„Dzień największy ze wszystkich dni”

„Pod wpływem natchnienia znalazłem się w dniu Pańskim” (OBJAWIENIE 1:10).

1. W jakim żyjemy „dniu” i dlaczego budzi to tyle emocji?

„JEST to dzień największy ze wszystkich dni. Oto panuje Król!” Ważkie te słowa wypowiedział jeszcze w 1922 roku drugi prezes Towarzystwa Strażnica, ale do dziś wywierają one na nas silne wrażenie. Ciągle nam przypominają, że żyjemy w najbardziej frapującym okresie dziejów, określonym w Biblii mianem „dnia Pańskiego” (Objawienie 1:10). Dzień ów rzeczywiście jest „największy ze wszystkich dni”, bo jest to czas, w którym Jehowa za pośrednictwem Królestwa Chrystusowego urzeczywistni wszelkie swoje wspaniałe zamierzenia i na oczach całego stworzenia uświęci swe wzniosłe imię.

2, 3. (a) Jak długo ma trwać dzień Pański? (b) Skąd można zaczerpnąć wiadomości o tym okresie?

² Omawiany dzień rozpoczął się w roku 1914, gdy Jezus objął w niebie tron jako Król wyznaczony przez Jehowę, a trwać będzie aż do końca jego tysiącletniego panowania, wtedy bowiem „przekaże Królestwo swemu Bogu i Ojcu” (1 Koryntian 15:24). Wierni chrześcijanie przez całe stulecia wypatrywali nadejścia dnia Pańskiego. Czas ten wreszcie nastał! Jakie znaczenie ma „dzień największy ze wszystkich dni” dla ludu Bożego i dla ogółu ludzkości?

³ Najwięcej informacji na temat dnia Pańskiego można znaleźć w biblijnej Księdze Objawienia. Prawie wszystkie zawarte w niej proroctwa spełniają się w tym szczególnym okresie. Ale księga ta stanowi jedynie uwieńczenie całego szeregu dawniejszych proroctw mówiących o dniu Pańskim. Nadejście jego przepowiadali między innymi Izajasz, Jeremiasz, Ezechiel i Daniel. Wypowiedzi ich w wielu wypadkach ułatwiają zrozumienie proroctw z Objawienia. Zobaczymy zaraz, jakie światło rzuca zwłaszcza Księga Ezechiela na spełnianie się treści Objawienia podczas dnia Pańskiego.

Czterej jeźdźcy

4. Co się wydarzyło na początku dnia Pańskiego stosownie do 6 rozdziału Objawienia?

⁴ Na przykład w szóstym rozdziale Księgi Objawienia apostoł Jan opisuje następującą dramatyczną wizję: „I widziałem: oto koń biały, a siedzący na nim miał łuk, dano mu też koronę; i wyruszył, aby zwyciężać i dopełnić swego zwycięstwa” (Objawienie 6:2). Kto jest tym zwycięskim jeźdźcem? Nikt inny jak tylko Jezus Chrystus, wprowadzony na tron Królestwa Bożego i wyruszający z zamiarem rozgromienia swych nieprzyjaciół (Psalm 45:3-6; 110:2). Jezus rozpoczął swą tryumfalną kampanię w roku 1914, u samego zarania dnia Pańskiego (Psalm 2:6). Pierwsze jego zwycięstwo polegało na zrzuceniu Szatana i demonów na ziemię. Jakie to miało skutki dla ludzkości? „Biada ziemi i morzu” (Objawienie 12:7-12).

5. Jakie budzące grozę postacie podążają za Jeźdźcem na białym koniu i jaką władzę ma każda z nich?

⁵ Za nim pojawiają się w tej samej wizji trzy złowrogie postacie: koń barwy ognistej symbolizujący wojnę, czarny koń wyobrażający głód oraz koń o umaszczeniu płowym, niosący jeźdźca imieniem „Śmierć”. Na temat ostatniego z wierzchowców czytamy: „I widziałem: oto koń trupio blady; siedzący na nim miał na imię Śmierć. A tuż za nim sunął Hades. I dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali długim mieczem i brakiem żywności, i śmiertelną zarazą, i przez dzikie zwierzęta ziemskie” (Objawienie 6:3-8; Mateusza 24:3, 7, 8; Łukasza 21:10, 11).

6. Jak się odbił na ziemi galop wymienionych trzech przerażających koni i jeźdźców?

⁶ Zgodnie z tym proroctwem od roku 1914 ludzkość straszliwie ucierpiała od wojen, głodu i chorób. Ale czwarty jeździec zabija też „przez dzikie zwierzęta ziemskie”. Czy od tamtej pory również ten szczegół dawał się we znaki? Ujrzymy tę sprawę we właściwym świetle, gdy rozpatrzymy analogiczne proroctwo podane przez Ezechiela.

7. (a) Jakie proroctwo dotyczące Jeruzalem ogłosił Ezechiel? (b) Jak ta zapowiedź się spełniła?

⁷ Prawdopodobnie pięć lat przed zburzeniem Jeruzalem w roku 607 p.n.e. Ezechiel przepowiedział Żydom, że zostaną surowo ukarani za niewierność. Znalazłszy się pod wpływem natchnienia, zanotował następujące słowa Jehowy: „Ześlę na Jerozolimę moje cztery srogie kary: miecz, głód, dzikie zwierzęta i zarazę, aby wytracić w niej ludzi i zwierzęta” (Ezechiela 14:21, Biblia poznańska; 5:17). Czy zapowiedź ta spełniła się wówczas dosłownie? Kiedy nadszedł kres Jeruzalem, miasto to niewątpliwie ucierpiało od głodu i wojny, a przy klęsce głodu zazwyczaj wybucha też zaraza (2 Kronik 36:1-3, 6, 13, 17-21; Jeremiasza 52:4-7; Treny Jeremiasza 4:9, 10). Czy odczuto wtedy literalnie plagę dzikich zwierząt? Widocznie dochodziło do atakowania, a nawet zabijania ludzi przez dzikie zwierzęta, bo i Jeremiasz przepowiedział takie wypadki (Kapłańska 26:22-33; Jeremiasza 15:2, 3).

