Jeżeli chcieli czerpać radość z życia i je zachować, musieli uznawać Boże kierownictwo. Jehowa wyraźnie to uświadomił Adamowi jeszcze przed stworzeniem Ewy. W jaki sposób? „Jehowa Bóg dał też człowiekowi taki nakaz: ‚Z każdego drzewa ogrodu możesz jeść do syta. Ale co do drzewa poznania dobra i zła — z niego nie wolno ci jeść, bo w dniu, w którym z niego zjesz, z całą pewnością umrzesz’” (Rodz. 2:16, 17).

⁴ „Drzewo poznania dobra i zła” wyobrażało prawo Boga do ostatecznego ustalania, co jest dobre, a co złe. Rzecz jasna Adam miał już poczucie dobra i zła — przecież został stworzony na podobieństwo Boże i otrzymał sumienie. Drzewo to miało uzmysławiać Adamowi i Ewie, że zawsze będą potrzebowali kierownictwa Jehowy. Zjedzenie z tego drzewa byłoby roszczeniem sobie prawa do niezależności moralnej, która wyrządziłaby ogromną szkodę im samym oraz ich przyszłemu potomstwu. Na poważne następstwa takiego postępowania wskazywał nakaz Boży i zawarta w nim kara.

⁷ Wcześniej Bóg oświadczył Adamowi: „W dniu, w którym (...) zjesz [z drzewa poznania dobra i zła], z całą pewnością umrzesz”. Pod pojęciem „dnia” Adam zapewne rozumiał dzień 24-godzinny. Gdy złamał zakaz Boży, mógł się spodziewać, że Jehowa zacznie działać jeszcze przed zachodem słońca. Bóg zwrócił się do ludzi „o wietrznej porze dnia” (Rodz. 3:8). Przeprowadził swego rodzaju rozprawę — najpierw na podstawie odpowiedzi Adama i Ewy ustalił fakty (Rodz. 3:9-13). Potem wydał wyrok na winowajców (Rodz. 3:14-19). Gdyby Bóg natychmiast ich zgładził, Jego zamierzenie co do Adama i Ewy oraz ich potomstwa spełzłoby na niczym (Izaj. 55:11). Chociaż potwierdził wyrok śmierci i od razu dało się odczuć skutki grzechu, pozwolił pierwszej parze wydać na świat dzieci, które mogły odnieść pożytek z innych powziętych przez Niego postanowień. A zatem z Bożego punktu widzenia Adam i Ewa umarli w dniu, w którym zgrzeszyli. W sensie fizycznym też umarli w ciągu jednego „dnia” liczącego 1000 lat (2 Piotra 3:8).