1, 2. Dzięki czemu pierwsi chrześcijanie mieszkający w Jerozolimie i Judei mogli ‛uciec w góry’?

PEWNEGO razu do Jezusa podeszli jego uczniowie i zapytali: „Co będzie znakiem twojej obecności oraz zakończenia systemu rzeczy?”. W odpowiedzi Jezus podał im proroctwo, którego pierwsze spełnienie nastąpiło w I wieku n.e. Wspomniał o niezwykłym wydarzeniu mającym znamionować, że koniec jest bardzo bliski. Widząc je, ‛ci w Judei mieli zacząć uciekać w góry’ (Mat. 24:1-3, 15-22). Czy uczniowie dostrzegli ten znak i zastosowali się do wskazówek Jezusa?

² Niespełna 30 lat później, w roku 61, apostoł Paweł skierował dobitne, trzeźwiące orędzie do chrześcijan pochodzenia hebrajskiego mieszkających w Jerozolimie i okolicach. Ani Paweł, ani jego współwyznawcy nie wiedzieli, że od wydarzenia sygnalizującego początkową fazę „wielkiego ucisku” dzieli ich zaledwie pięć lat (Mat. 24:21). W roku 66 armia rzymska pod wodzą Cestiusza Gallusa przystąpiła do oblężenia Jerozolimy i nieomal ją zdobyła. Ale potem nieoczekiwanie się wycofała, dzięki czemu chrześcijanie mogli opuścić zagrożony rejon i schronić się w bezpiecznym miejscu.

3. Jakiej zachęty Paweł udzielił chrześcijanom pochodzenia hebrajskiego i dlaczego?

³ Aby zrozumieć znaczenie rozgrywających się wokół wydarzeń i uciec, chrześcijanie ci musieli przejawiać głębokie rozeznanie i duchową spostrzegawczość. Tymczasem niektórzy stali się „otępiali w słuchaniu”. Przypominali duchowe niemowlęta potrzebujące „mleka” (odczytaj Hebrajczyków 5:11-13). Nawet u części osób od lat kroczących drogą prawdy widać było oznaki „oddalenia się od Boga żywego” (Hebr. 3:12). Ten i ów ‛miał w zwyczaju’ opuszczać chrześcijańskie zebrania, mimo iż ‛przybliżał się dzień’ nieszczęścia (Hebr. 10:24, 25). Paweł udzielił tym braciom stosownej zachęty: „Pozostawiwszy podstawową naukę o Chrystusie, przyjmy do dojrzałości” (Hebr. 6:1).

4. Dlaczego koniecznie powinniśmy zachowywać duchową czujność i co nam w tym pomoże?

⁴ Żyjemy w okresie ostatecznego spełnienia się proroctwa Jezusa. „Bliski jest wielki dzień Jehowy” — dzień, który położy kres całemu szatańskiemu systemowi rzeczy (Sof. 1:14). Musimy pozostawać czujni duchowo bardziej niż kiedykolwiek przedtem (1 Piotra 5:8). Czy naprawdę się o to staramy? W koncentrowaniu uwagi na tym, gdzie się znajdujemy w strumieniu czasu, pomoże nam chrześcijańska dojrzałość.

17. Dlaczego posłuszeństwo było szczególnie ważne w I wieku?

¹⁷ Dla chrześcijan, którzy w I wieku mieszkali w Jerozolimie i Judei, rada Pawła, aby ‛przeć do dojrzałości’, okazała się zbawienna. Ci, którzy jej usłuchali, posiedli głębokie duchowe rozeznanie i dostrzegli podany przez Jezusa sygnał, by ‛uciekać w góry’. Gdy ujrzeli „obrzydliwość, która sprowadza spustoszenie, (...) stojącą w miejscu świętym”, czyli wojska rzymskie opanowujące Jerozolimę, wiedzieli, że nastała pora na ucieczkę (Mat. 24:15, 16). Dając posłuch proroczemu ostrzeżeniu Jezusa, opuścili Jerozolimę, zanim dosięgła ją zagłada, i jak odnotował historyk kościelny Euzebiusz z Cezarei, osiedli w mieście Pella w górzystym Gileadzie. Dzięki temu uniknęli najtragiczniejszej w dziejach klęski, jaka spadła na Jerozolimę.

18, 19. (a) Dlaczego posłuszeństwo jest tak ważne w naszych czasach? (b) Co rozważymy w następnym artykule?

¹⁸ Posłuszeństwo wynikające ze zmierzania do dojrzałości okaże się równie zbawienne, gdy ujrzymy główne spełnienie się proroctwa Jezusa o ‛nastaniu wielkiego ucisku’ na niespotykaną dotąd skalę (Mat. 24:21). Czy bezzwłocznie usłuchamy wskazówek, które w przyszłości możemy otrzymać od ‛wiernego szafarza’? (Łuk. 12:42). Jakież to ważne, byśmy już teraz uczyli się ‛być posłuszni z serca’! (Rzym. 6:17).