8. Jaką rolę odegrały dzikie zwierzęta w dotychczasowym przebiegu dnia Pańskiego?

⁸ A jak ma się rzecz obecnie? W krajach rozwiniętych dzikie zwierzęta nie stanowią już takiego zagrożenia jak dawniej. Niemniej jednak w innych rejonach świata ludzie w dalszym ciągu padają ich ofiarą, zwłaszcza jeśli do „dzikich zwierząt ziemskich” zaliczyć węże i krokodyle. Prasa światowa tylko sporadycznie donosi o zgonach wskutek ukąszenia lub pożarcia przez te stworzenia, ale wypadki tego rodzaju są dość powszechne. W książce pt. Planet Earth—Flood (Planeta Ziemia — powodzie) podano, że wielu mieszkańców Indii i Pakistanu próbujących ratować się ucieczką przed powodzią „umiera w męczarniach po ukąszeniu przez jadowite węże”. Dziennik India Today doniósł, że w pewnej wiosce w Bengalu Zachodnim około 60 kobiet straciło mężów, którzy zostali rozszarpani przez tygrysy. Tragedie takie mogą być jeszcze częstsze w przyszłości, gdy społeczeństwo się załamie i bardziej zacznie dokuczać głód.

9. Jakie innego rodzaju „zwierzęta” sieją spustoszenie i przysparzają cierpień ludziom w bieżącym stuleciu?

⁹ Ale Ezechiel miał też na myśli „zwierzęta” innego rodzaju, gdy oświadczył: „Książęta są jak lew ryczący, co porywa zdobycz. Duszę pożerają, (...) dostojnicy są w niej [w Jerozolimie] jak wilki, które rozrywają zdobycz” (Ezechiela 22:25, 27, Bp). A zatem nawet ludzie potrafią się zachowywać niczym bestie; i jakże ucierpiał świat w naszym stuleciu od takich drapieżników! Wiele osób zginęło z rąk zezwierzęciałych przestępców i terrorystów. Doprawdy, śmierć na różne sposoby zbiera obfite żniwo w postaci ofiar „dzikich zwierząt ziemskich”.

10. Co lepiej rozumiemy dzięki temu, że wśród przyczyn śmierci Jan wymienił wojnę, głód, zarazę i dzikie zwierzęta?

¹⁰ Skoro także w widzeniu Jana wspomniano o wojnie, głodzie, zarazie i dzikich zwierzętach, nasuwa to nam wniosek, że straszne udręki, jakie spadły na Jeruzalem w 607 roku p.n.e., powinny mieć liczne odpowiedniki w naszych czasach. Dzień Pański istotnie przysporzył już ludzkości niemało cierpień, głównie dlatego, że przywódcy światowi odmówili podporządkowania się pierwszemu Jeźdźcowi, którym jest intronizowany Król, Jezus Chrystus (Psalm 2:1-3). A co można powiedzieć o ludzie Bożym? Co jemu przyniósł dzień Pański?

Obmierzenie świątyni

11. Jakie polecenie otrzymał Jan w myśl słów z Objawienia 11:1 i o jaką przy tym chodziło świątynię?

¹¹ W Księdze Objawienia 11:1 apostoł Jan napisał: „Dano mi trzcinę podobną do laski mierniczej i powiedziano: Wstań i zmierz świątynię Bożą i ołtarz, i tych, którzy się w niej modlą” (Biblia warszawska). Ukazana w wizji czynność mierzenia świątyni miała dla ludu Bożego doniosłe znaczenie. A którą świątynię Jan zmierzył? Nie tę literalną, żydowską, w której oddawał cześć Bogu, zanim został chrześcijaninem. Jehowa ją odrzucił, po czym wydał na zagładę w 70 roku n.e. (Mateusza 23:37 do 24:2). Chodziło raczej o wielką, duchową, świątynną organizację Jehowy. Na ziemskim dziedzińcu tej symbolicznej świątyni służbę w charakterze podkapłanów pełnią chrześcijańscy pomazańcy (Hebrajczyków 9:11, 12, 24; 10:19-22; Objawienie 5:10).

12. Kiedy powstała ta świątynia i w związku z tym jakie wydarzenia miały miejsce w I wieku n.e.?

¹² Świątynia owa pojawiła się w roku 29 n.e., gdy Jezus został namaszczony, aby pełnić funkcje Arcykapłana (Hebrajczyków 3:1; 10:5). Miało w niej usługiwać 144 000 podkapłanów; i rzeczywiście, już w pierwszym wieku wielu z nich — wybranych i opieczętowanych — dochowało wiary aż do śmierci (Objawienie 7:4; 14:1). Kiedy jednak ci pierwsi chrześcijanie spoczęli w grobach, zmorzeni snem śmierci, nie dostąpili natychmiastowego wskrzeszenia do życia w niebie (1 Tesaloniczan 4:15). Ponadto w następnych stuleciach doszło do wielkiego odstępstwa i kapłańską klasę namaszczonych chrześcijan otoczyły pleniące się „chwasty”, czyli odszczepieńcy (Mateusza 13:24-30). W późniejszych wiekach słuszne więc mogły się wydawać pytania: Czy w ogóle dojdzie do popieczętowania pełnej liczby 144 000 podkapłanów? I czy ci, którzy pozostali wierni aż do śmierci, doczekają się kiedyś zmartwychwstania, aby podjąć służbę w niebiańskiej świątyni? Symboliczna czynność dokonania pomiaru świątyni wskazywała, że odpowiedź na każde z tych pytań jest twierdząca. Jak to rozumieć?

