Zwróćmy uwagę, jak zareagował Izajasz, gdy usłyszał serafów wychwalających świętość Jehowy: „Biada mi! Teraz na pewno umrę, bo jestem człowiekiem o nieczystych wargach i mieszkam wśród ludzi o nieczystych wargach, a moje oczy ujrzały Króla, samego Jehowę, Boga Zastępów” (Izajasza 6:5). Nieskończona świętość Jehowy przypomniała Izajaszowi, jaki jest grzeszny i niedoskonały. Początkowo był tym przybity. Ale Jehowa nie pozostawił go w takim stanie.

¹⁸ Proroka natychmiast pocieszył jeden z serafów. W jaki sposób? Zbliżył się do ołtarza, wziął stamtąd węgielek i dotknął nim ust Izajasza. Może się to wydawać bardziej bolesne niż pokrzepiające. Pamiętajmy jednak, że była to pełna symboli wizja. Izajasz, wierny Żyd, doskonale wiedział o codziennym składaniu na ołtarzu w świątyni ofiar przebłagalnych za grzechy. Seraf więc życzliwie przypomniał mu, że choć ma „nieczyste wargi”, czyli jest niedoskonały, w oczach Bożych może stać się czystya. Jehowa był gotowy uznać niedoskonałego, grzesznego człowieka za świętego — przynajmniej w pewnym stopniu (Izajasza 6:6, 7).