Ceń „zaszczyt nieustraszonego pełnienia (...) świętej służby”

1. Czego dotyczyły prorocze słowa Zachariasza?

„KIM będzie to dziecko?” (Łuk. 1:57-66). Takie pytanie zadawali sobie krewni i sąsiedzi Zachariasza i Elżbiety. Dlaczego? Małżeństwo to było już w późnym wieku, a do tego Elżbieta była niepłodna. Mimo to za sprawą cudu doczekali się syna! Nadali mu imię Jan. Jehowa wskazał, jaką rolę będzie on pełnił. Poprzez Zachariasza wyjaśnił, że wkrótce pojawi się długo wyczekiwany Mesjasz, a Jan ma przygotować ludzi do naśladowania go i pomóc im okazać skruchę (Amosa 3:7; Łuk. 1:67-79). Ale Zachariasz zapowiedział nie tylko to, czym będzie się zajmował jego syna. Jak się przekonamy, jego prorocze słowa odnoszą się również do nas. W tym artykule omówimy trzy rzeczy, o których wspomniał: 1) dar wybawienia, 2) zaszczyt pełnienia świętej służby oraz 3) obowiązek głoszenia.

DAR WYBAWIENIA

2. (a) Jaki dar w myśl Łukasza 1:67-73 Bóg obiecał dać swoim sługom? (b) Kim jest wspomniany w Łukasza 1:69 „potężny wybawca”?

² Odczytaj Łukasza 1:67-73. Bóg obiecał dać swoim sługom wspaniały dar — wybawienie. Kim miał się w tym celu posłużyć? Zachariasz powiedział: „[Jehowa] wzbudził nam w domu swojego sługi Dawida potężnego wybawcę” (Łuk. 1:69; zobacz komentarz w Biblii do studium). Tym „potężnym wybawcą” okazał się Mesjasz. Żydzi z czasów Zachariasza wyczekiwali jego przyjścia. Wiedzieli, że ma być potomkiem Abrahama i wywodzić się z królewskiej linii rodowej Dawida (Rodz. 22:17, 18; Mat. 22:42). Dlaczego więc Jehowa natchnął Zachariasza do podania tej zapowiedzi? Bo przyjście Mesjasza było bliższe niż kiedykolwiek! Za sześć miesięcy młoda kobieta o imieniu Maria miała urodzić Jezusa, który zgodnie ze słowami anioła Gabriela miał być nazywany „Synem Bożym”, a w przyszłości zasiąść jako Król na „tronie Dawida, jego ojca” (Łuk. 1:30-35). Wspomniany „potężny wybawca” pojawił się w chwili, gdy Jezus w wieku 30 lat został ochrzczony. Jehowa namaścił go wtedy swoim świętym duchem jako obiecanego Mesjasza (Mat. 3:16, 17). Proroctwo Zachariasza spełniło się w fascynujący sposób!

3. Dlaczego Żydzi z I wieku potrzebowali wybawienia?

³ Żydzi z I wieku n.e. bardzo potrzebowali wybawienia. Dlaczego? Zachariasz powiedział, że zostaną ‛wybawieni od nieprzyjaciół i z rąk wszystkich, którzy ich nienawidzą’ (Łuk. 1:71). Czy oznaczało to, że wydostaną się spod ciemięskiej władzy Rzymian? Nie. Mieli raczej zostać uwolnieni od źródła wszelkiego ucisku — Szatana (Hebr. 2:14, 15). To właśnie Szatan jest odpowiedzialny za to, że wszyscy ludzie znajdują się w niewoli grzechu i śmierci. Ale Żydzi musieli zostać wybawieni z jeszcze innego powodu. Ponieważ nie byli w stanie trzymać się Prawa Mojżeszowego w sposób doskonały, to jak mówi Biblia, ‛ciążyło na nich przekleństwo’ (Gal. 3:10, 13; Rzym. 3:20). Potrzebowali więc wspomnianego przez Zachariasza „wybawienia, które jest możliwe dzięki przebaczeniu grzechów” (Łuk. 1:77).