13. Czego gwarancję stanowi zmierzenie przez Jana symbolicznej świątyni i co się wydarzyło w początkowym okresie dnia Pańskiego?

¹³ W proroctwach biblijnych obmierzenie czegoś zazwyczaj oznacza, że zamysł Jehowy w stosunku do danej rzeczy na pewno urzeczywistni się w całej rozciągłości (2 Królów 21:13; Jeremiasza 31:39; Treny Jeremiasza 2:8). Okoliczność, że Jan zmierzył ukazaną mu świątynię, stanowi zatem gwarancję, iż w dniu Pańskim spełni się wszystko, co Bóg w stosunku do niej postanowił. Z wyjaśnienia tego oraz ze wszelkich dostępnych dowodów wynika, że wierni pomazańcy, którzy pomarli, od roku 1918 dostępują zmartwychwstania i zajmują przyobiecane im miejsca w niebiańskim sanktuarium (1 Tesaloniczan 4:16; Objawienie 6:9-11). A co z pozostałymi spośród 144 000?

14. Co przeżyli namaszczeni chrześcijanie przed pierwszą wojną światową i w czasie jej trwania?

¹⁴ Jeszcze przed rozpoczęciem się dnia Pańskiego namaszczeni duchem naśladowcy Chrystusa, którzy zerwali z odstępczym chrześcijaństwem, zaczęli się gromadzić w odrębnej społeczności. Z godną podziwu wiernością wytrwale wskazywali na wyjątkowe znaczenie roku 1914, ale gdy ów znamienny rok nastał i wybuchła pierwsza wojna światowa, spotkały ich dotkliwe szykany, byli wręcz ‛deptani’. Prześladowanie to osiągnęło punkt szczytowy w roku 1918, gdy członków zarządu Towarzystwa Strażnica osadzono w więzieniu, a zorganizowana działalność ewangelizacyjna prawie zamarła. Słudzy Boży zostali wtedy niejako ‛zabici’ (Objawienie 11:2-7). Wobec tego jakie znaczenie miało dla nich zmierzenie duchowej świątyni?

15. Jakie znaczenie miało zmierzenie symbolicznej świątyni dla ludu Bożego w czasach Ezechiela?

¹⁵ W roku 593 p.n.e., to jest 14 lat po zburzeniu jeruzalemskiej świątyni Jehowy, Ezechiel ujrzał w widzeniu przyszły dom Boży. Prorokowi pozwolono dokładnie obejrzeć tę budowlę, był też świadkiem starannego obmierzenia wszystkich jej szczegółów (Księga Ezechiela, rozdziały 40 do 42). Co to miało oznaczać? Sam Jehowa tak wyjaśnił sprawę: Dokonanie pomiarów wskazywało, iż rodaków Ezechiela czeka pewna próba. Jeżeli się upokorzą, okażą skruchę za popełnione błędy i będą się ściśle stosować do praw Bożych, zostaną im wyjawione rozmiary owej świątyni. Niewątpliwie mogło to umocnić w nich nadzieję na oswobodzenie pewnego dnia z niewoli babilońskiej i wznowienie wielbienia Jehowy w Jego literalnej świątyni (Ezechiela 43:10, 11).

16. (a) O czym zapewniała lud Boży w roku 1918 czynność zmierzenia świątyni dokonana przez apostoła Jana? (b) W jaki sposób to się spełniło?

¹⁶ Podobna sytuacja zaistniała w roku 1918: Jeśli owi przygnębieni chrześcijanie upokorzą się i okażą skruchę za wszelkie swoje uchybienia, to odzyskają wolność, by się cieszyć błogosławieństwem Bożym oraz możliwością pełnego odegrania przyznanej im roli w Jego organizacji świątynnej. Rzeczywiście tak się stało. Zgodnie z proroctwem zanotowanym w Księdze Objawienia 11:11 pomazańcy ci „stanęli na nogach”, dostąpiwszy duchowo pojętego zmartwychwstania. Analogiczna wizja dotycząca wskrzeszenia, dana Ezechielowi, stanowiła zapowiedź powrotu Żydów do ojczyzny (Ezechiela 37:1-14). Nowożytnym „zmartwychwstaniem” okazało się wyprowadzenie ludu Bożego ze stanu zniechęcenia i niemalże kompletnej nieaktywności oraz zapewnienie mu ożywczych warunków, w których mógł z nową energią całkowicie się wywiązać ze swych zadań w służbie dla Jehowy. „Zmartwychwstanie” to nastąpiło w roku 1919.

Niewielki zwoik

17. (a) Opisz widzenie Jana z Objawienia 10:1. (b) Kogo przedstawiał anioł widziany przez Jana i w jakim dniu miała się spełnić ta wizja?

