16, 17. Jak w roku 1914 chwała Jehowy zajaśniała nad Jego przyrównaną do niewiasty organizacją i jakie dał jej polecenie?

¹⁶ Pismo Święte w przejmujący sposób opisuje, jak światło Boże wszędzie dociera do ludzi. W Izajasza 60:1-3 znajdujemy takie oto słowa, skierowane do „niewiasty” Jehowy — do niebiańskiej organizacji skupiającej Jego lojalnych sług: „Powstań, zajaśnij, gdyż zjawiła się twoja światłość, a chwała Pańska [Jehowy, NW] rozbłysła nad tobą. Bo oto ciemność okrywa ziemię i mrok narody, lecz nad tobą zabłyśnie Pan, a jego chwała ukaże się nad tobą. I pójdą narody do twojej światłości, a królowie do blasku, który jaśnieje nad tobą”.

²⁰ Ale w jakim celu Jehowa tak się z nimi obchodzi? On sam oznajmił w Izajasza 60:21, że uczynił to, aby „się wsławić”, aby przysporzyć czci swemu imieniu i aby inni dla własnego trwałego dobra mogli przybliżyć się do Niego jako do jedynego prawdziwego Boga. Dlatego też ci chwalcy prawdziwego Boga słusznie przyjęli w roku 1931 nazwę Świadków Jehowy. Czy dzięki ich świadczeniu spełniła się zapowiedź Izajasza i czy do rozsiewanego przez nich światła przyszli „królowie”? Tak! Nie chodzi tu o politycznych władców ziemi, lecz o ostatek tych, którzy mają królować u boku Chrystusa w jego niebiańskim Królestwie (Objawienie 1:5, 6; 21:24). A co z „narodami”? Czy przyciągnęło je to światło? Oczywiście! Wprawdzie nie zareagował w ten sposób żaden naród jako jednostka polityczna, ale po stronie Królestwa Bożego opowiedziała się „wielka rzesza” ludzi ze wszystkich narodów, gorąco oczekująca wyzwolenia i wprowadzenia do nowego, Bożego świata — prawdziwie nowego świata, w którym zapanuje sprawiedliwość (2 Piotra 3:13; Objawienie 7:9, 10, NW).