezwłocznie opuścić system fałszu religijnego, Babilon Wielki, to znaczy przyrównane do Babilonu organizacje religii fałszywej, które zniesławiają imię Boże. (Obj. 18:4) Skoro będziesz z tym zwlekać, to w końcu zapewne całkowicie utracisz wiarę w Boga. Co gorsza, proroctwa wyjawiają, że Bóg zamierza wkrótce wykonać swój wyrok. Dziś istnieje jeszcze ostatnia sposobność ocalenia życia i skorzystać z niej mogą wszyscy, którzy tego pragną.

GDZIE NALEŻY SŁUŻYĆ BOGU

⁷ Jest takie miejsce, dokąd można się schronić. Istnieje dziś grono ludzi, którzy rzeczywiście służą Bogu i zwracają uwagę na Jego proroctwa. Jezus przepowiedział ich istnienie, kiedy oświadczył, że powoła „niewolnika wiernego i rozumnego”, aby dostarczał jego ludowi pokarmu duchowego na czas słuszny, oraz że postanowi tego „niewolnika” nad całą swoją posiadłością. Ową klasę „niewolnika” znajdziesz w obrębie społeczności dzisiejszych chrześcijańskich świadków Jehowy. — Mat. 24:45-47, NW.

⁸ W ostatnim rozdziale księgi Objawienia dany jest rozkaz: „Bogu oddaj pokłon!” Następnie apostoł Jan, pisarz Objawienia, najwidoczniej nawiązując do samego Jezusa Chrystusa, donosi: „I rzecze [Jezus] do mnie: Nie pieczętuj słów proroctwa księgi tej! Albowiem czas bliski jest.” (Obj. 22:9, 10) Proroctwo zawarte w księdze Objawienia ma wielką moc i jak najbardziej zasługuje na to, aby je obecnie słuchać. (Obj. 1:1-3) Sługom Bożym nakazano, żeby nie pieczętowali słów proroctwa tej księgi. Świadkowie Jehowy stosują się do tego polecenia.

⁹ Już w pierwszym numerze oficjalnego organu prasowego tej społeczności, który zaczęto wydawać w lipcu roku 1879 pod nazwą Zion’s Watch Tower and Herald of Christ’s Presence („Strażnica syjońska i zwiastun obecności Chrystusa”), zamieszczono sporą liczbę komentarzy na temat tej ostatniej księgi Biblii; podano je w artykule: „Dlaczego nastąpi wtóre przyjście?” Od tamtego czasu we wszystkich swych publikacjach świadkowie Jehowy śmiało i obficie cytowali z księgi Objawienia, udzielając przy tym odpowiednich objaśnień. Książka pod tytułem: Dokonana tajemnica, opublikowana przez Towarzystwo Strażnica w roku 1917, była szczegółowym