Gajus mógł być nadzorcą w zborze, ale list tego nie precyzuje. Jan pochwalił go za okazywanie gościnności braciom, „i to obcym”. Uważał to za dowód wierności Gajusa, ponieważ gościnność zawsze była cechą charakterystyczną sług Bożych (3 Jana 5; Rodz. 18:1-8; 1 Tym. 3:2).

Z pochwały tej wynika, że chrześcijanie regularnie podróżowali między miejscem pobytu apostoła Jana a zborami. Bracia ci najwyraźniej opowiadali Janowi o swoich przeżyciach. Prawdopodobnie właśnie od nich dowiadywał się o sytuacji w zborach.

Chrześcijanie odbywający podróże bez wątpienia woleli zatrzymywać się u współwyznawców. Gospody miały złą sławę, nie zapewniały dobrych warunków i były siedliskiem niemoralności. Dlatego rozważni podróżni, jeśli tylko było to możliwe, zatrzymywali się u przyjaciół — chrześcijanie w domach współwyznawców.

Po trzecie, warto zauważać wierną postawę braci, którzy mimo sprzeciwu lojalnie służą Jehowie, i serdecznie ich za nią chwalić. Apostoł Jan zachęcił Gajusa i upewnił go, że postępuje właściwie. Dzisiejsi starsi powinni naśladować Jana i zachęcać członków zboru — dzięki temu bracia i siostry „się nie znużą” (Izaj. 40:31; 1 Tes. 5:11).