4. Dlaczego potrzebujemy wybawienia obecnie?

⁴ A od jakich „nieprzyjaciół” musimy zostać wybawieni obecnie? Podobnie jak Żydzi z czasów Jezusa jesteśmy niewolnikami grzechu i śmierci (Rzym. 5:12). Oprócz tego źródłem naszych cierpień są Szatan i demony. Chcą nas zwieść i sprawić, żebyśmy porzucili prawdziwe wielbienie. Co więcej, oddziałują na tych, „którzy nas nienawidzą” — zarówno na poszczególne osoby, jak i całe organizacje — i próbują powstrzymać naszą działalność. Właśnie od takich „nieprzyjaciół” potrzebujemy wybawienia.

5. Jak Jezus wybawia nas od grzechu?

⁵ W jaki sposób Jezus zapewnia nam wybawienie? Powiedzmy najpierw, jak wybawia nas od grzechu. Kiedy pełnił służbę na ziemi, uczył swoich naśladowców, jak należy wielbić Jehowę. Oddał też swoje życie na okup, „żeby nikt, kto w niego wierzy, nie zginął, ale mógł żyć wiecznie” (Jana 3:16; Mat. 20:28). Robimy, co możemy, żeby stosować się do jego nauk i służyć Jehowie we właściwy sposób. Ale dalej jesteśmy niedoskonali, dlatego gdy zgrzeszymy, prosimy Jehowę, żeby nam przebaczył. A On na podstawie złożonej przez Jezusa ofiary okupu chętnie to robi. Dzięki temu może uznawać nasz sposób wielbienia za godny przyjęcia (1 Jana 2:1, 2). Właśnie tak Jezus wybawia nas od potępienia, na które zasługujemy z powodu popełnianych grzechów.

6. Czego Jezus dokona jako Król zasiadający na „tronie Dawida”? (Zobacz też ilustrację).

⁶ A jak Jezus całkowicie wybawi nas od grzechu, śmierci, Szatana, demonów i tych, „którzy nas nienawidzą”? Od roku 1914 sprawuje władzę w niebiańskim Królestwie Bożym, zasiadając na „tronie Dawida” (Łuk. 1:32, 33). Kiedy nadejdzie Armagedon, on i 144 000 jego współkrólów pozbędą się z ziemi wszystkich wrogów Boga. Następnie, podczas Tysiącletniego Panowania, Jezus wskrzesi zmarłych i razem ze swoimi współkrólami stopniowo przywróci ludziom doskonałość (Jana 5:28; Obj. 22:1, 2). Z końcem tego okresu usuną odziedziczony grzech i śmierć (1 Kor. 15:26, 55-57). Potem zniszczą Szatana, demony oraz wszystkich, którzy w ostatecznej próbie staną po ich stronie (Obj. 20:7-10). Lojalni czciciele Jehowy wreszcie będą mogli Mu służyć bez wpływu grzechu czy jakichkolwiek przeciwników. Nigdy też nie umrą. Będziemy już wiecznie wysławiać naszego Boga i dziękować Mu za „Jego nieopisany dar” — wybawienie możliwe dzięki Jezusowi Chrystusowi (2 Kor. 9:15).

ZASZCZYT PEŁNIENIA ŚWIĘTEJ SŁUŻBY

7. Jaki zaszczyt Jehowa powierzył swoim sługom w myśl Łukasza 1:74, 75?

⁷ Odczytaj Łukasza 1:74, 75. Zapewniona przez Jehowę ofiara okupu umożliwia nam coś szczególnego. Zachariasz wspomniał o „zaszczycie nieustraszonego pełnienia dla Niego świętej służby”. „Święta służba” dla Jehowy obejmuje wszystkie aspekty prawdziwego wielbienia. Pełnimy ją, gdy głosimy, modlimy się, studiujemy Słowo Boże i uczestniczymy w zebraniach, zgromadzeniach i kongresach. Do świętej służby zaliczają się też inne zajęcia i zadania bezpośrednio związane z wielbieniem Jehowy, takie jak służba w Betel oraz praca przy budowach i konserwacji Sal Królestwa i Sal Zgromadzeń.

