4. Jaką radę apostoła Pawła musimy wziąć sobie do serca, jeśli chcemy być źródłem zachęt dla innych?

⁴ Jeżeli chcemy być źródłem zachęt dla innych, to musimy wziąć sobie do serca radę, którą do chrześcijan pochodzenia hebrajskiego skierował apostoł Paweł: „Zważajmy jedni na drugich, żeby się pobudzać do miłości i do szlachetnych uczynków, nie opuszczając naszych wspólnych zebrań, jak to niektórzy mają w zwyczaju, ale zachęcając się nawzajem, i to tym bardziej, gdy widzicie przybliżanie się dnia” (Hebr. 10:24, 25). Jak możemy stosować się do rady zawartej w tych wymownych słowach?

‛ZACHĘCAJMY SIĘ NAWZAJEM’

13. Co obejmuje zachęcanie innych? (Zobacz ilustrację tytułową).

¹³ Mamy ‛zachęcać się nawzajem, i to tym bardziej, gdy widzimy przybliżanie się dnia’. Chodzi między innymi o to, żeby mobilizować drugich do niestrudzonego służenia Bogu. Skoro pobudzanie do miłości i szlachetnych uczynków przyrównaliśmy do dmuchania w gasnący płomień, to zachęcanie możemy przyrównać do dorzucania opału, dzięki czemu ogień wciąż będzie płonąć, i to nawet intensywniej. Jeżeli chcemy umocnić i pokrzepić kogoś przygnębionego, powinniśmy z nim rozmawiać ciepło i delikatnie (Prz. 12:18). Bądźmy też ‛prędcy do słuchania i nieskorzy do mówienia’ (Jak. 1:19). Gdy słuchamy z empatią, mamy szansę ustalić, dlaczego współwyznawca jest zniechęcony, i powiedzieć coś, co w danej sytuacji mu pomoże.

14. Jak udało się pomóc pewnemu zniechęconemu bratu?

¹⁴ Rozważmy, jak pewien współczujący starszy zdołał pomóc współwyznawcy, który od kilku lat był nieczynny. Kiedy go słuchał, zrozumiał, że ów brat wciąż gorąco kocha Jehowę. Pilnie studiuje każde wydanie Strażnicy i stara się regularnie przychodzić na zebrania. Jednak jest rozczarowany i nieco rozgoryczony z powodu zachowania pewnych członków zboru. Starszy uważnie go wysłuchał — bez osądzania — i wyraził szczerą troskę o niego i jego rodzinę. W końcu brat zrozumiał, że pozwala, by dawne złe przeżycia powstrzymywały go od służenia Bogu, którego kocha. Starszy zaproponował mu wspólne głoszenie. Dzięki otrzymanemu wsparciu brat ten uaktywnił się w służbie i z czasem znów mógł usługiwać jako starszy.

15. Czego uczymy się od Jehowy, jeśli chodzi o zachęcanie przygnębionych?

¹⁵ Osoba zniechęcona może nie od razu poczuje się lepiej albo nie od razu przyjmie oferowaną pomoc. Niekiedy trzeba ponawiać wysiłki. Paweł napisał: „Wspierajcie słabych, wobec wszystkich bądźcie wielkodusznie cierpliwi” (1 Tes. 5:14). Nie przekreślajmy szybko takich osób, lecz wytrwale je wspierajmy. Gdy w przeszłości słudzy Jehowy bywali zniechęceni, On okazywał im cierpliwość. Na przykład łaskawie wziął pod uwagę odczucia Eliasza. Zapewnił mu to, czego ów prorok potrzebował do pełnienia służby (1 Król. 19:1-18). Życzliwie przebaczył Dawidowi, który okazał szczerą skruchę (Ps. 51:7, 17). Pomógł też pisarzowi Psalmu 73, gdy ten niemalże przestał Mu służyć (Ps. 73:13, 16, 17). Jehowa traktuje nas łaskawie i życzliwie, zwłaszcza gdy jesteśmy przygnębieni i zniechęceni (Wyjścia 34:6). Jego zmiłowania są „nowe każdego rana” i „na pewno nie będzie [im] końca” (Lam. 3:22, 23). On oczekuje, że będziemy Go naśladować, czule troszcząc się o osoby znękane.