Zastanówmy się na przykład nad słowami Jehowy skierowanymi do Mojżesza po tym, jak Izraelici uczynili sobie złotego cielca. Bóg oznajmił: „Spojrzałem na ten lud, a oto jest to lud o sztywnym karku. Teraz więc zostaw mnie, żeby zapłonął przeciwko nim mój gniew i żebym ich wytracił, ciebie zaś uczynię wielkim narodem” (Wyjścia 32:9, 10).

14. Jak Mojżesz zareagował na słowa Jehowy?

¹⁴ W kolejnych wersetach czytamy: „Mojżesz zaczął łagodzić oblicze Jehowy, swego Boga, i mówić: ‚Czemuż, Jehowo, miałby zapłonąć twój gniew przeciw twemu ludowi, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej wielką mocą i silną ręką? Czemuż Egipcjanie mieliby mówić: „W złym zamiarze ich wyprowadził, żeby ich zabić między górami i wytracić ich z powierzchni ziemi”? Zaniechaj swego płonącego gniewu i pożałuj zła wymierzonego przeciw twemu ludowi. Wspomnij na Abrahama, Izaaka i Izraela, twoich sług, którym przysiągłeś na samego siebie, mówiąc im: „Rozmnożę wasze potomstwo jak gwiazdy niebios, a całą tę ziemię, którą wskazałem, dam waszemu potomstwu, żeby ją wzięli w posiadanie po czas niezmierzony”’. I Jehowa począł żałować zła, o którym powiedział, że je ściągnie na swój lud” (Wyjścia 32:11-14)a.

15, 16. (a) Czego nie obawiał się zrobić Mojżesz, gdy usłyszał propozycję Jehowy? (b) W jakim sensie Jehowa „począł żałować”?

¹⁵ Czy Mojżesz rzeczywiście musiał skorygować myślenie Jehowy? Ależ skąd! Chociaż Jehowa oznajmił, ku czemu się skłania, nie wydał jeszcze ostatecznego osądu. Poddał Mojżesza próbie, tak jak potem zrobił to Jezus w wypadku Filipa oraz Greczynki. Jehowa dał Mojżeszowi możliwość wyrażenia własnego zdaniab. Już wcześniej powierzył mu rolę pośrednika pomiędzy Nim a Izraelem i respektował pozycję, którą sam mu wyznaczył. Czy Mojżesz da się ponieść emocjom? Czy wykorzysta sytuację i będzie zachęcał Jehowę, aby zamiast Izraela wybrał jego potomków i z nich uczynił potężny naród?