Niektórzy uważają, że Amalekici pojawili się jeszcze przed Amalekiem, wnukiem Ezawa, i że wcale nie są jego potomkami, ale pogląd ten nie ma solidnych podstaw. Opiera się na „przypowieści” Balaama: „Amalek był pierwszym z narodów, lecz jego końcem będzie zguba” (Lb 24:20). Niemniej Balaam nie nawiązywał tu do dziejów powszechnych ani do początków narodów sprzed siedmiu czy ośmiu stuleci. Mówił tylko o wydarzeniach z historii Izraelitów, których miał za pieniądze przekląć, a którzy stali u progu Ziemi Obiecanej. Dlatego po wymienieniu Moabu, Edomu i Seiru, wrogów Izraela, stwierdził, że to Amalek jako „pierwszy z narodów” wystąpił przeciwko Izraelitom, gdy ci po wyjściu z Egiptu szli w kierunku Palestyny, i że z tego powodu „jego końcem będzie zguba”.

Amalekici jako ‛pierwsi z narodów’ bez powodu zaatakowali Izraelitów, gdy ci po wyjściu z Egiptu obozowali w Refidim, niedaleko góry Synaj. Jehowa postanowił, że za karę zostaną całkowicie wytraceni (Lb 24:20; Wj 17:8-16; Pwt 25:17-19).