¹⁷ Z Księgi Objawienia 10:1 dowiadujemy się, że Jan ujrzał „silnego anioła zstępującego z nieba, przybranego obłokiem, a nad jego głową była tęcza i twarz jego była jak słońce, nogi zaś miał jak ogniste słupy”. Opis ten do pewnego stopnia przypomina widzenia, jakie uprzednio oglądał Ezechiel oraz sam Jan (Ezechiela 8:2; Objawienie 4:3). Tym razem jednak apostoł zobaczył anioła, a nie postać Jehowy. Musiał to więc być potężny, anielski Syn Jehowy, Jezus Chrystus, który „jest obrazem Boga niewidzialnego” (Kolosan 1:15). Ponadto w Objawieniu 10:2 przedstawiono Jezusa w pozycji świadczącej o wielkiej władzy, trzymał bowiem „prawą stopę na morzu, a lewą na ziemi”. Zatem anioł ten przedstawia Jezusa podczas dnia Pańskiego (zob. Psalm 8:4-8 [8:5-9, Biblia Tysiąclecia]; Hebrajczyków 2:5-9).

18. (a) Co polecono spożyć apostołowi Janowi? (b) Co miał zjeść Ezechiel, gdy otrzymał podobną wizję, i z jakim skutkiem?

¹⁸ Jezus ukazany w tak wspaniałej, chwalebnej postaci ma w ręce niewielki zwój; Jan słyszy polecenie, aby wziął ten zwoik i go spożył (Objawienie 10:8, 9). W ten sposób apostoł doświadcza czegoś, co bardzo przypomina przeżycia Ezechiela, któremu również kazano w widzeniu zjeść pewien zwój. Ezechiel otrzymał go od samego Jehowy, przy czym zobaczył, że „spisane były na nim żale, skargi i lamenty” (Ezechiela 2:8-10, Bp). Prorok wyznał: „Zjadłem go, a był w moich ustach słodki jak miód” (Ezechiela 3:3, Bp). Co dla Ezechiela oznaczało spożycie wręczonego mu zwoju?

19. (a) Co wyobrażało spożycie zwoju przez Ezechiela? (b) Do kogo miały dotrzeć gorzkie wiadomości, które Ezechielowi polecono głosić?

¹⁹ Rulon ten niewątpliwie zawierał natchnione, prorocze zapowiedzi. Zjadłszy go, Ezechiel przyjął polecenie obwieszczania zawartego w nim orędzia; przyswoił je sobie tak dalece, że stało się niejako cząstką jego samego (por. Jeremiasza 15:16). Ale dla drugich zawartość zwoju nie miała być słodka. Był pełen „żalów, skarg i lamentów”. Komu jego treść miała się wydać gorzka? Ezechiel najpierw usłyszał: „Synu człowieczy, idź, udaj się do Domu Izraela. Przemawiaj do nich moimi słowami” (Ezechiela 3:4, Bp). Później poszerzono to orędzie o wypowiedzi dotyczące okolicznych narodów pogańskich (Księga Ezechiela, rozdziały od 25 do 32).

20. Co się stało, gdy Jan spożywał wręczony mu zwoik, a co się działo potem?

²⁰ W wypadku Jana skutki zjedzenia otrzymanego zwoju były podobne. Apostoł donosi: „Wziąłem zwoik z ręki anioła, i zjadłem go, a w ustach moich był słodki jak miód; ale gdy go zjadłem, brzuch mój zgorzkniał” (Objawienie 10:10). Zatem Jan w czasie jedzenia również poczuł słodycz. Ale orędzie to miało gorzki posmak. Dla kogo? Apostoł usłyszał następujące wyjaśnienie: „Musisz znowu prorokować odnośnie do ludów i narodów, i języków, i wielu królów” (Objawienie 10:11).

21. (a) Jakie działanie namaszczonych duchem chrześcijan w roku 1919 przypominało zjedzenie zwoiku przez Jana i jaki to dało rezultat? (b) Jak to się odbiło na chrześcijaństwie i reszcie ludzkości?

²¹ Jak to wszystko spełniło się w okresie dnia Pańskiego? Fakty historyczne potwierdzają, że już w roku 1919 wierni chrześcijanie tak ochoczo przyjęli słodki dla nich przywilej służenia Jehowie, że stał się on częścią ich samych. Ale dla drugich — zwłaszcza dla kleru chrześcijaństwa — ten zaszczyt i związane z nim błogosławieństwa okazały się goryczą. Dlaczego? Otóż wierni pomazańcy odważnie głosili całe orędzie Jehowy skierowane do ludzkości. Nie poprzestawali na obwieszczaniu „dobrej nowiny o Królestwie”, lecz obnażali stan duchowej martwoty, w jakim się znajduje chrześcijaństwo i reszta obecnego świata (Mateusza 24:14; Objawienie 8:1 do 9:21; 16:1-21).

22. (a) W jaki wspaniały sposób Jehowa posługiwał się pomazańcami w minionym okresie dnia Pańskiego? (b) Co dzień Pański przyniósł do tej pory światu podległemu Szatanowi, a co ludowi Bożemu?

²² Jehowa posłużył się tym lojalnym gronem chrześcijan do zgromadzenia pozostałych ze 144 000 mających otrzymać pieczęć oraz do rozpoczęcia zbierania wielkiej rzeszy osób żywiących nadzieję ziemską (Objawienie 7:1-4, 9, 10). W zamierzeniu Jehowy co do naszej planety rzesza ta odgrywa doniosłą rolę, a jej pojawienie się wywołało wielką radość zarówno w niebie, jak i na ziemi (Objawienie 7:11-17; Ezechiela 9:1-7). Tak więc „dzień największy ze wszystkich dni” już teraz przysporzył cierpień szatańskiemu światu, lecz ludowi Jehowy przyniósł obfite błogosławieństwa. Zobaczmy, jak się to będzie potwierdzać w dalszym ciągu dnia Pańskiego.

Jakie znaczenie będzie miał dzień Pański dla ciebie?

