Na całą ziemię wyszedł ich sznur mierniczy, a ich wypowiedzi — po kraniec żyznej krainy” (Psalm 19:1, 4).

² Dzień po dniu i noc po nocy, ‛bez mowy, bez słów i bez głosu’, cudownie uczynione przez Jehowę niebiosa obwieszczają Jego chwałę (Psalm 19:2, 3). Dzieło stwórcze nigdy nie przestaje sławić wielkości Boga, dając tym nieme świadectwo mieszkańcom „całej ziemi” i skłaniając ich do refleksji nad własną znikomością.

Na dowód Paweł cytuje Psalm 19:4 i odnosi go nie tyle do niemego świadectwa dzieł Bożych, ile do chrześcijańskiej działalności ewangelizacyjnej. Pisze: „Przecież w gruncie rzeczy ‚do całej ziemi wyszedł ich głos, a ich wypowiedzi — po krańce zamieszkanej ziemi’” (Rzymian 10:16, 18). Przyłączając się w wychwalaniu Jehowy do nieożywionego dzieła stwórczego, chrześcijanie z I wieku oznajmiali dobrą nowinę o wybawieniu wszędzie, na „całej ziemi”. O tym, jak daleko docierało to orędzie, Paweł wspomina także w Liście do Kolosan. Czytamy tam, że głoszono je „wszelkiemu stworzeniu pod niebem” (Kolosan 1:23).