1. Młody Lewita, który został kapłanem fałszywego kultu najpierw w domu Micheasza na terytorium Efraima, a potem u Danitów. Wspominają o nim 17 i 18 rozdz. Sędziów, nazywając go „Jonatanem, synem Gerszoma, syna Mojżesza” (Sdz 18:30). Wzmianka o tym, że był „z rodziny Judy”, mogła nawiązywać po prostu do tego, iż mieszkał w Betlejem na terytorium Judy (Sdz 17:7).

Jonatan „i jego synowie zostali kapłanami dla plemienia Danitów aż do dnia, gdy wzięto tę krainę do niewoli” (Sdz 18:30). Niektórzy komentatorzy uważają, że chodzi tu o podbój tego konkretnego regionu, np. przez Tiglat-Pilesera III, albo o podbój całego północnego królestwa w 740 r. p.n.e. (2Kl 15:29; 17:6). Ponieważ jednak wszystko przemawia za tym, że Księgę Sędziów spisał Samuel, musi tu być mowa o jakimś wcześniejszym wydarzeniu. W Sędziów 18:31 wspomniano, że ów rzeźbiony wizerunek Danici „mieli u siebie ustawiony przez wszystkie dni, gdy dom prawdziwego Boga pozostawał w Szilo”. Wypowiedź ta może wskazywać, do jakiego okresu nawiązywał poprzedzający ją werset: potwierdza pogląd, że członkowie rodziny Jonatana usługiwali jako kapłani, dopóki Arka Przymierza nie wpadła w ręce Filistynów. Zdaniem niektórych końcówka wersetu 30 powinna brzmieć: ‛Aż do dnia, gdy wzięto do niewoli Arkę’ (1Sm 4:11, 22). Jednakże powyższy wniosek co do czasu działalności kapłanów z rodu Jonatana może być słuszny nawet przy obecnym brzmieniu tekstu, ponieważ w wersecie 30 może chodzić o to, że gdy zabrano Arkę Przymierza, w pewnym sensie do niewoli trafiła cała kraina.