Z czasem przyszedł na świat ich drugi syn, ale na jego temat nie znajdujemy w Biblii takich górnolotnych wypowiedzi. Rodzice nazwali go Abel, co może oznaczać „tchnienie” lub „marność” (Rodzaju 4:2). Czy taki wybór imienia świadczy, że w Ablu pokładali mniejsze nadzieje niż w Kainie? Możemy się tylko domyślać.

Gdy Kain i Abel dorastali, z pewnością uczyli się od ojca różnych przydatnych prac, by umieć w przyszłości zatroszczyć się o własne rodziny. Kain zajął się uprawą ziemi, a Abel pasterstwem.

Abel niewątpliwie poświęcał czas na rozważanie spraw duchowych. Praca pasterza wiązała się z długimi wędrówkami. Wyobraź sobie, jak prowadzi swoje delikatne podopieczne, pokonuje wzgórza, przemierza doliny i przecina rzeki — a wszystko po to, by wyszukać dla owiec najbujniejszą trawę, najlepsze wodopoje, najbezpieczniejsze miejsca odpoczynku. Owce wydawały się bardziej bezbronne od pozostałych zwierząt, jakby wręcz stworzone po to, by człowiek je prowadził i chronił. Czy Abel dostrzegał przy tym, że on także potrzebuje kierownictwa, ochrony i troski, ale ze strony Kogoś znacznie mądrzejszego i potężniejszego niż jakikolwiek człowiek? Przypuszczalnie takie kwestie czynił treścią swoich modlitw i w rezultacie jego wiara się pogłębiała.