Kiedy to drugie mocarstwo światowe chyliło się ku upadkowi, ok. r. 645 p.n.e. w Babilonie zaczął panować Chaldejczyk Nabopolasar, dając początek nowej dynastii. Jego syn Nebukadneccar II, który rozbudował miasto i doprowadził je do szczytu świetności, chełpił się: ‛Czyż nie jest to Babilon Wielki, który ja sam zbudowałem?’ (Dn 4:30). Wspaniałość Babilonu jako stolicy trzeciej potęgi światowej trwała do 5 października 539 r. p.n.e. (wg kalendarza gregoriańskiego) — tamtej nocy miasto zostało zdobyte przez sprzymierzone wojska Medów i Persów pod wodzą Cyrusa Wielkiego.

W tę pamiętną noc Belszaccar zorganizował w Babilonie ucztę dla tysiąca swych dostojników. Nabonid przebywał wtedy gdzie indziej, więc nie zobaczył złowieszczego napisu na ścianie: „MENE, MENE, TEKEL i PARSIN” (Dn 5:5-28). Wcześniej został pokonany przez Persów i schronił się w mieście Borsippa, leżącym na pd. zach. od Babilonu. Ale tej samej szczególnej nocy był w Babilonie prorok Jehowy Daniel, który wyjaśnił znaczenie wspomnianego napisu. W tym czasie żołnierze Cyrusa obozujący pod rzekomo niezdobytymi murami bynajmniej nie spali. Realizując niezwykły plan strategiczny, zmienili bieg potężnego Eufratu, który przepływał przez Babilon. Wówczas Persowie ruszyli korytem rzeki, wspięli się na nadbrzeżne wały i niespodziewanie wtargnęli przez bramy do miasta. Szybko przemierzali ulice, zabijając każdego, kto stawiał opór, zdobyli też pałac i uśmiercili Belszaccara. Babilon upadł jednej nocy i w ten sposób skończyła się wielowiekowa dominacja Semitów nad światem; władzę nad Babilonem przejęli potomkowie Jafeta, zgodnie z proroczą zapowiedzią Jehowy (Iz 44:27; 45:1, 2; Jer 50:38; 51:30-32; zob. ILUSTRACJA, t. 2, s. 325; CYRUS).