Natan bierze się na sposób i opowiada Dawidowi historię, która musi poruszyć serce tego dawnego pasterza. Mówi o dwóch mężczyznach, bogatym i biednym. Pierwszy z nich miał „dużo owiec i bydła”, a drugi „jedną małą owieczkę”. Bogacz chciał podjąć gościa posiłkiem. Zamiast wziąć owcę ze swego stada, zabrał jedyną owieczkę ubogiemu. Dawid uznaje tę historię za prawdziwą. Oburzony, wybucha: „Mąż, który to czyni, zasługuje na śmierć!”. Skąd taki surowy osąd? Król uzasadnia: „Ponieważ nie okazał współczucia” (wersety 2-6)a.