Na początku król udziela ojcowskiej wskazówki: „Synu mój, strzeż mych wypowiedzi i obyś zachowywał u siebie moje przykazania.

(Przysłów 7:1, 2).

Bóg nałożył na rodziców, a zwłaszcza na ojców, obowiązek uczenia dzieci ustalonych przez Niego mierników dobra i zła. Mojżesz usilnie zachęcał ojców: „Te słowa, które ci dzisiaj nakazuję, mają być w twoim sercu; i wpajaj je swym synom, i mów o nich, gdy siedzisz w domu i gdy idziesz drogą, i gdy się kładziesz, i gdy wstajesz” (Powtórzonego Prawa 6:6, 7). Apostoł Paweł zaś napisał: „Wy, ojcowie, nie drażnijcie swych dzieci, ale je wychowujcie, karcąc je i ukierunkowując ich umysły zgodnie z myślami Jehowy” (Efezjan 6:4). A zatem wskazówki rodziców, które należy wysoko cenić, z pewnością obejmują przypomnienia, przykazania oraz prawa zawarte w Słowie Bożym, Biblii.

W zakres rodzicielskich pouczeń mogą wchodzić jeszcze inne wytyczne — zasady obowiązujące w danej rodzinie. Służą one dobru jej członków. W zależności od potrzeb mogą w poszczególnych domach różnić się od siebie. Ojciec i matka mają jednak za zadanie ustalić, co jest najlepsze dla ich rodziny. A wprowadzane przez nich reguły zazwyczaj są wyrazem ich szczerej miłości i troski.