„Wy wszyscy jesteście braćmi”

„Nie dajcie się nazywać Rabbi, bo jeden jest wasz nauczyciel, natomiast wy wszyscy jesteście braćmi” (MATEUSZA 23:8).

1. Nad czym warto się zastanowić?

„KTO zasługuje na większy szacunek, misjonarz czy betelczyk?” — szczerze zapytała misjonarkę z Australii chrześcijanka z Dalekiego Wschodu. Chciała wiedzieć, kogo trzeba bardziej poważać: misjonarza z zagranicy czy miejscowego brata usługującego w biurze oddziału Towarzystwa Strażnica. To prostoduszne pytanie, odzwierciedlające wpływ kultury, w której dużą wagę przykłada się do pozycji w hierarchii społecznej, zaskoczyło misjonarkę. Dociekanie, kto jest większy, wynika z chęci ustalenia, jakie miejsce i jaki autorytet w społeczeństwie mają poszczególne osoby.

2. Jak powinniśmy się zapatrywać na naszych współwyznawców?

² Sprawa ta bynajmniej nie jest nowa. Nawet apostołowie Jezusa ciągle się sprzeczali, kto jest największy (Mateusza 20:20-24; Marka 9:33-37; Łukasza 22:24-27). Oni także wyrośli w społeczeństwie hierarchicznym — w świecie judaizmu I wieku n.e. Mając na uwadze takie otoczenie, Jezus udzielił swym uczniom rady: „Nie dajcie się nazywać Rabbi, bo jeden jest wasz nauczyciel, natomiast wy wszyscy jesteście braćmi” (Mateusza 23:8). Biblista Albert Barnes napisał, że tytuł religijny „Rabbi”, czyli „Nauczyciel”, „może rodzić pychę i poczucie wyższości u tych, którzy go zdobywają, a zawiść i poczucie niższości u pozostałych; cały zaś duch i skłonność są przeciwieństwem ‚prostoty, która jest w Chrystusie’”. Chrześcijanie nie zwracają się więc do swych nadzorców: „Starszy ten a ten”, używając słowa „starszy” jako schlebiającego tytułu (Hioba 32:21, 22). Z drugiej strony starsi, zgodnie z duchem rady Jezusa, szanują innych członków zboru, tak jak Jehowa darzy szacunkiem swoich lojalnych czcicieli, a Jezus swych lojalnych naśladowców.

16. Dlaczego starsi zasługują na podobny szacunek, jak inni w zborze?

¹⁶ Naśladując Jehowę, starsi dają też przykład w stosowaniu się do rady Pawła: „W miłości braterskiej żywcie jedni do drugich tkliwe uczucie. Przodujcie w okazywaniu sobie nawzajem szacunku” (Rzymian 12:10). Szczególnie trudne może to być dla nadzorców mieszkających w państwach o kulturze hierarchicznej. Na przykład w pewnym kraju na Dalekim Wschodzie istnieją dwa odpowiedniki słowa „brat” — jeden ma znaczenie neutralne, a drugi honorowe. Jeszcze do niedawna członkowie zboru, zwracając się do nadzorców i osób starszych, używali tego drugiego terminu, honorowego, natomiast w stosunku do pozostałych — neutralnego. Zostali jednak zachęceni do posługiwania się zawsze określeniem neutralnym, ponieważ jak powiedział swym naśladowcom Jezus, ‛wszyscy jesteśmy braćmi’ (Mateusza 23:8). Chociaż w innych krajach może nie czyni się tak wyraźnych rozróżnień, każdy musi pamiętać o tej ludzkiej skłonności (Jakuba 2:4).

17. (a) Dlaczego starsi powinni być przystępni? (b) Jak starsi mogą naśladować Jehowę w kontaktach z pozostałymi członkami zboru?

¹⁷ To prawda, że w myśl zachęty Pawła niektórzy starsi są godni „podwójnego szacunku”, ale przecież nadal pozostają braćmi (1 Tymoteusza 5:17). Skoro możemy ‛przystąpić ze swobodą mowy do tronu życzliwości niezasłużonej’, do Władcy Wszechświata, czyż nie mielibyśmy przystępować do starszych, którzy winni naśladować Jehowę? (Hebrajczyków 4:16; Efezjan 5:1). Nadzorcy mogą ocenić swą przystępność, zastanawiając się, jak często drudzy zwracają się do nich o radę lub przychodzą z różnymi propozycjami. Wyciągnijcie naukę z tego, jak Jehowa angażuje innych w swoje przedsięwzięcia. Szanuje ich, powierzając im odpowiedzialne zadania. Nawet jeśli sugestie współwyznawcy nie wydają się praktyczne, starsi powinni cenić jego troskę. Przypomnijcie sobie, jak Jehowa potraktował pytania zaniepokojonego Abrahama oraz wołanie udręczonego Habakuka.