„Wyrusz na podbój między swoich nieprzyjaciół” (PSALM 110:2).

1-3. (a) Dlaczego początek dnia Pańskiego był porą walki? Wymień niektóre sukcesy Jezusa. (b) W jaki sposób Jezus ‛dopełni swego zwycięstwa’?

W ROKU 1914 Jezusowi powierzono władzę w Królestwie Bożym i tak rozpoczął się dzień Pański. Zaraz po objęciu tronu Król napotkał gwałtowny sprzeciw ze strony Szatana Diabła i jego ziemskich popleczników (Psalm 2:1-6). Pierwsze lata dnia Pańskiego okazały się więc okresem konfliktu, w którym Jezus ‛wyruszył na podbój między swoich nieprzyjaciół’ (Psalm 110:2).

² Nowo obwołany Król odniósł szereg wspaniałych zwycięstw. Po roku 1914 Szatan usiłował „pożreć” dopiero co narodzone Królestwo, został jednak sromotnie pokonany i wyrzucony z nieba (Objawienie 12:1-12). Potem zaczął „toczyć wojnę” z ostatkiem pomazańców, ale nie zdołał im przeszkodzić w ‛stanięciu na nogach’ w roku 1919 ani w przejęciu „zwoiku” z ręki Jezusa Chrystusa (Objawienie 10:8-11; 11:11, 12; 12:17). Równie bezskutecznie próbował nie dopuścić do zebrania pozostałych z grona 144 000 oraz do zgromadzenia wielkiej rzeszy (ze wszystkich narodów), ‛dniem i nocą pełniącej świętą służbę’ w świątyni Jehowy (Objawienie 7:1-3, 9-15).

³ A zatem w roku 1914 Jezus rzeczywiście „wyruszył, aby zwyciężać”. Niemniej jest jeszcze wiele do zrobienia. Jezus musi „dopełnić swego zwycięstwa”. Musi podjąć działania mające na celu doszczętne usunięcie ogólnoświatowego systemu rzeczy, podległego Szatanowi (Objawienie 6:1, 2; 19:11-21). A co te doniosłe wydarzenia będą oznaczać dla każdego z nas?

Publiczne obnażenie Babilonu Wielkiego

4. Jak w Objawieniu opisano religię fałszywą?

⁴ Zagłada szatańskiego świata rozpocznie się od położenia kresu religii opartej na kłamstwie. W Księdze Objawienia przedstawiono całe ogólnoświatowe imperium religii fałszywej — w którego skład wchodzi także chrześcijaństwo — jako kobietę lekkich obyczajów, noszącą miano Babilonu Wielkiego. Utrzymuje ona stosunki z królami ziemi i upija ludzkość swą rozpustą. Sama również jest pijana: opiła się do obrzydliwości krwią, krwią sług Bożych (Objawienie 17:1-6). Ponadto Jan opisał w Objawieniu koniec tej odrażającej, starej ladacznicy. Aby lepiej zrozumieć, co to będzie oznaczać, zastanówmy się nad losem innej religijnej nierządnicy, która istniała w siódmym stuleciu przed naszą erą.

5, 6. Dlaczego niewierne Jeruzalem przyrównano do ladacznicy i jaki wyrok spotkał je za to z ręki Jehowy?

⁵ Rozpustnicą tą było miasto Jeruzalem. Uchodziło ono za ziemskie centrum wielbienia Jehowy, ale Bóg rzekł do niego: „Przez twoją krew, którąś wylało, tyś popełniło winę” (Ezechiela 22:4, Biblia Tysiąclecia). Oczekiwano od niego, że będzie czyste pod względem duchowym, a tymczasem oddawało się prostytucji, związawszy się z okolicznymi narodami. Jehowa oświadczył tej stolicy: „O jak bardzo gniewam się na ciebie — wyrocznia Pana, Jahwe — że ty dopuściłaś się tego wszystkiego, czynów wyuzdanej kobiety rozpustnej”! (Ezechiela 16:30, Biblia poznańska; 23:1-21; Jakuba 4:4).

⁶ Popatrzmy teraz, jaki wyrok wydał Jehowa na tę ladacznicę: „Zgromadzę wszystkich twoich kochanków [obce narody], w których miałaś upodobanie, i wszystkich tych, których miłowałaś (...), rozbiorą cię z twoich szat, zabiorą ci twoje klejnoty i pozostawią cię nagą i odkrytą. (...) Następnie domy twoje spalą w ogniu” (Ezechiela 16:37, 39, 41, BT; 23:25-30). Wiadomo z historii, co się wydarzyło. W roku 607 p.n.e. do Jeruzalem wkroczyli Babilończycy, którzy doszczętnie je ogołocili. Jego ludność i bogactwa zabrano do Babilonii. Samo miasto zostało zburzone, świątynia spalona, a kraj pozostawiono całkowicie opustoszały (2 Kronik 36:17-21).

7. Jaki będzie kres Babilonu Wielkiego?

⁷ Podobny los czeka Babilon Wielki. Księga Objawienia ostrzega: „Królowie ziemi [czyli współcześni władcy, z którymi się dopuszczała duchowego nierządu] (...) znienawidzą rozpustnicę i zostawią ją zrujnowaną oraz nagą, i zjedzą jej części mięsiste, i doszczętnie ją spalą w ogniu” (Objawienie 17:2, 16). Starożytne Jeruzalem stanowi przykład, który pomaga nam pojąć znaczenie takiej zapowiedzi. Religię fałszywą spotka zagłada z ręki rządów tych narodów, które poprzednio ją hołubiły. Bogactwa jej zostaną rozgrabione, a ona sama ulegnie spaleniu, całkowitemu unicestwieniu. Doprawdy zasłużony to koniec tak odrażającej organizacji!

