aby swym uchem zwracać uwagę na mądrość, tak by skłonić serce ku rozeznaniu;

Mądrość to umiejętność robienia właściwego użytku z wiedzy udostępnionej przez Boga. A jakże wspaniałe, mądre wypowiedzi zawarte są w Piśmie Świętym! Znajdują się między innymi w Księdze Przysłów oraz Kaznodziei, toteż powinniśmy zwracać uwagę na te słowa. Na kartach Pisma Świętego podano też wiele przykładów ukazujących korzyści z wprowadzania w czyn zbożnych zasad oraz niebezpieczeństwa, jakie wynikają z ich lekceważenia (Rzymian 15:4; 1 Koryntian 10:11). Rozważ choćby doniesienie o Gechazim, chciwym słudze proroka Elizeusza (2 Królów 5:20-27). Czy nie uczy ono, jak mądre jest unikanie chciwości? A co powiedzieć o tragicznych skutkach na pozór nieszkodliwych wizyt, które Dina, córka Jakuba, składała ‛córkom krainy’ Kanaan? (Rodzaju 34:1-31). Czyż z łatwością nie dostrzegamy, że przebywanie w złym towarzystwie jest nierozważne? (Przysłów 13:20; 1 Koryntian 15:33).

W zakres zwracania uwagi na mądrość wchodzi nabywanie rozeznania i zrozumienia. „Rozeznać” to inaczej „rozróżnić jedno od drugiego” (Słownik języka polskiego pod redakcją M. Szymczaka). Kto przejawia zbożne rozeznanie, ten umie odróżnić dobro od zła i obrać właściwe postępowanie. Jeżeli nie ‛skłaniamy serca’ ku rozeznaniu lub nie pragniemy go osiągnąć, to czy zdołamy pozostać na „drodze prowadzącej do życia”? (Mateusza 7:14; porównaj Powtórzonego Prawa 30:19, 20). Rozeznanie zdobywa się dzięki studiowaniu Słowa Bożego i stosowaniu go w praktyce.