8. Czego nie musimy się bać?

⁸ W jakim sensie pełnimy służbę dla Jehowy ‛nieustraszenie’? Po pierwsze, nie boimy się śmierci. Ponieważ mamy niewzruszoną nadzieję na życie wieczne, nie skupiamy się na tym, by w pełni korzystać z krótkiego życia w tym świecie, ale na tym, by podobać się Jehowie. Nie wyrzekamy się Go nawet wtedy, gdy prześladowcy grożą nam śmiercią. Zachowujemy wobec Niego lojalność, bo jesteśmy pewni, że w razie potrzeby Jezus nas wskrzesi (Jana 6:39, 40). Po drugie, nie obawiamy się, że z powodu naszego grzesznego stanu Jehowa nas odrzuci. Jesteśmy przekonani, że On na podstawie okupu przebacza nasze grzechy i że dzięki temu cieszymy się Jego miłością i uznaniem (1 Jana 4:9, 10).

9. Z czym zmagają się niektórzy chrześcijanie?

⁹ Jednak niektórym chrześcijanom trudno jest uwierzyć, że Jehowa patrzy z uznaniem na ich służbę. Być może czują się tego niegodni ze względu na jakieś traumatyczne przeżycia. Albo wciąż dręczą ich wyrzuty sumienia z powodu dawno popełnionych grzechów, mimo że błagali Jehowę o przebaczenie i szukali pomocy starszych. Jeśli tak właśnie się czujesz, to co możesz zrobić?

10, 11. Co możemy zrobić, jeśli z powodu swoich dawnych grzechów czujemy się niegodni uznania Jehowy? Podaj przykład.

¹⁰ Posłużmy się przykładem. Wyobraźmy sobie człowieka, który trafił do szpitala ze złamaną nogą. Lekarz najpierw musi ją nastawić. Z czasem prawdopodobnie zaleci pacjentowi rehabilitację, żeby odzyskał w nodze siłę i odpowiedni zakres ruchów. Ale co, jeśli pacjent boi się, że jego noga jest zbyt uszkodzona i już nigdy nie będzie w pełni sprawna? Musi zaufać lekarzowi i cierpliwie stosować się do jego zaleceń. Z czasem zapewne odzyska sprawność i będzie mógł chodzić, a może nawet biegać.

¹¹ Podobnie może być z nami. Jeśli czujesz się „uszkodzony” przez grzech i cierpisz ból emocjonalny, zaufaj Jehowie. On jest miłosierny i pełen niezasłużonej życzliwości. Dlatego możesz być pewny, że chętnie stosuje na twoją rzecz wartość ofiary okupu (Jana 1:16, 17; Rzym. 3:23, 24; 1 Jana 3:19, 20). Korzystaj z zaleconej przez Niego „rehabilitacji” — módl się, studiuj Jego Słowo i angażuj się w zajęcia teokratyczne (Ps. 1:2; 1 Tes. 5:17; Hebr. 10:25). Leczenie pod względem duchowym — podobnie jak fizycznym — wymaga czasu, a postępy z początku mogą się wydawać znikome. Ale z pewnością przyniesie ono dobre rezultaty. Dlatego nigdy się nie poddawaj. Trzymaj się duchowych zwyczajów (Filip. 3:16). I codziennie dziękuj Jehowie za siły, których ci udziela, żebyś mógł dalej wiernie Mu służyć. Wszyscy jesteśmy bardzo wdzięczni naszemu Bogu, a także Chrystusowi, za bezcenny „zaszczyt nieustraszonego pełnienia (...) świętej służby”!

OBOWIĄZEK GŁOSZENIA

12. Jak Jan Chrzciciel ‛przygotował drogi Jehowy’? (Łukasza 1:76-79).

¹² Odczytaj Łukasza 1:76-79. Następnie Zachariasz zwrócił się do swojego nowo narodzonego syna: „Pójdziesz przed Jehową, żeby przygotować Jego drogi”. Jak Jan Chrzciciel tego dokonał? Gdy dorósł, stał się gorliwym głosicielem. Nawoływał Żydów, by okazali skruchę za grzechy, dali się ochrzcić i przyjęli Mesjasza. Po chrzcie Jezusa Jan publicznie oświadczył, że jest on przedstawicielem Jehowy. Powiedział: „Oto Baranek Boży, który usuwa grzech świata!”. Następnie zachęcił swoich uczniów, żeby poszli za Jezusem (Jana 1:29, 34-36, 40, 41).