Niebiosa okryte ciemnością

8. Co będzie oznaczać dla ludzkości czas wielkiego ucisku?

⁸ Wraz z zagładą Babilonu Wielkiego wejdziemy w okres przepowiedzianego przez Jezusa „wielkiego ucisku” (Mateusza 24:21; Objawienie 7:14). Na temat tego czasu zanotowano w Księdze Objawienia następujące słowa: „Nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi; słońce zrobiło się czarne jak włosiany wór pokutniczy, a księżyc cały stał się jak krew i gwiazdy popadały z nieba na ziemię” (Objawienie 6:12, 13). Wymienionym tu potężnym trzęsieniem ziemi jest „wielkie drżenie”, jakie zgodnie z proroczą zapowiedzią Ezechiela miało nastąpić „na glebie Izraela” (Ezechiela 38:18, 19; Joela 3:14-16 [3:19-21, Biblia warszawska; 4:14-16, BT]). Oznaczać ono będzie ostateczne unicestwienie obecnego złego systemu rzeczy. Czy w owym czasie stanie się coś z literalnym słońcem, księżycem i gwiazdami?

9, 10. Co przepowiedział Ezechiel na temat Egiptu i jak to się spełniło?

⁹ Ezechiel ostrzegając przed zbliżającym się upadkiem Egiptu, wielkiego południowego sąsiada Izraela, napisał swego czasu: „Gdy zgaśniesz [faraonie], zakryję niebo i zaciemnię jego gwiazdy. Słońce zasłonię chmurami, a księżyc nie wyda swojego blasku. Wszystkie świecące ciała niebieskie przygaszę z twojego powodu. I ześlę ciemność na twój kraj — wyrocznia Pana, Jahwe” (Ezechiela 32:7, 8, Bp).

¹⁰ Po upadku faraona i jego armii literalne niebiosa nie okryły się ciemnością. W bardzo ciemnych barwach zaczęła się natomiast rysować przyszłość Egiptu. Biblista C.F. Keil nadmienia, że „mrok, jaki miał zapanować [po upadku faraona], stanowi symbol najzupełniej beznadziejnej sytuacji”. Utraciwszy na zawsze pozycję niezależnego mocarstwa światowego, Egipt dostawał się raz za razem pod wpływy kolejnych obcych potęg! W dobie obecnej większość terytorium starożytnego państwa faraonów podlega władzy jednego z narodów arabskich.

11. (a) Jakie wydarzenia nakreślił w zarysie los Egiptu? (b) Jak przyszłość świata podległego Szatanowi okaże się w wielkim ucisku całkowicie mroczna?

¹¹ Ale Keil w powyższym proroctwie Ezechiela doszukał się także głębszego znaczenia. Oto jego słowa: „Obalenie tego mocarstwa światowego [Egiptu] stanowi znak; jest zapowiedzią upadku w dniu sądu ostatecznego wszelkich bezbożnych potęg światowych”. Wniosek ten jest w zasadzie słuszny. Z Księgi Objawienia wynika, że podczas wielkiego ucisku widoki na przyszłość ludzkości wrogiej Bogu staną się równie mroczne jak niegdyś perspektywy Egiptu. Zapanują takie warunki, jak gdyby za dnia słońce nie wydało żadnego światła, a nocne niebo zostało pozbawione łagodnego światła księżyca i miłych dla oka, migotliwych gwiazd. Kto nie zechce okazać szacunku Królowi namaszczonemu przez Jehowę, będzie musiał zginąć i nawet nie doczeka się przyzwoitego pochówku, gdy Jeździec na białym koniu dopełni swego zwycięstwa (Objawienie 19:11, 17-21; Ezechiela 39:4, 17-19). Nic zatem dziwnego, że ludzie bezbożni będą krzyczeli „do gór i do masywów skalnych: ‛Padnijcie na nas i ukryjcie nas przed obliczem siedzącego na tronie oraz przed srogim gniewem Baranka, ponieważ nadszedł wielki dzień ich srogiego gniewu, a któż zdoła się ostać?’” (Objawienie 6:16, 17; Mateusza 24:30).

Walka toczy się dalej!

12. Jak w czasie dnia Pańskiego Szatan daje wyraz swej nienawiści do Jezusa Chrystusa?

¹² A jak się przedstawia sytuacja prawdziwych chrześcijan w chwili obecnej? Trzeba przyznać, że dotkliwie odczuwają oni skutki nieustannych zmagań Szatana z Jeźdźcem dosiadającym białego konia. Diabeł nie mógł sięgnąć samego Jezusa, toteż skierował cały impet swego zaciekłego gniewu przeciw ostatkowi pomazańców, a następnie również przeciw gromadzącej się wokół nich wielkiej rzeszy drugich owiec. Zgodnie z przestrogą udzieloną przez Jezusa jedni i drudzy stali się z powodu jego imienia „przedmiotem nienawiści wszystkich narodów” (Mateusza 24:9). Usiłując pokonać tych sług Bożych, Szatan stosuje wszelkie dostępne środki bojowe, w tym napaści motłochu, osadzanie w więzieniach, tortury, a nawet pozbawianie życia (2 Tymoteusza 3:12).

