„Trwajcie w oczekiwaniu”

16. (a) Dla kogo nadchodzący dzień Jehowy był źródłem radości i dlaczego? (b) Jakie porywające wezwanie skierowano do tego wiernego ostatka?

¹⁶ Chociaż wśród przywódców oraz wielu mieszkańców Judy i Jeruzalem szerzyła się ospałość duchowa, sceptycyzm, bałwochwalstwo, zepsucie i materializm, wszystko wskazuje na to, że niektórzy wierni Żydzi dali posłuch ostrzegawczym proroctwom Sofoniasza. Zasmucały ich ohydne praktyki książąt, sędziów i kapłanów judzkich. Zapowiedzi Sofoniasza stanowiły dla takich lojalnych osób źródło pokrzepienia. Nadchodzący dzień Jehowy nie napawał ich niepokojem, lecz radością, gdyż miał położyć kres takim odrażającym zwyczajom. Ten wierny ostatek usłuchał porywającego wezwania Jehowy: „‚Dlatego trwajcie w oczekiwaniu na mnie’, brzmi wypowiedź Jehowy, ‚aż do dnia mego powstania po zdobycz, bo moje sądownicze rozstrzygnięcie każe zebrać narody, mam zgarnąć królestwa, aby na nie wylać mą zapowiedź kary, cały mój palący gniew’” (Sofoniasza 3:8, NW).

17. Kiedy i jak zaczęły się spełniać na narodach wyroki ogłaszane przez Sofoniasza?

¹⁷ Kto usłuchał owego ostrzeżenia, nie czuł się zaskoczony. Wielu doczekało spełnienia proroctwa Sofoniasza. W roku 632 p.n.e. połączone siły Babilończyków i Medów wraz z hordami z północy, prawdopodobnie Scytami, obległy i zburzyły Niniwę. Historyk Will Durant donosi: „Wojska babilońskie pod wodzą Nabopolassara sprzymierzone z armią Medów dowodzoną przez Kyaksaresa oraz z hordą Scytów z Kaukazu zdumiewająco łatwo i szybko zdobyły północne cytadele. (...) Asyria w jednej chwili zniknęła z historii”. Stało się dokładnie to, co przepowiedział Sofoniasz (Sofoniasza 2:13-15).

18. (a) W jaki sposób został wykonany wyrok Boży na Jeruzalem i dlaczego? (b) Jak się spełniło proroctwo Sofoniasza o Moabie i Ammonie?

¹⁸ Wielu Żydów ‛trwających w oczekiwaniu’ na Jehowę dożyło również wykonania Jego wyroków na Judzie i jej stolicy. Sofoniasz przepowiedział o Jeruzalem: „Biada butnemu, splamionemu, tyrańskiemu miastu! Nie słucha wołania, nie przyjmuje upomnienia, nie ufa Panu, nie zbliża się do swojego Boga” (Sofoniasza 3:1, 2). Niewierne Jeruzalem było dwukrotnie oblegane przez Babilończyków, którzy w końcu w roku 607 p.n.e. zdobyli je i zburzyli (2 Kronik 36:5, 6, 11-21). A w piątym roku po upadku Jeruzalem Babilończycy — według relacji żydowskiego historyka Józefa Flawiusza — wszczęli zwycięską wojnę z Moabitami i Ammonitami. Zgodnie z proroctwem oba te narody zostały wówczas wymazane z istnienia.

19, 20. (a) Jak Jehowa nagrodził tych, którzy Go wyczekiwali? (b) Dlaczego ówczesne wydarzenia nas interesują i co zostanie omówione w następnym artykule?

¹⁹ Spełnienie się tych i jeszcze innych szczegółów proroctwa Sofoniasza wzmocniło wiarę Żydów oraz nie-Żydów wyczekujących Jehowy. Zagładę Judy i Jeruzalem przeżył między innymi Jeremiasz, Etiopczyk Ebedmelech oraz ród Jonadaba Rekabity (Jeremiasza 35:18, 19; 39:11, 12, 16-18). W roku 537 p.n.e. wierni Żydzi przebywający na wygnaniu oraz ich potomkowie, wciąż ‛trwający w oczekiwaniu’ na Jehowę, weszli w skład szczęśliwego ostatka, który został uwolniony z Babilonu i powrócił do Judy, żeby tam wznowić czyste wielbienie (Ezdrasza 2:1; Sofoniasza 3:14, 15, 20).

2. Pod jakim względem to, co się działo w czasach Sofoniasza, przypomina sytuację dzisiejszego chrześcijaństwa?

² Zgodnie z sądowniczym rozstrzygnięciem Jehowy obecnie na zebrane narody spadnie zagłada na znacznie większą skalę niż za dni Sofoniasza (Sofoniasza 3:8). W oczach Boga na potępienie zasłużyły szczególnie te narody, które podają się za chrześcijańskie.