Catechism of the Catholic Church (Katechizm Kościoła katolickiego) podaje: „Aby powstać z Chrystusem, musimy z nim umrzeć — musimy ‚opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana’ [2 Koryntian 5:8, BT]. W chwili tego ‛opuszczenia’, którym jest śmierć, dusza oddziela się od ciała [Filipian 1:23]. Zjednoczy się z nim ponownie w dniu zmartwychwstania umarłych”. Ale czy w przytoczonych tu wersetach apostoł Paweł sugeruje, że dusza żyje po śmierci i oczekuje zjednoczenia z ciałem podczas „Sądu Ostatecznego”?

W Liście 2 do Koryntian 5:8 Paweł oświadczył: „Jesteśmy (...) pełni otuchy i radzi bylibyśmy raczej stać się nieobecni w ciele, a znaleźć dom u Pana”. Według niektórych słowa te odnoszą się do pośredniego stanu oczekiwania. Osoby takie powołują się również na wypowiedź Jezusa, który przyrzekł swym wiernym naśladowcom, że idzie przygotować miejsce, a potem ‛przyjmie ich do siebie’. Ale kiedy miała się spełnić ta obietnica? Jak oświadczył Chrystus, podczas jego przyszłej obecności, gdy ‛przyjdzie znowu’ (Jana 14:1-3). Podobnie w Liście 2 do Koryntian 5:1-10 Paweł oznajmił, iż chrześcijańskich pomazańców łączy nadzieja na otrzymanie w dziedzictwo domostwa niebiańskiego. Spełni się ona nie dzięki rzekomej nieśmiertelności duszy, lecz dzięki zmartwychwstaniu podczas obecności Chrystusa (1 Koryntian 15:23, 42-44). Zdaniem egzegety Charlesa Massona List 2 do Koryntian 5:1-10 „można więc poprawnie zrozumieć bez uciekania się do hipotezy o ‚stanie pośrednim’”.