13. Jakie fortele stosuje Diabeł w walce z ludem Bożym?

¹³ Przeciwnik ten potrafi też zręcznie uciekać się do podstępu (Efezjan 6:11). Wyzyskując „zwodniczą potęgę bogactwa”, skłonił niektórych, by zwolnili tempo w świętej służbie albo całkowicie się z niej wycofali (Mateusza 13:22; 1 Tymoteusza 6:9, 10). Innych zwabił do nieczystości i niemoralności (1 Koryntian 5:1, 2). Niejeden człowiek znalazł się pod presją „trosk życiowych”, a Szatan korzysta wtedy z okazji, by tak obciążonego całkowicie przytłoczyć (Łukasza 21:34). Zdarzało się również, że Diabeł wykorzystał różnice charakterów lub czyjeś buntownicze skłonności, by odwrócić uwagę od „rzeczy ważniejszych” (Filipian 1:10; 1 Koryntian 1:11, 12; Jakuba 4:1-3).

14, 15. Co nam zapewni sukcesy w zmaganiach z Szatanem?

¹⁴ Jak widać, w okresie dnia Pańskiego naśladowcy Chrystusa muszą w sobie pielęgnować wytrwałość. Niektórzy nie dopisali, a każde takie potknięcie stanowi mały sukces Szatana (1 Piotra 5:8). Ale większość wzięła sobie do serca obietnicę Jezusa: „Kto wytrwa aż do końca, ten zostanie wybawiony” (Mateusza 24:13). Z pomocą Jehowy chrześcijanie ci zwyciężają i napełniają Jego serce radością (Przysłów 27:11; 1 Jana 2:13, 14).

¹⁵ Z pewnością nikt z nas nie chciałby przez zaprzestanie walki dać Szatanowi powodu do satysfakcji! Trzymajmy się więc rady udzielonej przez Pawła i przyobleczmy się w zbroję prawdy, sprawiedliwości oraz wiary, gorliwie głosząc dobrą nowinę i studiując, by zachować siłę swojej wiary. Módlmy się też bezustannie i zachowujmy czujność. Dzięki temu okażemy się „bez zarzutu w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Koryntian 1:8, BT; Efezjan 6:10-18; 1 Tesaloniczan 5:17; 1 Piotra 4:7). Wówczas dzień ten stanie się dla nas źródłem obfitych błogosławieństw.

Wspaniałe przywileje służby

16. Dlaczego Janowi nie pozwolono zapisać wypowiedzi siedmiu gromów i co to oznaczało w odniesieniu do chrześcijańskich pomazańców w roku 1919?

¹⁶ W Księdze Objawienia 10:3, 4 czytamy, że Jan usłyszał „siedem gromów”, mówiących każdy swoim głosem. Apostoł zamierzał utrwalić na piśmie treść ich wypowiedzi, gdy nagle doszedł go „głos z nieba, nakazujący: ‛Zapieczętuj to, co mówi siedem gromów, i nie zapisuj tego’”. Najwidoczniej nie pora była wtedy na wyjawienie tych informacji. Janowi polecono natomiast wziąć zwoik i go spożyć. Siedem gromów zdaje się wyobrażać pełne brzmienie zamierzeń Jehowy (Psalm 29:3; Jana 12:28, 29; Objawienie 4:5). Kiedy w roku 1919 namaszczeni duchem chrześcijanie w sensie symbolicznym zjedli ów zwoik, jeszcze nie był to czas, w którym by całkowicie pojęli zamierzenie Boże (por. Daniela 12:8, 9). Kierowali się jednak posiadanym zrozumieniem i nieustraszenie parli naprzód, czym dowiedli, że zasługują na dalsze oświecenie.

17. Podaj kilka przykładów nowego zrozumienia, jakie Jehowa udostępnił swemu ludowi po roku 1919.

¹⁷ Potem rzeczywiście w miarę upływu lat pomazańcy ci stopniowo dochodzili do coraz lepszego poznania woli Jehowy. Uświadomili sobie na przykład, że owce z przypowieści Jezusa mają być oddzielone od kozłów jeszcze przed Armagedonem (Mateusza 25:31-46). Pojęli, że spełnieniem 12 rozdziału Księgi Objawienia były narodziny Królestwa w roku 1914. Lepiej uzmysłowili sobie ważne znaczenie imienia Jehowy i zrozumieli, z kogo właściwie składa się wielka rzesza wspomniana w 7 rozdziale tejże księgi. Ileż ufności nabrał lud Boży dzięki temu stopniowemu objawianiu prawdy! (Przysłów 4:18; 2 Piotra 1:19).

18. Jakie szczególne przywileje służby uzyskał lud Jehowy podczas dnia Pańskiego i co sobie przez to lepiej uświadamiamy?

¹⁸ W tym samym czasie Jehowa powierzył swym ziemskim sługom nadzwyczajne przywileje służby. W podniosłej wizji Jan ujrzał anioła, który ogłaszał wiecznotrwałą dobrą nowinę dla ludzkości, obwieszczał upadek Babilonu Wielkiego i ostrzegał przed braniem na siebie znamienia bestii (Objawienie 14:6-10). Nadzór nad tą zleconą przez Boga służbą niewątpliwie sprawują aniołowie, ale samym rozgłaszaniem orędzia mieszkańcom naszego globu zajmują się ludzie — ziemscy świadkowie na rzecz Jehowy. Jan zobaczył też, jak Jezus zbiera „żniwo ziemi” (Objawienie 14:14-16). Pracę tę wykonuje jednak za pośrednictwem swych człowieczych poddanych, którzy podjęli się dzieła głoszenia o Królestwie i pozyskiwania uczniów (Mateusza 24:14; 28:19, 20). Jakimż zaszczytem jest dzielenie z aniołami i samym Jezusem Chrystusem przywilejów służby o tak doniosłym znaczeniu! Współdziałając z nimi, czujemy się ściśle zespoleni z wielką, niewidzialną, niebiańską organizacją Jehowy, złożoną z wiernych stworzeń duchowych.

