Być może Daniel nie żył już zbyt długo po trzecim roku Cyrusa. Jeśli w czasie uprowadzenia do Babilonu w 617 r. p.n.e. był nastolatkiem, to gdy otrzymał wizje zapisane w rozdz. 10-12, miał prawie 100 lat. Skierowane do niego słowa anioła: „Podążaj ku końcowi; i spoczniesz, ale powstaniesz do swego losu z końcem dni” wydają się wskazywać, że życie Daniela zbliżało się do końca, i zapewniają o jego zmartwychwstaniu (Dn 12:13).

Zagadnienia doktrynalne. Zastrzeżenia niektórych krytyków budzi nawiązanie w Księdze Daniela do zmartwychwstania (Dn 12:13). Ich zdaniem nauka ta pojawiła się w późniejszym czasie lub została zaczerpnięta z wierzeń pogańskich. Tymczasem wzmianka w Księdze Daniela harmonizuje z resztą Pism Hebrajskich, w których nieraz wyrażono wiarę w zmartwychwstanie (Hi 14:13, 15; Ps 16:10). Opisano też kilka wypadków faktycznego wskrzeszenia umarłych (1Kl 17:21, 22; 2Kl 4:22-37; 13:20, 21). A sam apostoł Paweł wypowiedział się, że już Abraham wierzył we wskrzeszenie człowieka z martwych (Heb 11:17-19) i że również inni wierni starożytni słudzy Boży wyczekiwali zmartwychwstania (Rz 4:16, 17; Heb 11:13, 35-40). Jezus zaś oznajmił: „A że umarli są wskrzeszani, wyjawił nawet Mojżesz w sprawozdaniu o ciernistym krzewie, nazywając Jehowę ‚Bogiem Abrahama i Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba’” (Łk 20:37).