Drugiego dnia Bóg uczynił „przestworze”, oddzielając „wody od wód”. Część wód pozostała na ziemi, ale znaczna ich ilość znalazła się wysoko ponad jej powierzchnią, a między nimi powstało przestworze. Bóg nazwał przestworze „Niebem”, ale określenie to wskazywało tylko na jego pozycję względem ziemi, gdyż o wodach zawieszonych nad przestworzem nie powiedziano, że otaczały gwiazdy lub inne ciała w przestrzeni kosmicznej (Rdz 1:6-8; zob. PRZESTWORZE).

Opis tego, co zostało uczynione podczas każdego dnia stwarzania, kończy się oświadczeniem: „I nastał wieczór, i nastał ranek” — dzień pierwszy, drugi, trzeci itd. (Rdz 1:5, 8, 13, 19, 23, 31). Ponieważ każdy z tych dni trwał dłużej niż 24 godziny (co zostanie omówione nieco dalej), zwrot ten nie odnosi się do literalnej nocy i dnia, lecz ma znaczenie przenośne. W porze wieczornej wszystko widać niewyraźnie, natomiast rano te same rzeczy stają się dobrze widoczne. „Wieczorem”, czyli na początku każdego okresu stwarzania, inaczej mówiąc dnia, tylko Bóg znał dokładnie swe zamierzenie co do tego dnia, tymczasem dla aniołów obserwujących te wydarzenia pozostawało ono niejasne. Dopiero nadejście „ranka” ukazywało w pełnym świetle owo zamierzenie, gdyż wtedy było już ono urzeczywistnione (por. Prz 4:18).