Jak rozumieć Jana 5:28, 29? Czytamy tam: „Wszyscy w grobowcach pamięci usłyszą jego głos i wyjdą: ci, którzy czynili to, co dobre, na zmartwychwstanie życia; ci, którzy się dopuszczali tego, co podłe, na zmartwychwstanie sądu”. Tę wypowiedź Jezusa należy rozumieć w kontekście objawienia, które dał on później Janowi (zob. Obj. 20:12, 13, przytoczone powyżej). Zarówno ci, którzy w przeszłości wyświadczali dobro, jak i ci, którzy dawniej dopuszczali się zła, będą „sądzeni każdy z osobna — według swych uczynków”. Których uczynków? Gdyby przyjąć pogląd, że ludzie będą osądzani na podstawie uczynków popełnionych w poprzednim życiu, byłoby to sprzeczne z Rzymian 6:7: „Kto umarł, został uwolniony od swego grzechu”. Nie byłoby też rozsądne wskrzeszanie ludzi tylko po to, żeby ich zgładzić. Tak więc wypowiadając słowa zapisane w Jana 5:28, 29a, Jezus zapowiedział przyszłe zmartwychwstanie, a następnie (końcowa część wersetu 29) pokazał, jaki będzie ostateczny wynik tego zmartwychwstania już po doprowadzeniu ludzi do stanu doskonałości i osądzeniu ich.

Kto dostąpi ziemskiego zmartwychwstania?

Jana 5:28, 29: „Nie dziwcie się temu, ponieważ nadchodzi godzina, w której wszyscy w grobowcach pamięci usłyszą jego [Jezusa] głos i wyjdą”. (Greckie słowo przetłumaczone tu na „grobowce pamięci” nie jest formą liczby mnogiej słowa táfos [grób, pojedyncze miejsce pochówku] ani háides [powszechny grób ludzkości], lecz celownikiem liczby mnogiej wyrazu mnemeíon [pamięć, grobowiec pamięci]. Podkreśla ono zachowywanie w pamięci kogoś, kto umarł. Ludzie, o których pamięć została wymazana w Gehennie, ponieważ popełnili niewybaczalne grzechy, nie zmartwychwstaną, ci jednak, których Bóg zachowuje w pamięci, zostaną wskrzeszeni i otrzymają możliwość życia wiecznego [Mat. 10:28; Marka 3:29; Hebr. 10:26; Malach. 3:16]).