Ochrona Boża

19. (a) Co będzie szczytowym wyrazem nienawiści Szatana do ludu Bożego? (b) Kto zwycięży w końcowym, rozstrzygającym starciu?

¹⁹ W miarę zbliżania się końca diabelskiego świata jego władca będzie wywierał na chrześcijan coraz większy nacisk. Szczytowe nasilenie wrogości Szatana opisano w 38 i 39 rozdziale Księgi Ezechiela, w której proroczo nazwano go Gogiem z Magog. Zgodnie z tą natchnioną zapowiedzią Szatan przypuści generalny atak na lud Boży, pragnąc go raz na zawsze zmieść z powierzchni ziemi. Czy mu się powiedzie? Księga Objawienia odpowiada: „Dziesięć rogów [nowożytni „królowie”, czyli władcy] (...) stoczą (...) bitwę z Barankiem, lecz będąc Panem panów i Królem królów, Baranek ich zwycięży. Wraz z nim zwyciężą powołani, wybrani i wierni” (Objawienie 17:12, 14). Lojalni chrześcijanie mogą być pewni zwycięstwa, jeśli tylko pozostaną wierni swemu wielkiemu, tryumfującemu Królowi. Siły Goga natomiast czeka całkowita zagłada (Ezechiela 39:3, 4, 17-19; Objawienie 19:17-21).

20. Jakie dobrodziejstwa przyniesie wiernym chrześcijanom dzień Pański, gdy nadejdzie wielki ucisk?

²⁰ A zatem dzień Pański przyniesie ludowi Bożemu wybawienie. Pomazańcy, którzy dożyją wielkiego ucisku jako ludzie, niezachwianie dążyć będą do zakończenia swego ziemskiego biegu w wierności, po czym otrzymają przyrzeczone im niebiańskie stanowiska (Objawienie 7:1-3; 2 Tymoteusza 4:6-8). Ocaleje również wielka rzesza, którą Jezus „poprowadzi (...) do źródeł wód życia. A Bóg otrze wszelką łzę z ich oczu” (Objawienie 7:14, 17). Co za wspaniała nagroda za wytrwanie w lojalności!

21. Co się wydarzy na ziemi w dniu Pańskim po wielkim ucisku?

²¹ Po tym wydarzeniu dzień Pański wejdzie w chwalebną fazę: Tysiącletnie Królestwo Chrystusa Jezusa (Objawienie 20:6, 11-15). Od tronu Jehowy popłynie ku ludzkości rzeka wody życia, opisana proroczo w Objawieniu i Księdze Ezechiela. Kto z niej będzie pił, zostanie stopniowo wydźwignięty do stanu ludzkiej doskonałości (Ezechiela 47:1-12; Objawienie 22:1, 2). Po opróżnieniu Hadesu z miliardów osób, które zmarły, również one otrzymają sposobność picia wody z tej rzeki (Jana 5:28, 29).

22. Jakie doniosłe zdarzenia czekają ludzkość, gdy się zakończy Tysiącletnie Królestwo Chrystusa?

²² Przy końcu Tysiąclecia ludzkość osiągnie doskonałość. Jakże odpowiednia będzie to pora na ostatnie pojawienie się Diabła na scenie ziemskiej! Jeszcze raz spróbuje on zwieść rodzaj ludzki i niektórzy rzeczywiście za nim pójdą. Osoby te określono wymownym mianem „Goga i Magoga”, gdyż przejawią równie złe nastawienie, jak „Horda Goga” opisana w Księdze Ezechiela. Ale ich buntowniczy duch będzie wytępiony na wieczne czasy, gdy zostaną wraz z Szatanem i demonami wrzucone do symbolicznego jeziora ognia (Objawienie 20:7-10; Ezechiela 39:11, Bw). Każdego wiernego, który z tej końcowej próby wyjdzie obronną ręką, czeka naprawdę błogosławiona przyszłość, po niej bowiem doskonały ród ludzki zespoli się ze sprawiedliwą wszechświatową organizacją Bożą. Sam Jehowa wówczas ‛dla wszystkich będzie wszystkim’! (1 Koryntian 15:24, 28; Objawienie 20:5).

23. Do jakiej rady Pawła każdy z nas koniecznie powinien się zastosować z uwagi na czas, w którym żyjemy?

²³ Jakże niewyobrażalnie wielkich błogosławieństw możemy więc oczekiwać, jeśli wytrwamy! Pamiętajmy, że dzień Pański jest już w pełnym toku. Zaczęły się dziać cudowne rzeczy. Stosowne są zatem następujące słowa apostoła Pawła: „Nie ustawajmy w czynieniu tego, co jest szlachetne, bo w odpowiedniej porze będziemy zbierać plony, jeśli się nie znużymy” (Galatów 6:9). Dlatego w obecnym dniu Pańskim naprawdę „nie ustawajmy w czynieniu tego, co jest szlachetne”. Jeżeli wytrwamy, dzień ten przyniesie każdemu z nas wieczyste dobrodziejstwa.

Czy potrafisz wyjaśnić:

◻ Co będzie pierwszym etapem zagłady szatańskiego świata?

◻ Jak Jezus ‛dopełni swego zwycięstwa’ nad nieprzyjaciółmi?

◻ Jak Szatan już walczył ze Świadkami Jehowy podczas dnia Pańskiego

◻ Jakimi szczególnymi błogosławieństwami cieszy się lud Boży od roku 1919?

◻ Na co jesteś zdecydowany z uwagi na czas, w którym żyjemy?