2. Jakie cudowne zjawiska towarzyszyły narodzinom nowego narodu?

² Narodzinom owego narodu towarzyszyły ważne wydarzenia, stanowiące spełnienie proroctwa Joela. Czytamy o nich w Dziejach Apostolskich 2:2-4: „Nagle z nieba dobiegł szum jakby pędzącego gwałtownego wiatru i napełnił cały dom, w którym siedzieli. I ukazały się im jakby języki ognia, i się porozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden, a wszyscy zostali napełnieni duchem świętym i zaczęli mówić różnymi językami, tak jak duch dawał im się wypowiadać”. W ten sposób grono 120 wiernych kobiet i mężczyzn weszło w skład duchowego narodu — byli pierwszymi członkami ludu, który apostoł Paweł nazwał później „Izraelem Bożym” (Galatów 6:16).

3. Jakie proroctwo z Księgi Joela spełniło się w dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e.?

³ Zebrały się tłumy zaintrygowane „pędzącym gwałtownym wiatrem”, a wtedy apostoł Piotr wyjaśnił, że spełnia się jedno z proroctw zapisanych niegdyś przez Joela. Jakie to proroctwo? Zwróćmy uwagę na wypowiedź Piotra: „‚A w dniach ostatnich — mówi Bóg — wyleję mego ducha na wszelkie ciało i wasi synowie oraz wasze córki będą prorokować i wasi młodzieńcy będą mieć wizje, a waszym starcom śnić się będą sny; i nawet na moich niewolników oraz na moje niewolnice wyleję w owych dniach mego ducha i będą prorokować. I dam prorocze cuda na niebie w górze oraz znaki na ziemi nisko — krew i ogień, i dymny opar; słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie wielki i wspaniały dzień Jehowy. A każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony’” (Dzieje 2:17-21). Słowa przytoczone przez Piotra można znaleźć w Księdze Joela 2:28-32, a ich spełnienie się oznaczało, że narodowi żydowskiemu zostało niewiele czasu. Bliski był „wielki i wspaniały dzień Jehowy”, czas rozrachunku z niewiernym Izraelem. Kto miał zostać wybawiony i ujść cało? I jakich wydarzeń było to pierwowzorem?

Dwukrotne spełnienie proroctwa

4, 5. Jakiej rady udzielił Piotr w związku z nadchodzącymi wydarzeniami i dlaczego dotyczy ona nie tylko jego czasów?

⁴ Po roku 33 n.e. duchowi Izraelici Boży tworzyli naród cieszący się rozkwitem — w przeciwieństwie do Izraela cielesnego. W 66 roku literalny Izrael toczył wojnę z Rzymem. A w roku 70 niemal przestał istnieć, Jerozolimę zaś wraz ze świątynią doszczętnie spalono. W związku z tą nadchodzącą tragedią Piotr udzielił w dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku cennej rady. Przytaczając znów wypowiedź Joela, rzekł: „Każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony”. Tak więc każdy Żyd musiał sam powziąć decyzję, czy będzie wzywał imienia Jehowy. Wiązało się to z usłuchaniem dalszych wskazówek Piotra: „Okażcie skruchę i niech każdy z was da się ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa ku przebaczeniu waszych grzechów” (Dzieje 2:38). Słuchacze Piotra musieli uznać, że Jezus, którego Izrael jako naród odrzucił, jest Mesjaszem.

16. (a) Na co w naszych czasach wskazuje wylanie ducha Jehowy? (b) Czego mamy się spodziewać w przyszłości?

¹⁶ Zapowiedziawszy rajski stan ludu Bożego, Joel zanotował proroctwo o wylaniu ducha Jehowy. Piotr zacytował je w dniu Pięćdziesiątnicy i oświadczył, że spełni się ono „w dniach ostatnich” (Dzieje 2:17). Wylanie ducha Bożego oznaczało wtedy, iż dla żydowskiego systemu rzeczy nastały dni ostatnie. A wylanie ducha na Izraela Bożego w XX wieku wskazuje na to, że żyjemy w dniach ostatnich teraźniejszego, ogólnoświatowego systemu rzeczy. Czego zatem mamy się spodziewać w przyszłości? W Księdze Joela czytamy dalej: „Dam prorocze znaki na niebiosach oraz na ziemi — krew i ogień, i słupy dymu. Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie wielki i napawający lękiem dzień Jehowy” (Joela 2:30, 31).