Werset 22 rozdziału 10 ostrzega przed nadciągającym „wytraceniem”, które zostało już postanowione. Będzie ono sprawiedliwym krokiem, słuszną karą wymierzoną zbuntowanemu ludowi. W rezultacie z narodu tak licznego „jak ziarnka piasku morza” powróci zaledwie garstka.

Werset 22 rozdziału 10 ostrzega przed nadciągającym „wytraceniem”, które zostało już postanowione. Będzie ono sprawiedliwym krokiem, słuszną karą wymierzoną zbuntowanemu ludowi. W rezultacie z narodu tak licznego „jak ziarnka piasku morza” powróci zaledwie garstka. Werset 23 uprzedza, że owo wytracenie dotknie cały kraj. Tym razem Jerozolima nie zostanie oszczędzona.

Wersety te znakomicie opisują wypadki z roku 607 p.n.e., gdy Jehowa użył jako „rózgi” mocarstwa babilońskiego. Temu najeźdźcy uległ cały kraj, z Jerozolimą włącznie. Żydzi poszli na 70-letnie wygnanie do Babilonu. Ale potem niektórzy — chociaż był to „tylko ostatek” — wrócili i wznowili w Jerozolimie prawdziwe wielbienie Boga.

Proroctwo z Księgi Izajasza 10:20-23 ziściło się po raz kolejny w I wieku n.e., jak to wynika z Listu do Rzymian 9:27, 28 (porównaj Izajasza 1:9; Rzymian 9:29). Apostoł Paweł wyjaśnia, że w I stuleciu „ostatek” Żydów ‛wrócił’ do Jehowy w sensie duchowym, gdy nieliczni wierni Żydzi zostali naśladowcami Jezusa Chrystusa i zaczęli oddawać cześć Jehowie „duchem i prawdą” (Jana 4:24).