• „Niepłodna” się raduje
    Proroctwo Izajasza światłem dla całej ludzkości, tom II

    • Rozpoznanie „niepłodnej”

      3. Jaki powód do radości będzie mieć „niepłodna”?

      3 Rozdział 54 zaczyna się optymistycznie: „‚Wykrzykuj z radości, niepłodna, która nie rodziłaś! Rozwesel się, radośnie wołając, i wydawaj donośne okrzyki, ty, która nie doznawałaś bólów porodowych; bo synowie opuszczonej są liczniejsi niż synowie niewiasty mającej właściciela, męża’ — rzekł Jehowa” (Izajasza 54:1). Wypowiadając te słowa, Izajasz musi być niezwykle poruszony. Ileż pociechy przyniesie ich spełnienie żydowskim wygnańcom w Babilonie! Jerozolima będzie wtedy jeszcze leżeć w gruzach. Z człowieczego punktu widzenia nie da jej się ponownie zaludnić, podobnie jak w normalnych warunkach bezpłodna starsza kobieta nie może się spodziewać dzieci. Jednakże wymienioną tu „niepłodną” czeka niezwykłe błogosławieństwo — zostanie matką. Jerozolima zacznie tryskać radością. Znowu będzie mieć mnóstwo „synów”, czyli mieszkańców.

      4. (a) Jak apostoł Paweł pomaga nam zrozumieć, że 54 rozdział Księgi Izajasza musi się spełnić na większą skalę niż w roku 537 p.n.e.? (b) Co to jest „Jerozolima górna”?

      4 Izajasz być może o tym nie wie, ale jego proroctwo spełni się więcej niż jeden raz. Apostoł Paweł powołuje się na 54 rozdział Księgi Izajasza i wyjaśnia, że opisana tam kobieta oznacza coś o wiele ważniejszego od ziemskiej Jerozolimy. Pisze: „Jerozolima górna jest wolna i ona jest naszą matką” (Galatów 4:26). Co to jest „Jerozolima górna”? Oczywiście nie chodzi tu o miasto w Ziemi Obiecanej, jest ono bowiem ziemskie, a nie ‛górne’, niebiańskie. „Jerozolima górna” to niebiańska organizacja Boga złożona z potężnych stworzeń duchowych, będąca niejako Jego małżonką.

      5. Kogo w „symbolicznym dramacie” opisanym w Liście do Galatów 4:22-31 przedstawia (a) Abraham? (b) Sara? (c) Izaak? (d) Hagar? (e) Ismael?

      5 Ale czy Jehowa może mieć dwie symboliczne małżonki — jedną w niebie i drugą na ziemi? Czy nie zachodzi tu jakaś sprzeczność? Bynajmniej. Apostoł Paweł wykazuje, że w znalezieniu odpowiedzi pomaga przyjrzenie się pewnemu proroczemu obrazowi: rodzinie Abrahama (Galatów 4:22-31; patrz ramka „Rodzina Abrahama — proroczy obraz”, strony 218, 219). Sara, żona Abrahama będąca „niewiastą wolną”, wyobraża związaną z Jehową organizację stworzeń duchowych. Niewolnica Hagar, drugorzędna żona Abrahama, czyli nałożnica, przedstawia ziemską Jerozolimę.

      6. W jakim sensie niebiańska organizacja Boża długo była niepłodna?

      6 Na tym tle zaczynamy dostrzegać głębokie znaczenie wersetu z Księgi Izajasza 54:1. Sara, bezdzietna od dziesięcioleci, w wieku 90 lat urodziła Izaaka. Podobnie niebiańska organizacja Jehowy przez długi czas była jak gdyby niepłodna. Już w Edenie Jehowa przyrzekł, że Jego „niewiasta” będzie mieć „potomstwo” (Rodzaju 3:15). Ponad dwa tysiące lat później zawarł z Abrahamem przymierze dotyczące głównego przedstawiciela obiecanego potomstwa. Ale niebiańska „niewiasta” Boża musiała czekać jeszcze wiele, wiele stuleci, zanim wydała na świat owego Potomka. Nadszedł jednak czas, gdy dzieci tej niegdyś „niepłodnej” stały się liczniejsze od dzieci Izraela cielesnego. Przykład bezpłodnej kobiety pomaga nam zrozumieć, dlaczego aniołowie tak bardzo pragnęli być świadkami pojawienia się zapowiedzianego Potomka (1 Piotra 1:12). Kiedy w końcu do tego doszło?

      7. Kiedy „Jerozolima górna” miała powód do radości zgodnie z Księgą Izajasza 54:1 i dlaczego tak odpowiadasz?

      7 Aniołowie oczywiście cieszyli się, gdy Jezus przyszedł na świat w postaci człowieczego dziecka (Łukasza 2:9-14). Ale nie to wydarzenie przepowiedziano w Księdze Izajasza 54:1. Dopiero gdy w roku 29 n.e. Jezus został zrodzony z ducha świętego, stał się jednym z duchowych synów „Jerozolimy górnej”, co publicznie potwierdził sam Bóg, nazywając go swym „Synem, umiłowanym” (Marka 1:10, 11; Hebrajczyków 1:5; 5:4, 5). Właśnie wtedy — zgodnie z Księgą Izajasza 54:1 — niebiańska „niewiasta” Boża miała powód, by się weselić. Nareszcie wydała obiecanego Potomka, Mesjasza! Dobiegły kresu stulecia jej niepłodności. Ale raduje się nie tylko z tego.

      Liczni synowie „niepłodnej”

      8. Z czego mogła się radować niebiańska „niewiasta” Boża po wydaniu na świat obiecanego Potomka?

      8 Po śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa niebiańska „niewiasta” Boża ucieszyła się z odzyskania tego umiłowanego Syna jako „pierworodnego z umarłych” (Kolosan 1:18). Zaczęła wtedy rodzić więcej duchowych synów. W dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku około 120 naśladowców Jezusa zostało namaszczonych duchem świętym, a tym samym usynowionych i uznanych za współdziedziców Chrystusa. Tamtego dnia przybyło ich jeszcze 3000 (Jana 1:12; Dzieje 1:13-15; 2:1-4, 41; Rzymian 8:14-16). To grono synów stale się powiększało. Wprawdzie w ciągu stuleci odstępstwa chrześcijaństwa proces ten odbywał się znacznie wolniej, ale w XX wieku sytuacja miała się zmienić.