13, 14. (a) Jaką ważną informację Gabriel wyjawił Danielowi? (b) Ile miało trwać „siedemdziesiąt tygodni” i skąd o tym wiadomo?

¹³ Jakże zdumiewającą odpowiedź otrzymuje pogrążony w modlitwach Daniel! Jehowa nie tylko zapewnia go, iż Żydzi wrócą do swej ojczyzny, lecz także daje mu wgląd w znacznie donioślejszą sprawę — pojawienie się zapowiedzianego Mesjasza (Rodzaju 22:17, 18; Izajasza 9:6, 7). Gabriel oznajmia Danielowi: „Siedemdziesiąt tygodni ustalono dla twego ludu i dla twego świętego miasta, aby położyć kres występkowi i zgładzić grzech, i dokonać przebłagania za przewinienie, i wprowadzić prawość po czasy niezmierzone, i opatrzyć pieczęcią wizję oraz proroka, i namaścić Święte Świętych. A wiedz i wnikliwie to rozważ, że od wyjścia słowa o przywróceniu i o odbudowie Jerozolimy aż do Mesjasza Wodza będzie siedem tygodni, a także sześćdziesiąt dwa tygodnie. Wróci ona i zostanie odbudowana, z placem i fosą, lecz w trudnych czasach” (Daniela 9:24, 25).

¹⁴ Co za wspaniała nowina! Nie dość, że nastąpi odbudowa Jerozolimy i przywrócenie wielbienia w nowej świątyni, ale jeszcze w określonym czasie pojawi się „Mesjasz Wódz”. Wszystko to ma się wydarzyć w ciągu „siedemdziesięciu tygodni”. Gabriel nic nie wspomina o dniach, nie chodzi zatem o tygodnie liczące po siedem dni, w sumie zaś 490 dni, czyli około roku i czterech miesięcy. Przepowiedziana odbudowa Jerozolimy „z placem i fosą” trwała znacznie dłużej. Wspomniane tygodnie to tygodnie lat. Na to, że każdy z nich miał trwać siedem lat, wskazuje szereg współczesnych tłumaczeń Biblii. W przekładzie Tanakh — The Holy Scriptures, wydanym przez Żydowskie Towarzystwo Wydawnicze, podano w przypisie do Księgi Daniela 9:24 wariant „siedemdziesiąt tygodni lat”. A w An American Translation czytamy: „Siedemdziesiąt tygodni lat wyznaczono twemu ludowi i twemu świętemu miastu”. Podobne tłumaczenie zawierają przekłady Moffatta i Rotherhama.

15. Na jakie trzy okresy dzieli się „siedemdziesiąt tygodni” i kiedy miały się one zacząć?

¹⁵ Jak wynika ze słów anioła, owe „siedemdziesiąt tygodni” miało się dzielić na trzy okresy: 1) „siedem tygodni”, 2) „sześćdziesiąt dwa tygodnie” i 3) jeden tydzień. Po przeliczeniu daje to 49 lat, 434 lata oraz 7 lat — w sumie 490 lat. Rzecz ciekawa, że w przekładzie The Revised English Bible omawiany fragment brzmi następująco: „Siedemdziesiąt razy po siedem lat wyznaczono dla twego ludu i twego świętego miasta”. Po 70 latach niewoli i udręki w Babilonie Żydów czekał okres szczególnej łaski Bożej, mający trwać 490 lat, czyli 7 razy po 70 lat. Jego początek miało wyznaczać „wyjście słowa o przywróceniu i o odbudowie Jerozolimy”. Kiedy to nastąpiło?

23. Dlaczego „Mesjasz Wódz” musiał ponieść śmierć i kiedy miało się to stać?

²³ Co się miało wydarzyć w siedemdziesiątym tygodniu? Jak wyjaśnił Gabriel, „siedemdziesiąt tygodni” wyznaczono na to, by „położyć kres występkowi i zgładzić grzech, i dokonać przebłagania za przewinienie, i wprowadzić prawość po czasy niezmierzone, i opatrzyć pieczęcią wizję oraz proroka, i namaścić Święte Świętych”. Aby tego dokonać, „Mesjasz Wódz” musiał ponieść śmierć. Kiedy? Gabriel oznajmił: „Po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Mesjasz zostanie zgładzony i nie będzie miał nic dla siebie. (...) I utrzyma w mocy przymierze dla wielu przez jeden tydzień; a w połowie tygodnia sprawi, że ustanie ofiara i dar ofiarny” (Daniela 9:26a, 27a). Krytycznym momentem była więc „połowa tygodnia”, czyli środek ostatniego tygodnia lat.

²⁵ Wprawdzie ludzkość w dalszym ciągu cierpi z powodu grzechu i śmierci, ale stracenie Jezusa i jego zmartwychwstanie do życia niebiańskiego istotnie stanowiło spełnienie proroczej zapowiedzi. ‛Położyło kres występkowi, zgładziło grzech, dokonało przebłagania za przewinienie i wprowadziło prawość’. Bóg usunął przymierze Prawa, które demaskowało i piętnowało Żydów jako grzeszników (Rzymian 5:12, 19, 20; Galatów 3:13, 19; Efezjan 2:15; Kolosan 2:13, 14). Od tej pory grzechy skruszonych winowajców mogły podlegać skreśleniu, a związane z nimi kary mogły być cofnięte. Dzięki przebłagalnej ofierze Mesjasza ludzie okazujący wiarę otrzymali sposobność pojednania się z Bogiem. Mogli wyczekiwać Bożego daru „życia wiecznego przez Chrystusa Jezusa” (Rzymian 3:21-26; 6:22, 23; 1 Jana 2:1, 2).

27. Jakie „Święte Świętych” zostało namaszczone i w jaki sposób?

²⁷ W proroctwie zapowiedziano również namaszczenie „Świętego Świętych”. Nie chodzi tu o namaszczenie Miejsca Najświętszego, czyli najskrytszego pomieszczenia w świątyni jerozolimskiej. Określenie „Święte Świętych” odnosi się tu do niebiańskiego sanktuarium Bożego. Właśnie tam Jezus przedstawił Ojcu wartość swej człowieczej ofiary. Chrzest Jezusa w 29 roku n.e. namaścił, inaczej mówiąc wyodrębnił, niebiańską, duchową rzeczywistość symbolizowaną przez Miejsce Najświętsze ziemskiego przybytku i późniejszej świątyni (Hebrajczyków 9:11, 12).

PROROCTWO POTWIERDZONE PRZEZ BOGA

28. Na co wskazywało ‛opatrzenie pieczęcią wizji oraz proroka’?

²⁸ Mesjańskie proroctwo wygłoszone przez anioła Gabriela wspominało też o ‛opatrzeniu pieczęcią wizji oraz proroka’. Oznacza to, że wszystko, co przepowiedziano w związku z Mesjaszem — wszystko, czego miał dokonać przez swą ofiarę, zmartwychwstanie i pojawienie się w niebie, a także inne wydarzenia z siedemdziesiątego tygodnia — będzie nosić pieczęć poparcia Bożego, gdyż się sprawdzi i okaże wiarogodne. Wizja zostanie opieczętowana, ograniczona wyłącznie do Mesjasza. Spełni się na nim i na dziele, które za jego pośrednictwem wykona Bóg. Tylko w powiązaniu z zapowiedzianym Mesjaszem można znaleźć właściwą interpretację wizji. Nic innego nie mogłoby odpieczętować jej znaczenia.