Jego ojciec, Jehojakim, uznał zwierzchnictwo króla babilońskiego Nebukadneccara, lecz niespełna trzy lata później (618 p.n.e.) zbuntował się przeciw niemu (2Kl 24:1). Doprowadziło to do okrążenia Jerozolimy przez nieprzyjaciół. Wyrażenie „w owym czasie” (2Kl 24:10) może się odnosić nie tyle do krótkiego panowania Jehojachina, ile do całego tamtego okresu, a samo oblężenie mogło się rozpocząć za rządów jego ojca, Jehojakima, na co zdaje się wskazywać Daniela 1:1, 2. Jehojakim przypuszczalnie umarł, zanim oblężenie się skończyło, a tron Judy objął jego syn. Zasiadał na nim jednak zaledwie trzy miesiące i dziesięć dni, po czym poddał się Nebukadneccarowi w r. 617 (wg pewnej kroniki babilońskiej było to w miesiącu Adar) (2Kl 24:11, 12; 2Kn 36:9; A. Millard, Skarby czasów Biblii, Warszawa 2000, s. 132). Tak jak zapowiedział Jehowa poprzez Jeremiasza, Jehojachin dostał się do niewoli babilońskiej (Jer 22:24-27; 24:1; 27:19, 20; 29:1, 2). Na wygnanie uprowadzono też innych członków rodziny królewskiej, a także dworzan, rzemieślników i wojowników (2Kl 24:14-16; zob. NEBUKADNECCAR).

Sprawozdanie z 2 Królów 24:12-16 donosi, że wraz z jeńcami Nebukadneccar zabrał „wszystkie skarby domu Jehowy i skarby domu królewskiego”. Tymczasem w Daniela 1:1, 2 powiedziano, iż do Babilonu przeniesiono tylko „część sprzętów” świątynnych. Można to wyjaśnić np. w ten sposób, że skarby wspomniane w Księdze 2 Królów to przede wszystkim złote przybory, które wyraźnie tam wymieniono, natomiast pozostałe sprzęty pozostawiono. Jest też możliwe, że gdy Babilończycy zdobyli Jerozolimę po buncie Jehojakima przeciw ich królowi, wzięli do Babilonu „niektóre sprzęty z domu Jehowy”, a inne „cenne przedmioty z domu Jehowy” sprowadzili wkrótce potem razem z Jehojachinem. Wskazywałaby na to relacja z 2 Kronik 36:6-10. Wynika z niej, że po zdobyciu Jerozolimy Nebukadneccar odjechał, a następnie „posławszy, sprowadził go [Jehojachina] do Babilonu razem z cennymi przedmiotami z domu Jehowy”. Podobnie było dziesięć lat później, gdy po ostatecznym opanowaniu i zburzeniu Jerozolimy (607 p.n.e.) Nebukadneccar wrócił do Ribli „w krainie Chamat”, a dokończenie podboju pozostawił w rękach Nebuzaradana, dowódcy swej straży przybocznej (2Kl 25:8-21).