Samo proroctwo zawiera istotną informację, zapowiada bowiem dzieło, w które ludność Judy nie uwierzy, choćby się o nim opowiadało. Co to takiego? Otóż Bóg postanowił pobudzić Chaldejczyków (Babilończyków) do ukarania niewiernej Judy (1:5, 6). Przemawiałoby to za początkowym okresem panowania bałwochwalczego króla Jehojakima, bo właśnie wtedy w Judzie szerzyła się niewierność i niesprawiedliwość. Jehojakima wyniósł na tron faraon Necho, toteż Judejczycy pozostawali w sferze wpływów Egiptu. W tych okolicznościach uważali inwazję babilońską za niemożliwą. Ale w roku 625 p.n.e. Nebukadneccar (Nabuchodonozor) pokonał faraona Necho w bitwie pod Karkemisz i w ten sposób skruszył potęgę Egiptu.

6. Jaka sytuacja panuje w Judzie i jakie zdumiewające działanie przeprowadzi w związku z tym Jehowa?

⁶ Prorok woła do Jehowy (1:1 do 2:1). Z powodu niewierności mieszkańców Judy Habakukowi cisną się do głowy różne pytania. „Jak długo, Jehowo, mam wzywać pomocy, a ty nie wysłuchujesz?” — pyta. „Dlaczego jest przede mną złupienie oraz przemoc?” (1:2, 3). Prawo ogarnia drętwota, niegodziwiec otacza prawego i wypaczana jest sprawiedliwość. Dlatego Jehowa przeprowadzi działanie, które wywoła zdumienie — coś, w co ten lud ‛nie uwierzy, chociaż się o tym opowiada’. Oto ‛wzbudza Chaldejczyków’! Przekazana przez Jehowę wizja tego szybko nadciągającego okrutnego narodu jest naprawdę straszna. To naród lubujący się w przemocy, zagarniający jeńców „niczym piasek” (1:5, 6, 9).