13. W jakim sensie przyjście Mesjasza miało być dla sług Bożych „świtem”?

¹³ Chociaż Jan publicznie oznajmił, że Jezus jest Mesjaszem, to trzeba było dać o tym jeszcze większe świadectwo. Dlaczego? Jak powiedział Zachariasz, przyjście Mesjasza miało być niejako „świtem” — początkiem nowej ery. To wyjątkowe wydarzenie zasługiwało na to, by nadać mu możliwie największy rozgłos — o wiele większy, niż Jan był w stanie to zrobić osobiście. Kto jeszcze miał się zajmować głoszeniem dobrej nowiny o wybawieniu?

14. Jakie ważne zadanie wykonywał Jezus oraz jego uczniowie? (Izajasza 61:1, 2).

¹⁴ Dobrą nowinę głosił sam Jezus. Spełnił tym zapowiedź Zachariasza, że ‛przebywającym w ciemności i w cieniu śmierci zostanie zapewnione światło’. Okazywał wyjątkowe współczucie ludziom, którzy byli przytłoczeni. Dzielił się z nimi pokrzepiającym, radosnym orędziem, że nastał „rok dobrej woli Jehowy” (odczytaj Izajasza 61:1, 2; Łuk. 4:16-21). Gorliwie głosił: „Przybliżyło się Królestwo Niebios”. Ale Jezus wiedział, że potrzeba jeszcze więcej głosicieli. Dlatego wyszkolił do tego zadania swoich uczniów (Mat. 4:16, 17; 10:7; 28:19, 20).

15. Dlaczego głoszenie dobrej nowiny jest teraz pilniejsze niż kiedykolwiek?

¹⁵ Jako dzisiejsi naśladowcy Jezusa rozumiemy, że my też mamy obowiązek uczyć innych o możliwości wybawienia. W gruncie rzeczy głoszenie o Królestwie Bożym oraz o ofierze okupu jest teraz pilniejsze niż kiedykolwiek. Dlaczego? Pomyślmy o tym, co się wydarzy w bliskiej przyszłości. Nadejdzie „wielki ucisk, jakiego jeszcze nie było od początku świata” (Mat. 24:21). W tym okresie wiele osób może przypomnieć sobie to, o czym głosiliśmy, i dołączyć do nas w wielbieniu Jehowy. Następnie Jezus razem ze swoimi współkrólami oraz anielskimi wojskami stoczy wojnę przeciwko wszystkim wrogom na ziemi i przywróci na niej sprawiedliwość (Mat. 25:34; Obj. 16:16; 19:19). Jakie to więc ważne, żebyśmy dalej gorliwie głosili dobrą nowinę! (Mat. 24:14; Marka 13:10).

16. Na co jesteś zdecydowany? (Zobacz też ilustracje).

¹⁶ Słowa Zachariasza zanotowane w Ewangelii według Łukasza 1:68-79 przypominają nam o trzech rzeczach, które bardzo cenimy — o pochodzącym od Jehowy darze wybawienia, o zaszczycie nieustraszonego pełnienia dla Niego służby oraz o obowiązku głoszenia pokrzepiającej dobrej nowiny. Czy uwierzyłeś w dar okupu i oddałeś Jehowie swoje życie? Czy cenisz zaszczyt, jakim jest pełnienie dla Niego służby? Jeśli tak, to gorliwie wywiązuj się z obowiązku głoszenia o „roku dobrej woli Jehowy”. Dziel się dobrą nowiną o bliskim już czasie, gdy Królestwo Boże usunie wszystkich wrogów i przywróci na ziemi raj. Zachęcaj tych, którzy kochają Boga, by przyłączyli się do nas w „nieustraszonym pełnieniu dla Niego świętej służby w lojalności i prawości przed Jego obliczem przez wszystkie swoje dni” (Łuk. 1:74, 75).